ΜΜΕ: Κάποιοι στο κότερο κάποιοι στη γαλέρα

ΜΜΕ: Κάποιοι στο κότερο κάποιοι στη γαλέρα

  • |

Η δημοσίευση της περίφημης λίστας Πέτσα επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά την ύπαρξη δύο κόσμων.

Από τη μία τον κόσμο όσων δου­λεύ­ουν σε sites, εφη­με­ρί­δες και κα­νά­λια για ψί­χου­λα, που ξη­με­ρο­βρα­διά­ζο­νται στις ροές και στις αί­θου­σες σύ­ντα­ξης κά­νο­ντας το κε­φά­λι τους κα­ζά­νι, που βγά­ζουν όλη τη βρώ­μι­κη δου­λειά τρέ­χο­ντας όπου υπάρ­χει εί­δη­ση, που δου­λεύ­ουν μαύρα κι ανα­σφά­λι­στα σε συν­θή­κες πί­ε­σης, εντα­τι­κο­ποί­η­σης και τα­χύ­τη­τας της εί­δη­σης, που τα ερ­γα­σια­κά τους δι­καιώ­μα­τα είναι ένα κου­ρε­λό­χαρ­το. Και από την άλλη βλέ­πεις τον κόσμο των αφε­ντι­κών στα ΜΜΕ, εκεί­νων που έλα­βαν τα υπέ­ρο­γκα ποσά της λί­στας Πέτσα, εκεί­νων που τα τσέ­πω­σαν ξανά όχι από ένα, αλλά από πολλά μέσα που μπο­ρεί να δια­θέ­τουν. Και σε πιά­νει ίλιγ­γος. Πραγ­μα­τι­κός ίλιγ­γος.

Σπύρος Αντωνίου

Ο χώρος των κυ­ρί­αρ­χων ΜΜΕ είναι τρία πράγ­μα­τα: ερ­γα­σια­κή γα­λέ­ρα, ερ­γο­δο­τι­κό χρυ­σο­ρυ­χείο και ιδε­ο­λο­γι­κός μη­χα­νι­σμός. Είναι μια μη­χα­νή πα­ρα­γω­γής συ­γκε­κρι­μέ­νων ει­δή­σε­ων, για συ­γκε­κρι­μέ­να πρό­σω­πα, σε συ­γκε­κρι­μέ­να ακρο­α­τή­ρια, με συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο. Και αυτό δια­πι­στώ­νε­ται πα­ντού. Από το πο­λι­τι­κό ρε­πορ­τάζ, μέχρι τα lifestyle αφιε­ρώ­μα­τα και τα αθλη­τι­κά πρω­το­σέ­λι­δα. Το μόνο αό­ρι­στο είναι η αξιο­πι­στία της εί­δη­σης. Ο εκά­στο­τε επι­χει­ρη­μα­τί­ας-ιδιο­κτή­της μέσου αξιο­ποιεί την επι­κοι­νω­νια­κή του ισχύ προς συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τευ­θύν­σεις. Κάπως έτσι χτί­ζο­νται αμοι­βαί­ες σχέ­σεις εκτί­μη­σης και αλ­λη­λο­ε­ξυ­πη­ρέ­τη­σης ανά­με­σα σε πο­λι­τι­κά και επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Ανα­πτύσ­σο­νται σχέ­σεις αντα­πό­δο­σης και κυ­ρι­λέ αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Ο Μη­τσο­τά­κης το ήξερε καλά. Ήδη πριν την εμ­φά­νι­ση της παν­δη­μί­ας γνώ­ρι­ζε ότι έχει μπρο­στά του μια σο­βα­ρή συ­στη­μι­κή κρίση. Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός απλώς επι­τά­χυ­νε τις εξε­λί­ξεις. Το ζή­τη­μα δεν ήταν να πει στον κόσμο την αλή­θεια αλλά να τον πεί­σει πως λέει την αλή­θεια. Να καλ­λιερ­γη­θεί μια κα­τα­πραϋ­ντι­κή ψευ­δαί­σθη­ση μέσα σε μια βά­ναυ­ση πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Και τα κα­τά­φε­ρε. Με εί­κο­σι εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ πε­σκέ­σι στους μι­ντια­κούς φί­λους του και πρό­σθε­τες οι­κο­νο­μι­κές διευ­κο­λύν­σεις τα κα­τά­φε­ρε. Κάπως έτσι πίσω από κάθε ρε­πορ­τάζ-πορ­τρέ­το στον εξυ­πη­ρε­τι­κό για την κυ­βέρ­νη­ση Τσιό­δρα, υπήρ­χε ένας για­τρός του Σω­τη­ρία που μπο­ρεί να δού­λευε χωρίς μάσκα. Πίσω από τα άρθρα για τον αρ­ρε­νω­πό Χαρ­δα­λιά, υπήρ­χαν εκ­κλή­σεις της ΟΕΝΓΕ για ελ­λεί­ψεις στις ΜΕΘ. Πίσω από τα αφιε­ρώ­μα­τα για το πώς περ­νά­ει ο πρω­θυ­πουρ­γός τον εγκλει­σμό, υπήρ­χαν άν­θρω­ποι που βί­ω­ναν το αδιέ­ξο­δο της από­λυ­σης, των απλή­ρω­των λο­γα­ρια­σμών και της αυ­το­α­ναί­ρε­σης.

Όμως τους δεύ­τε­ρους δεν τους άκου­γε ποτέ κα­νείς. Όσοι έδι­ναν τις μάχες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας έμπαι­ναν στη σί­γα­ση ενός κα­λο­κουρ­δι­σμέ­νου επι­κοι­νω­νια­κού συ­στή­μα­τος. Κάπως έτσι ο Μη­τσο­τά­κης ανα­πλή­ρω­σε το πο­λι­τι­κό έλ­λειμ­μα με το επι­κοι­νω­νια­κό πλε­ό­να­σμα. Και τις συ­νέ­πειες άστες για μετά. Μόνο που το μετά έχει έρθει και είναι πιο σκλη­ρό από πριν. Πλέον ο Μη­τσο­τά­κης ασκεί πο­λι­τι­κή πάνω στη συ­ναί­νε­ση που έχτι­σε και εξα­σφά­λι­σε στα δύ­σκο­λα με τη συν­δρο­μή των φι­λι­κά προ­σκεί­με­νων ΜΜΕ. Επι­τί­θε­ται στα ερ­γα­σια­κά, δια­πλά­κε­ται επι­χει­ρη­μα­τι­κά και θω­ρα­κί­ζει το αστι­κό κρά­τος κα­τα­σταλ­τι­κά. Το κα­λύ­τε­ρο ψέμα πλα­σα­ρί­στη­κε σε κατ’ επί­φα­ση αντι­κει­με­νι­κά και αμε­ρό­λη­πτα ρε­πορ­τάζ.

Την ίδια στιγ­μή ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεί­χνει πε­ρισ­σό­τε­ρο θιγ­μέ­νος που δεν τυγ­χά­νει της ίδιας δη­μο­σιο­γρα­φι­κής προ­βο­λής παρά αγα­να­κτι­σμέ­νος με την κα­τά­στα­ση στον επαγ­γελ­μα­τι­κό χώρο των ΜΜΕ. Αντί να προ­σπα­θή­σει να απο­δεί­ξει ότι δεν είναι όλοι «αλή­τες ρου­φιά­νοι δη­μο­σιο­γρά­φοι», αντί να προ­σπα­θεί να εκ­φρά­σει πο­λι­τι­κά όσους πνί­γο­νται στον ερ­γα­σια­κό με­σαί­ω­να των σύγ­χρο­νων ΜΜΕ την ώρα που τα αφε­ντι­κά κερ­δο­φο­ρούν, με ένα αμ­φι­λε­γό­με­νο σποτ ταύ­τι­σε τους δη­μο­σιο­γρά­φους με τις κα­λο­πλη­ρω­μέ­νες δη­μο­σιο­γρα­φι­κές περ­σό­νες, μη λέ­γο­ντας κου­βέ­ντα για τους μι­ντιάρ­χες και χά­νο­ντας την ουσία. Την ουσία όμως την έχασε προ πολ­λού ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όταν προ­σπά­θη­σε να χτί­σει το δικό του επι­κοι­νω­νια­κό κα­τε­στη­μέ­νο. Όταν διό­ρι­ζε τους Ταγ­μα­τάρ­χη­δες στην ΕΡΤ προ­δί­δο­ντας τους αγώ­νες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, όταν προ­σπα­θού­σε να έχει επα­φές με συ­γκε­κρι­μέ­νες με­ρί­δες του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κό­σμου στα ΜΜΕ και όταν επι­χεί­ρη­σε να στή­σει ένα νέο τύπο αυ­ρια­νι­σμού.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η λίστα Πέτσα απο­δει­κνύ­ει ένα πράγ­μα. Ότι πίσω από τα ση­μαί­νο­ντα πρέ­πει να δια­κρί­νου­με και τα ση­μαι­νό­με­να. Να μη μέ­νου­με μόνο στο τι μας δεί­χνουν τα ΜΜΕ αλλά και στο τι βλέ­που­με εμείς πίσω από αυτά. Αυτό δε γί­νε­ται μέσω ατο­μι­κής επι­φοί­τη­σης αλλά μέσω συλ­λο­γι­κής δου­λειάς και επι­μο­νής στο χτί­σι­μο τη δικής μας ηγε­μο­νί­ας. Αν αυτή τη μάχη τη δώ­σου­με και την κερ­δί­σου­με τότε δεν τους σώζει καμία επι­χο­ρή­γη­ση…

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.