Θα προκύψουν οπωσδήποτε σοβαρά προβλήματα με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τις δημόσιες συναθροίσεις. Για σύγκρουση δικαιωμάτων μιλάνε οι συνταγματολόγοι. Από τη μια είναι ελεύθερες οι διαδηλώσεις, αρκεί να αναλάβει την ευθύνη ο διοργανωτής για τυχόν παρεκτροπές.
Πώς διαβεβαιώνεται αυτό, ο θεός κι η ψυχή τους [των νομοθετών]. Τόσοι προβακάτορες μπορούν να παρεισφρήσουν σε μια διαδήλωση. Από την άλλη υπάρχει και το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης κίνησης των πολιτών. Υπάρχει λοιπόν πρόβλημα, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
Γιώργος Σταματόπουλος
Οι διαδηλώσεις μπορούν να απαγορευθούν για δύο λόγους: όταν κινδυνεύει η δημόσια ασφάλεια και όταν υπάρχει σοβαρή διαταραχή της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Και ποιος το κρίνει αυτό; Η αστυνομία βεβαίως. Από τούδε και στο εξής δηλαδή συνεχώς «θα κινδυνεύει η δημόσια ασφάλεια», ας μην κοροϊδευόμαστε.
Πρέπει λοιπόν να συμφωνήσουν όλοι ότι το νομοσχέδιο είναι άκαιρο και άρα άκυρο, ειδικά τώρα που «πατάει» σε νόμο που έχει ψηφιστεί από τη χούντα. Να υπάρξει τέλος πάντων ένα νομοθετικό πλαίσιο ώστε να μη συγκρούονται δικαιώματα και να μην έχει τον πρώτο λόγο η αστυνομία. Εχουν υπάρξει περιπτώσεις στο παρελθόν, που κατακρεουργείται η ελευθερία της κίνησης και δεν μπορεί να περάσει ούτε καν ασθενοφόρο – αυτό είναι απαράδεκτο.
Οι διαδηλώσεις δεν πρέπει εν τούτοις να σταματήσουν. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα ακολουθήσουν πολύ σοβαρά προβλήματα για τη δημοκρατία, χειρότερα από τα τωρινά. Θα κινδυνεύσει τότε πραγματικά η δημόσια ασφάλεια [για άλλους λόγους, προφανείς, για οποιονδήποτε διαθέτει λίγο νιονιό].
Εδώ που τα λέμε οι διαδηλώσεις έχουν χάσει τη δυναμική τους, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Δεν έχει παρ’ όλα αυτά σταματήσει ο πόλεμος που έχει εξαπολύσει η εξουσία κατά της ίδιας της κοινωνίας – και ούτε φαίνεται να σταματήσει ποτέ όσο έτσι εξακολουθεί να υφίσταται η δομή της [και δεν ξεκουνάει ταυτόχρονα η αδράνεια μεγάλου κομματιού της κοινωνίας].
Οσο δε περνάει ο καιρός και παρά την έκρηξη της επικοινωνίας [της διάχυσης των πληροφοριών] τόσο στρογγυλοκάθονται ολοκληρωτικού τύπου μορφές στην άσκηση της εξουσίας· μορφές που ενστερνίζονται και πολλοί εργαζόμενοι στα ελληνικά μίντια. Θεός φυλάξοι δηλαδή.
Και όχι τίποτε άλλο, αλλά θα δικαιωθεί και ο εθνικός υπουργός Προστασίας του Πολίτη, που πλειστάκις έχει δηλώσει ότι θα καθαρίσει την Αθήνα από τα εγκληματικά στοιχεία – κάτι προφανώς είχε υπόψη του για το νέο νομοσχέδιο, ήξερε δηλαδή τι έλεγε, τα είχαν από την αρχή βρει με τον πρωθυπουργό για το μέλλον που επιφυλασσόταν στις εργατικές διεκδικήσεις και στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, προγραμματισμένες αλλά και αυθόρμητες, σύμφωνα με εκείνους που το έχουν διατρέξει. Για δες, που οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται το ίδιο με τους «εγκληματίες».
Εχουν δίκιο να φωνάζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς αντιμετώπιζε τις συναθροίσεις η μείζων αντιπολίτευση όταν ήταν στην κυβέρνηση. Γενικά τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα δεν διαφέρουν και πολύ στο πώς ασκείται η εξουσία, ούτε δείχνουν και καμιά διάθεση να το αλλάξουν αυτό – άσε που θα αποσπούσαν και κοινωνικά κέρδη εάν έπρατταν κάτι τέτοιο. Τώρα προέχει τι κάνουμε με τους νέους κυβερνώντες, πώς μπορεί να αποφευχθεί η ψήφιση του επικίνδυνου για την πολιτεία και την κοινωνία νομοσχεδίου.
.efsyn.gr
