Eπιμένει ο Βαρουφάκης -και νομίζω δικαιώνεται από τις εξελίξεις, τους αριθμούς της οικονομίας, αλλά και τις προοπτικές της- στο κούρεμα των οικονομικών υποχρεώσεων, για το 2020, των επιχειρήσεων, αντιτιθέμενος ριζικά στην αναστολή των χρεών, απόφαση στην οποία έχει καταλήξει [έχει επιλέξει] η κυβέρνηση, τάχα για την ανακούφιση αυτών των επιχειρήσεων. Είναι δώρο άδωρο, επιμένει, αυτή η αναστολή διότι σε λίγους μήνες που θα κληθούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους θα αδυνατούν. Πότε και πώς θα καλύψουν τα χαμένα τους έσοδα; Τουναντίον, οι περισσότερες από αυτές θα οδηγηθούν νομοτελειακά στην πτώχευση. Από πού, τότε, πότε, θα εισπράξει το κράτος;
Γιώργος Σταματόπουλος
Μιλούσε τις προάλλες στον γνωστό κυβερνητικό τηλεοπτικό σταθμό και οι «οικοδεσπότες» είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό· ακόμη και γι’ αυτούς ο λόγος του ήταν πειστικότατος -κατάπιαν τη γλώσσα τους αλλά παρ’ όλα αυτά προσπάθησαν να υποστηρίξουν τις κυβερνητικές αποφάσεις. Ονειδος για την ελληνική δημοσιογραφία, αλλά, πλέον, αυτό έχει γίνει κοινός τόπος για όλους μας [οι εξαιρέσεις είναι τόσο λίγες ώστε ούτε τον κανόνα δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν].
Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν κάτι τέτοιο οι αρμόδιοι επί των οικονομικών [αλλά είναι πολύ πιθανό, με αυτούς που διαφεντεύουν την οικονομία, αυτό να είναι δυνατό]. Πάντως δεν φαίνονται διατεθειμένοι να ακολουθήσουν την πρόταση του αρχηγού του ΜέΡΑ25 -ποιος ξέρει τι πιέσεις δέχονται και από ποιους. Ετσι όμως οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδο και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τη ραχοκοκαλιά, όπως αναίσχυντα τις αποκαλούν, της εθνικής οικονομίας. Εδώ που τα λέμε, δεν θέλει και πολύ μυαλό να αντιληφθεί κανείς πόσο δίκιο έχει ο κ. Βαρουφάκης, δεν χρειάζεται καν να είσαι πρωτοετής φοιτητής της οικονομικής επιστήμης.
Με δεδομένο πλέον ότι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν θα έχει έλλειμμα εφέτος κοντά στο 15%, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί, θέλει-δεν θέλει [θέλει] να προβεί σε νέα μέτρα, μνημονιακού μάλιστα χαρακτήρα, ίσως τα πιο σκληρά που έχουν επιβληθεί την τελευταία δεκαετία. Εστω ότι το 2021 εμφανίσει μικρόν τι πλεόνασμα, της τάξεως ας πούμε του 1%. Πώς θα καλυφθεί το υπόλοιπο 14% αν όχι με την επιβολή σκληρών μέτρων [περικοπή μισθών και συντάξεων, απολύσεις… τα γνωστά]; Αλλά ίσως να είναι αυτό το σκεπτικό αυτής της κυβέρνησης: το σμπαράλιασμα των χαμηλών και μικρομεσαίων, προς όφελος πάντα μιας μικρής ελίτ. Ναι, αλλά έτσι αποδιαρθρώνεται ο κορμός της εθνικής οικονομίας. Και; Ποιος δίνει σημασία; Φιλοσοφία του φιλελευθερισμού είναι «όποιος αντέξει» -οι άλλοι να πάνε να κόψουν τον σβέρκο τους. Να δούμε όμως μετά με ποιους θα συναγελάζεται αυτή η ελίτ, η μόνη που σίγουρα θα αντέξει, από ποιους θα αρμέγει τον πλούτο της.
Γράφει ο Τζιόρτζιο Αγκάμπεν, Ιταλός φιλόσοφος, στο βιβλίο του «Δημιουργία και αναρχία», εκδόσεις «Ερμα»: «Διερωτώμαι, ενίοτε, πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να διατηρεί με τέτοιο πείσμα την πίστη του στην καπιταλιστική θρησκεία. Αφού είναι ξεκάθαρο ότι αν ο κόσμος σταματούσε να πιστεύει στην πίστωση και έπαυε να ζει επί πιστώσει, ο καπιταλισμός θα κατέρρεε άμεσα». Ελα ντε -κι εμείς τον ίδιο προβληματισμό έχουμε, αλλά πώς αλλάζεις μια μακρόχρονη θρησκεία;
efsyn.gr
