Η κλιμάκωση στη Λιβύη απειλεί με ανάφλεξη όλη τη Μεσόγειο

Στο πλευρό του Ισραήλ και των πιο “μαύρων” καθεστώτων η Ελλάδα

Η Με­σό­γειος έχει γε­μί­σει από θερμά μέ­τω­πα, στα οποία εμ­φύ­λιες ή το­πι­κές δια­μά­χες διε­θνο­ποιού­νται στα πλαί­σια του με­γά­λου αντα­γω­νι­σμού και απει­λούν ανά πάσα στιγ­μή με ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη ανά­φλε­ξη αλλά και πιο γε­νι­κευ­μέ­νες συρ­ρά­ξεις.

Η Λιβύη έχει βρε­θεί και πάλι στο επί­κε­ντρο της δη­μο­σιό­τη­τας. Η «Κυ­βέρ­νη­ση Εθνι­κής Συμ­φω­νί­ας» (GNΑ) υπό τον Σά­ρατζ, κα­τόρ­θω­σε να απο­κρού­σει την πο­λιορ­κία της Τρί­πο­λης από τις δυ­νά­μεις του επί­δο­ξου «στρα­τάρ­χη» Χα­φτάρ. Με την συν­δρο­μή της Τουρ­κί­ας, η πλά­στιγ­γα έγει­ρε υπέρ των πι­στών στον Σά­ρατζ δυ­νά­με­ων που έχουν εξα­πο­λύ­σει μια αντε­πί­θε­ση ανα­κα­τά­λη­ψης εδα­φών, φτά­νο­ντας έξω από την Σύρτη.

Πάνος Πέτρου

Η αλ­λα­γή του συ­σχε­τι­σμού στο έδα­φος έγινε εμ­φα­νής από τον προ­βλη­μα­τι­σμό που εμ­φα­νί­στη­κε στις γραμ­μές όσων υπο­στή­ρι­ξαν (λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο) τον Χα­φτάρ. Οι ΗΠΑ (που είχαν δώσει επι­σή­μως «κά­λυ­ψη» στην επί­θε­ση στην Τρί­πο­λη), η Γαλ­λία (που υπήρ­ξε και πα­ρα­μέ­νει πολύ πιο στενά συν­δε­δε­μέ­νη με τον «στρα­τάρ­χη»), η Ρωσία (που «παί­ζει» μαζί του, χωρίς να ταυ­τί­ζε­ται από­λυ­τα), η Αί­γυ­πτος (βα­σι­κός σύμ­μα­χος-σπόν­σο­ρας του Χα­φτάρ από όταν αυτός πρω­το­εκ­δή­λω­σε τις προ­θέ­σεις του να γίνει ο «Σίσι της Λι­βύ­ης»), όλοι αυτοί έχουν στρα­φεί στις επί­μο­νες εκ­κλή­σεις για εκε­χει­ρία.

Η κυ­βέρ­νη­ση Σά­ρατζ δεν έδει­χνε (προς ώρας) διά­θε­ση να ανα­κό­ψει την στρα­τιω­τι­κή προ­έ­λα­σή της, σε μια συ­γκυ­ρία που είχε το πάνω χέρι -υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι ο πει­ρα­σμός της «ένο­πλης δια­πραγ­μά­τευ­σης» είναι πάντα παρών και δυ­σκο­λεύ­ει κάθε «ει­ρη­νευ­τι­κή πρω­το­βου­λία» στις διά­φο­ρες συ­γκρού­σεις που μαί­νο­νται στην πε­ριο­χή, ακόμα κι αυτές που είναι ομο­λο­γη­μέ­νο ότι δεν μπο­ρούν να κρι­θούν αμι­γώς στρα­τιω­τι­κά, αλλά θα χρεια­στεί «πο­λι­τι­κή λύση» στο τέλος της ημέ­ρας.

Αυτή η εξέ­λι­ξη όμως, προ­κά­λε­σε αντι­δρά­σεις και από τις πε­ρι­φε­ρεια­κές δυ­νά­μεις που έχουν επεν­δύ­σει πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα στον Χα­φτάρ σε σύ­γκρι­ση με τις με­γά­λες διε­θνείς υπερ­δυ­νά­μεις. Ο δι­κτά­το­ρας Σίσι ανα­κοί­νω­σε ότι «η Σύρτη είναι κόκ­κι­νη γραμ­μή για την Αί­γυ­πτο» (!) και έθεσε σε ετοι­μό­τη­τα τις ένο­πλες δυ­νά­μεις του για ει­σβο­λή. Οι άν­θρω­ποί του στη Λιβύη (το «κοι­νο­βού­λιο» του Το­μπρούκ και ο LNA του Χα­φτάρ) έσπευ­σαν να κα­λω­σο­ρί­σουν μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη. Μετά την το­πο­θέ­τη­ση της «σι­δε­ρέ­νιας γρο­θιάς» του Σίσι, ήρθαν και οι απει­λές των με­γά­λων χο­ρη­γών της: τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα και η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία υπο­στή­ρι­ξαν το αι­γυ­πτια­κό «τε­λε­σί­γρα­φο».

Είναι δύ­σκο­λο να φα­ντα­στεί κα­νείς το Ριάντ να προ­α­ναγ­γέ­λει κι­νή­σεις χωρίς επα­φές με την Ουά­σινγ­κτον, ή τον LNA να μην παίρ­νει υπόψη του το Πα­ρί­σι. Αλλά το στίγ­μα που εκ­πέ­μπουν ως τώρα οι Με­γά­λες Δυ­νά­μεις πα­ρα­μέ­νει στο έδα­φος της «έκ­κλη­σης για εκε­χει­ρία». Ίσως οι απει­λές είναι κομ­μά­τι της προ­σπά­θειας να επι­βλη­θεί στον Σά­ρατζ και την Τουρ­κία η ανα­κο­πή της προ­έ­λα­σης των δυ­νά­με­ων της GNΑ, αλλά τα φαι­νό­με­να «απει­θαρ­χί­ας» κι «αυ­το­νό­μη­σης» των πε­ρι­φε­ρεια­κών παι­κτών χα­ρα­κτη­ρί­ζουν την εποχή μας. Αν και αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με τον οξύ αντι­τουρ­κι­κό τόνο του Μα­κρόν, που έδει­ξε «κα­τα­νό­η­ση» στις «ανη­συ­χί­ες» του Σίσι…

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, στο λι­βυ­κό έδα­φος εκ­φρά­ζε­ται και πα­ρο­ξύ­νε­ται ο αντα­γω­νι­σμός με­τα­ξύ του μπλοκ Τουρ­κί­ας-Κα­τάρ (σε πιο «φι­λι­κό» κλίμα με το Ιράν) και του μπλοκ Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας-Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των-Αι­γύ­πτου.

Αυτή η σύ­γκρου­ση μαί­νε­ται για χρό­νια (από τις εξε­γέρ­σεις του 2011, με­τα­ξύ των υπο­στη­ρι­κτι­κών της Μου­σουλ­μα­νι­κής Αδελ­φό­τη­τας που επι­χεί­ρη­σε να ανα­δει­χθεί ως «διά­δο­χη κα­τά­στα­ση» και των υπε­ρα­σπι­στών του «ancient regime»). Στη Λιβύη, τα πε­τρο­δό­λα­ρα των Σα­ούντ και των Εμί­ρη­δων των ΗΑΕ, όπως και η υλι­κο­τε­χνι­κή στή­ρι­ξη του Σίσι λει­τουρ­γού­σαν ήδη υπέρ του Χα­φτάρ. Με τον Ερ­ντο­γάν να «ση­κώ­νει το γάντι» και να πα­ρέ­χει αντί­στοι­χες διευ­κο­λύν­σεις στον Σά­ρατζ, το αντί­πα­λο «μπλοκ» ζυ­γί­ζει μια νέα σο­βα­ρή κλι­μά­κω­ση άμε­σης επέμ­βα­σης. Για να αντι­λη­φθού­με το μέ­γε­θος της απει­λής, αυτό το μπλοκ «επε­νέ­βη άμεσα» και στην Υε­μέ­νη και οι κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες είναι γνω­στές… Πέρα από τα δεινά που μπο­ρεί να προ­κλη­θούν στην ίδια τη Λιβύη, το προη­γού­με­νο της Υε­μέ­νης υπεν­θυ­μί­ζει και έναν άλλο κίν­δυ­νο: να δη­μιουρ­γη­θεί μία ακόμα εστία που θα απει­λεί να σύρει σε απευ­θεί­ας σύ­γκρου­ση με­γά­λες πε­ρι­φε­ρεια­κές δυ­νά­μεις. Αν η ει­σβο­λή και η ισο­πέ­δω­ση της Υε­μέ­νης, «εμπλέ­κει» και το Ιράν (που στη­ρί­ζει την κυ­βέρ­νη­ση των Χούθι), μια αντί­στοι­χη κλι­μά­κω­ση στη Λιβύη θα «εμπλέ­κει» και την Τουρ­κία…

Στην Αθήνα, αυτές τις μέρες, δεί­χνει να πρυ­τα­νεύ­ει η ανα­δί­πλω­ση σε αυτό το μέ­τω­πο. Το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ανή­κει κι αυτό σε όσους επέν­δυ­σαν στον «στρα­τάρ­χη» και την «επερ­χό­με­νη πτώση της Τρί­πο­λης» και σή­με­ρα υπο­χρε­ού­νται να λου­φά­ζουν ή να ελίσ­σο­νται δι­πλω­μα­τι­κά. Τα ζόρια στο μέ­τω­πο των ΑΟΖ  έχουν πα­ρου­σια­στεί μετά τις επα­φές με Ιτα­λία και Αί­γυ­πτο.

Αλλά αυτό δεν ακυ­ρώ­νει την «συ­νε­νο­χή» της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης σε όσα συμ­βαί­νουν στην πε­ριο­χή. Το τουρ­κο­λι­βυ­κό μνη­μό­νιο που ενί­σχυ­σε  τη ση­με­ρι­νή κλι­μά­κω­ση-διε­θνο­ποί­η­ση («τσι­γκλώ­ντας» το αντί­πα­λο μπλοκ) υπήρ­ξε από­το­κο των ελ­λη­νι­κών προ­σπα­θειών απο­μό­νω­σης της Τουρ­κί­ας. Απα­ντώ­ντας σε αυτήν την κί­νη­ση Ερ­ντο­γάν, το ελ­λη­νι­κό υπ. Εξ. ανή­κει σε αυ­τούς που «έδω­σαν θάρ­ρος» στον Χα­φτάρ, κα­λώ­ντας τον με τιμές στην Αθήνα και εξου­σιο­δο­τώ­ντας τον να «εκ­προ­σω­πή­σει τα ελ­λη­νι­κά συμ­φέ­ρο­ντα» στις διε­θνείς δια­σκέ­ψεις για το λι­βυ­κό.

Στο φόντο αυτών των δι­πλω­μα­τι­κών δυ­σκο­λιών, ο Μη­τσο­τά­κης βρήκε ασφα­λές κα­τα­φύ­γιο στο ιδιαί­τε­ρα φι­λό­ξε­νο για Έλ­λη­νες πρω­θυ­πουρ­γούς Ισ­ρα­ήλ. Δια­φη­μί­στη­κε ως ο πρώ­τος του προ­ο­ρι­σμός «μετά την παν­δη­μία», ει­πώ­θη­καν ανι­στό­ρη­τες προ­κλη­τι­κές χυ­δαιό­τη­τες (όπως «η κοινή πάλη ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό»!!!!), έκλει­σαν νέες μπίζ­νες και ο «κό­σμος το ’χει τού­μπα­νο» (όπως προ­κύ­πτει και από τη σχε­τι­κή σιωπή Μη­τσο­τά­κη για το θέμα) ότι η Ελ­λά­δα θα ανα­λά­βει (για άλλη μια φορά τα τε­λευ­ταία χρό­νια) τον ρόλο του «δια­με­σο­λα­βη­τή» του Ισ­ρα­ήλ στην ΕΕ -που δι­στά­ζει να απο­δε­χθεί το σχέ­διο προ­σάρ­τη­σης του 30% της Δυ­τι­κής Όχθης.

Σε αυτό το φόντο, ο Πα­λαι­στί­νιος Πρέ­σβης στην Άγκυ­ρα, πε­ρι­γρά­φο­ντας την γε­νι­κή πρό­θε­ση για συ­νο­λι­κή εμ­βά­θυν­ση των σχέ­σε­ων της Πα­λαι­στι­νια­κής Αρχής με την Άγκυ­ρα, δή­λω­σε θε­τι­κός στην προ­ο­πτι­κή «χά­ρα­ξης ΑΟΖ με την Τουρ­κία», υπεν­θυ­μί­ζο­ντας τη με­γά­λη λη­στεία που πε­ρι­λαμ­βά­νουν οι «Χάρ­τες» που έχει δώσει το Ισ­ρα­ήλ στη δη­μο­σιό­τη­τα και με τους οποί­ους «πο­λι­τεύ­ε­ται» και ο ελ­λη­νι­κός εθνι­κι­σμός.

Το παι­χνί­δι του Ερ­ντο­γάν με το πα­λαι­στι­νια­κό (στα πλαί­σια της δια­μά­χης με το Ισ­ρα­ήλ, αλλά και της φι­λο­δο­ξί­ας να διεισ­δύ­σει τον αρα­βι­κό κόσμο, δια­λύ­ο­ντας την αρα­βι­κή αντι­τουρ­κι­κή κα­χυ­πο­ψία μέσω της υπε­ρά­σπι­σης του «μου­σουλ­μα­νι­κού» κό­σμου) είναι γνω­στό, όπως και η αύ­ξη­ση της δη­μο­φι­λί­ας του στον πα­λαι­στι­νια­κό λαό (στα πλαί­σια της διε­θνούς απο­μό­νω­σής του, με την εξαί­ρε­ση του Ιράν και του Κατάρ). Δια­φο­ρε­τι­κής φύσης, αλλά αντί­στοι­χο παι­χνί­δι παί­ζει στη Λιβύη. Αλλά αυτό δεν ακυ­ρώ­νει μια ντρο­πια­στι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα για τον τρόπο με τον οποίο απα­ντά το ελ­λη­νι­κό κρά­τος: Στοι­χι­ζό­με­νο στο πλευ­ρό των με­γα­λύ­τε­ρων κα­θαρ­μά­των της πε­ριο­χής (Ισ­ρα­ήλ, Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, ΗΑΕ, Αί­γυ­πτος του Σίσι, Χα­φτάρ) σε όλα τα ανοι­χτά μέ­τω­πα μιας πε­ρι­φε­ρεια­κής σύ­γκρου­σης που απει­λεί να με­τα­φέ­ρει τον πό­λε­μο πα­ντού…

rproject.gr