Οι νέοι δεν συγκρατούνται, όταν πιέζονται, ο θεός να κατεβεί κάτω. Θα βρεθούν, θα τρελαθούν, θα θυμώσουν, θα αγωνιστούν, θα αμφισβητήσουν, θα ερωτευτούν και θα στείλουν στον αγύριστο κορονοϊούς και αποκλεισμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διέπονται από αρχές κοινωνικές και υπευθυνότητα απέναντι στην παγκόσμια υγεία· τουναντίον εμφανίζονται ώριμοι και ευγενικοί όταν έρχονται σε επαφή με αρτηριοσκληρυντικούς ενηλίκους, που μάλιστα θέλουν να το «παίζουν» εθνοπατέρες, κυρίαρχοι όντες.
Γιώργος Σταματόπουλος
Οσοι συνωστίζονται στα κλαμπ της Μυκόνου ή στου Ψυρρή, γεγονός που έβγαλε από τα ρούχα του -με το δίκιο του- τον καθηγητή Γιώργο Βέλτσο [στο βέλτιστο μου φέρνει το επώνυμό του], δεν έχουν μεγάλη σχέση με τους νέους που υποφέρουν και αγωνιούν για το μέλλον τούτης της ταπεινωμένης ανθρωπότητας. Βλέπω τη νεολαία [από είκοσι έως σαράντα χρονώ] να προβληματίζονται σοβαρά για το τι, διάβολε, συμβαίνει στην εποχή τους, εάν όλα αυτά περί αναγκαστικής οικουρίας και αποκλεισμών είναι ιατρικά ή πολιτικά ανακοινωθέντα [εάν εμπεριέχουν σκοπιμότητα και μέθοδο για το μέλλον της διακυβέρνησης των κοινωνιών], εάν η καταστολή που επιβάλλεται από τις δυτικές δημοκρατίες είναι τα προεόρτια για μια οργουελιανή κοινωνία. Κοινωνία χωρίς ελεύθερη βούληση, χωρίς προσωπικότητα, δίχως ίχνος ελευθερίας.
Εχουν την τελευταία, εντυπωσιακή, τεχνολογία στα χέρια τους οι νέοι και δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Τη γλυκοκοιτάζουν, τη θωπεύουν, τη φλερτάρουν και στο τέλος αυτή τούς γυρίζει την πλάτη – τι να σου κάνει και αυτή όταν δεν υπάρχουν δάσκαλοι, όταν αυτοί οι δάσκαλοι είναι ανεπαρκείς ή ανύπαρκτοι ή όταν δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για όλους αυτούς τους ταλαντούχους και επαρκείς νέους.
Αρκεί να άκουσε κανείς τη συζήτηση για το νομοσχέδιο περί την Παιδεία, χθες στη Βουλή. Θεωρητικολογίες, αεροκωπηλασίες, συνθήματα· ουσία μηδέν. Κάτι προσπάθησε να ψελλίσει ο Βαρουφάκης, προτάσσοντας την εκμάθηση της Ιστορίας έναντι των Λατινικών ή της Κοινωνιολογίας π.χ., αλλά σε κενή αίθουσα – κενή ήταν εξαρχής, μη νομίζετε ότι υπήρξε κάποιο πανεθνικό ενδιαφέρον. Αξιακοί πυλώνες, πρότυπα σχολεία, ίσες ευκαιρίες (;), δεξιότητες και σφαιρική τάχα ανάπτυξη της προσωπικότητας, αγγλική γλώσσα στο νηπιαγωγείο, αξιολόγηση, αξιοκρατία και γενικά «πιάσε λύκο και καβάλα».
Τι να σου κάνει η εκμάθηση της πληροφορικής και οι [ξενόγλωσσες] δεξιότητες όταν δεν υπάρχει χώρος εργασιακός ώστε να αναπτυχθούν αυτά; Οταν δεν υπάρχουν στη χώρα ακαδημίες πλατωνικών ή αριστοτελικών σπουδών [λυρικών, προπλατωνικών, σοφιστικών, μετασωκρατικών και λοιπά]; Οταν ο Παρθενώνας είναι το μόνο «νεωτεριστικό» οικοδόμημα στη χώρα; Οταν η δημιουργία στη χώρα έχει επαναπαυθεί [έχει εγκλωβιστεί;] σε λαϊκότροπα μουσικά και αρχιτεκτονικά σχήματα; Οταν οι ποιητές και οι σκηνοθέτες περί άλλα τυρβάζουν ή ασκούν την τέχνη των δημοσίων σχέσεων; Τι να πεις λοιπόν για τους [περισσότερους] παραιτημένους πολιτικούς, όλους αυτούς που δεν βλέπουν ορίζοντες παρά συμφέροντα της ελίτ και όσων τους ευνοούν να αποκτήσουν αξιώματα;
Μην είμαστε τόσο αυστηροί με τους νέους – όσο κι αν φαίνονται αδιάφοροι ή απολιτικοί [για δες ποιοι το λένε αυτό], είναι στην ουσία βαθιά προβληματισμένοι και απογοητευμένοι από τις προηγούμενες γενιές [που, κι αυτές, τι παραπάνω να έκαναν;]. Η πλειονότητα των νέων αντιλαμβάνονται το ζοφερό μέλλον, απλώς δεν έχουν καταφέρει ακόμη να βρουν τα βήματά τους, να σταθούν μόνοι τους όρθιοι απέναντι στο καπιταλιστικό αδιέξοδο.
.efsyn.gr
