Η άνοιξη του 2020 θα στοιχειώνει την ανθρωπότητα τα αμέσως επόμενα χρόνια, έως ότου τουλάχιστον θα λειτουργεί ακόμη η μνήμη και δεν θα έχουμε μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο από τον άνθρωπο που ξέρουμε, σε κάτι π.χ. σαν περιφερόμενα ζόμπι, ζωντανοί αλλά αμνήμονες, άβουλοι.
Εκτός εάν την απωθήσουμε από τη μνήμη μας αυτήν την κορονοϊκή άνοιξη και επανακάμψουμε έτσι στα χρόνια του Ομηρου και του Ησίοδου, που παραδέχονταν μόνο τρεις εποχές: άνοιξη, καλοκαίρι, χειμώνα· το φθινόπωρο απουσίαζε. Εμφανίζεται βέβαια στον αμέσως επόμενο αιώνα από τον πρώτο Ελληνα χορικό ποιητή, τον Αλκμάνα, αλλά με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο, μια άλλη κατάταξη των εποχών. Υπάρχει το καλοκαίρι, ο χειμώνας και το φθινόπωρο και στο τέλος η άνοιξη [οπότε θεριεύουν οι καρποί αλλά δεν αρκούν για να χορτάσει κανείς].
Γιώργος Σταματόπουλος
Πρώτη ρητή αναφορά για την ύπαρξη μιας τέταρτης εποχής γίνεται από τον Ιπποκράτη [Αφορισμοί, 1, 18: Θέρεος και φθινοπώρου σιτία δυσφορώτατα φέρουσι, χειμώνος ρήιστα, ήρος δεύτερον -Καλοκαίρι και φθινόπωρο η πέψη είναι δύσκολη· αντίθετα τον χειμώνα πολύ εύκολη και την άνοιξη ικανοποιητική] και μετά στον Ευριπίδη [Nauck, απ.:990].
Δύσκολη ήταν η πέψη για μας και τούτη την άνοιξη, αφού τους καρπούς της δεν τους απολαύσαμε, ούτε καν είδαμε τα μπουμπούκια να σκάνε, να ανθίζουν τα δέντρα -δεν είδαμε την εαρινή ομορφιά. Αντί όλων αυτών των θαυμαστών κλειστήκαμε σε τέσσερις τοίχους, με την κοινωνική ελευθερία να κόβει βόλτες μόνη της.
Τι να το κάνεις όταν κάποιος δεν μπορεί να σε απολαύσει; Ελευθερία άδωρη είναι, όπως και η ομορφιά. Χωρίς τους ανθρώπους τίποτε δεν υπάρχει. Τι νόημα θα είχε ο ήλιος χωρίς τα πλάσματά του; Να υμνούν αυτά την ευεργετικότητα των ακτίνων του;
Ανοιξη λοιπόν ανύπαρκτη, ούτε καν εσωτερική -διότι ήταν μια ευκαιρία για καταδύσεις στα άδυτα ή στα παραμελημένα, αλλά από ό,τι δείχνουν οι έρευνες κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Συνέβη, αντίθετα, να κατασπαράξουμε τόνους ψυχοτρόπων ουσιών, που δεν είναι και ό,τι καλύτερο βέβαια για να αντιμετωπίσει κανείς τις δύσκολες καταστάσεις, κοινωνικές και ψυχικές [διανοητικές κ.λπ.].
Χαμένη άνοιξη, χωρίς να χρειάζεται ποιητές να την κάνουν θέμα, αφού θέμα ήταν για όλους ανεξαιρέτως και όχι μόνο για τα ποιητικά δαιμόνια. Η ποίηση δεν είναι συντρόφισσα του παρόντος, αλλά του παρελθόντος, είναι απαραίτητο να μεσολαβήσει ένα κάποιο λυρικό κενό ώσπου να ξεμυτίσει το ποίημα.
Τέτοια άνοιξη, που θα έλεγαν και οι στιχοπλόκοι, ποτέ μην ξαναρθεί, ειδικά όταν είσαι αναγκασμένος να βρίσκεσαι σε χώρους νοσοκομείων, με διάχυτο τον φόβο από ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, που αντιμετώπιζαν όμως με γενναιότητα τη χαμένη άνοιξη, την απροσδόκητη αρρώστια αυτής της άνοιξης.
Πουθενά τα αρώματα και τα χρώματα της άνοιξης, πουθενά η απελευθέρωση των σωμάτων, η έξοδος από την ακαμψία τους. Καλό είναι να μη ζηλέψουμε τα χρόνια του Ομήρου, να μη φύγει τουλάχιστον από μέσα μας η ωραιότατη αυτή εποχή του ενιαύσιου κύκλου.
efsyn.gr
