«Αποχρηµατοδότηση – Αφοπλισµός – Διάλυση»

«Αποχρηµατοδότηση – Αφοπλισµός – Διάλυση»

  • |

Το BLM αποκαλύπτει το ρόλο της Αστυνοµίας σε µαζική κλίµακα

Είναι κοινά απο­δε­κτό πλέον ότι οι δια­δη­λώ­σεις και οι τα­ρα­χές στις ΗΠΑ έχουν εξε­λι­χθεί σε κάτι πολύ ανώ­τε­ρο από ένα «ορ­γι­σµέ­νο ξέ­σπα­σµα», αλλά και κάτι πολύ ρι­ζο­σπα­στι­κό­τε­ρο από πα­ρα­δο­σια­κού τύπου «συ­ντε­τα­γµέ­νες» κι­νη­το­ποι­ή­σεις που δια­πρα­γµα­τεύ­ο­νται κά­ποιες «ρε­α­λι­στι­κές» αλ­λα­γές.

Τί­πο­τε δεν απο­τυ­πώ­νει κα­λύ­τε­ρα αυτήν την εξέ­λι­ξη από τη συν­θη­µα­το­λο­γία των δια­δη­λω­τών πάνω στο κε­ντρι­κό ζή­τη­µα της Αστυ­νο­µί­ας. Αυτή έχει προ­χω­ρή­σει πιο πέρα από το αυ­θό­ρµη­το «Fuck the Police» που εκ­φρά­ζει µόνο το αί­σθη­µα οργής. Ταυ­τό­χρο­να δια­χω­ρί­ζε­ται από το «Reform the Police», την αυ­τα­πά­τη για «µε­ταρ­ρύ­θµι­ση της Αστυ­νο­µί­ας» που ερ­χό­ταν πά­ντο­τε να κα­λύ­ψει το πο­λι­τι­κό κενό της έλ­λει­ψης αι­τη­µά­των.

Πάνος Πέτρου

Ένα νέο τρί­πτυ­χο, πολύ πιο συ­γκε­κρι­µέ­νο κι αι­χµη­ρό, έχει κάνει την εµφά­νι­σή του στις δια­δη­λώ­σεις: Disarm-Defund-Abolish! Αφο­πλι­σµός-απο­χρη­µα­το­δό­τη­ση-κα­τάρ­γη­ση. Τα τρία «αι­τή­µα­τα-κραυ­γές» συ­νυ­πάρ­χουν, είτε ως εναλ­λα­κτι­κές, είτε ως δια­φο­ρε­τι­κοί τρό­ποι να ει­πω­θεί το ίδιο πε­ρί­που πρά­γµα.

Απο­χρη­μα­τό­δη­ση

Στο επί­κε­ντρο έχει βρε­θεί κυ­ρί­ως το αί­τη­µα για «απο­χρη­µα­το­δό­τη­ση», για µια σειρά λό­γους. Κυ­ρί­ως γιατί είναι ανοι­χτό σε ερµη­νεί­ες και µπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει «συ­νώ­νυ­µο» των άλλων αι­τη­µά­των: Ενο­ποιεί όσους θέ­λουν να δουν γε­νι­κά πε­ριο­ρι­σµό των αστυ­νο­µι­κών προ­ϋ­πο­λο­γι­σµών, όσους το ταυ­τί­ζουν µε τον «αφο­πλι­σµό» (λι­γό­τε­ρα λεφτά για αγορά φο­νι­κών «παι­χνι­διών») αλλά και όσους το ταυ­τί­ζουν µε την «κα­τάρ­γη­ση» (υπο­χρη­µα­το­δό­τη­ση µέχρι εξα­φά­νι­σης). Η µε­γά­λη αρετή αυτού του συν­θή­µα­τος βρί­σκε­ται στο ότι ανοί­γει το κοι­νω­νι­κό ζή­τη­µα: Προ­τεί­νο­ντας δρα­στι­κό πε­ριο­ρι­σµό των αστυ­νο­µι­κών προ­ϋ­πο­λο­γι­σµών (που στις πε­ρισ­σό­τε­ρες αµε­ρι­κα­νι­κές Πο­λι­τεί­ες είναι θη­ριώ­δεις), πα­ράλ­λη­λα προ­τεί­νει την «ανα­κα­τεύ­θυν­ση» των πόρων που θα απε­λευ­θε­ρω­θούν (σε υγεία, παι­δεία, κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες κλπ). Κά­νο­ντάς το αυτό, ανοί­γει µια γε­νι­κό­τε­ρη ιδε­ο­λο­γι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση για τις προ­τε­ραιό­τη­τες της κοι­νω­νί­ας.

Η αντι­πα­ρά­θε­ση έχει πάρει κε­ντρι­κό και µα­ζι­κό χα­ρα­κτή­ρα, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται µε µια σειρά τρό­πους. Κα­ταρ­χήν, από την κί­νη­ση κά­ποιων το­πι­κών αρχών προς την (λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο το­λµη­ρή) ικα­νο­ποί­η­ση του λαϊ­κού αι­σθή­µα­τος: Από την ανα­κοί­νω­ση της Πο­λι­τεί­ας του Λος Άτζε­λες για πε­ρι­κο­πές στον αστυ­νο­µι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σµό, µέχρι την ει­σή­γη­ση του Δη­µο­τι­κού Συ­µβου­λί­ου της Μι­νε­ά­πο­λης για «διά­λυ­ση της Αστυ­νο­µί­ας». Έπει­τα, από την κα­τα­γρα­φή στο δη­µό­σιο διά­λο­γο. Η αστι­κή αρ­θρο­γρα­φία µε­λε­τά το νέο «Κί­νη­µα για την Απο­χρη­µα­το­δό­τη­ση της Αστυ­νο­µί­ας». Τέλος, από το γε­γο­νός ότι υπο­χρε­ώ­νο­νται να το­πο­θε­τη­θούν οι «µε­γά­λοι παί­κτες»: Με τον Τραµπ να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι «οι Δη­µο­κρα­τι­κοί θέ­λουν να σας πά­ρουν και τα όπλα και τους αστυ­νο­µι­κούς σας» και τον Μπάι­ντεν να επι­τί­θε­ται δη­µό­σια στο σύν­θη­µα, ει­ση­γού­µε­νος… «πε­ρισ­σό­τε­ρους πό­ρους» (για κα­λύ­τε­ρη εκ­παί­δευ­ση, κα­λύ­τε­ρης ποιό­τη­τας επαγ­γε­λµα­τί­ες και άλλα κού­φια ευ­χο­λό­για δε­κα­ε­τιών…).

Αφο­πλι­σμός

Η ανά­γκη να αφο­πλι­στεί η αµε­ρι­κα­νι­κή Αστυ­νο­µία αγ­γί­ζει δύο δια­φο­ρε­τι­κά ζη­τή­µα­τα. Το ένα αφορά την κα­τα­στο­λή δια­δη­λώ­σε­ων. Είναι «συ­νή­θης πρα­κτι­κή» τα τε­λευ­ταία χρό­νια στις ΗΠΑ, τα Αστυ­νο­µι­κά Τµή­µα­τα να πα­ρα­λα­µβά­νουν το «πε­ρίσ­σευ­µα» του Αµε­ρι­κα­νι­κού Στρα­τού –το οποίο πε­ρι­λα­µβά­νει υπερ­σύγ­χρο­να βαριά όπλα (που τα εί­δα­µε σε πλήρη ανά­πτυ­ξη κατά την κα­τα­στο­λή της µαύ­ρης εξέ­γερ­σης στην Βαλ­τι­µό­ρη). Το δεύ­τε­ρο αφορά την κα­θη­µε­ρι­νό­τη­τα. Η Αστυ­νο­µία στις ΗΠΑ έχει ευ­ρύ­τα­τες δι­καιο­δο­σί­ες (η λε­γό­µε­νη «αστυ­νό­µευ­ση του σπα­σµέ­νου πα­ρά­θυ­ρου»). Στη διάρ­κεια κα­θη­µε­ρι­νών κα­θη­κό­ντων όπως έλεγ­χοι που εδώ θα έκανε πχ η Τρο­χαία ή συ­στά­σεις για δυ­να­τή µου­σι­κή κλπ, οι πα­ντα­χού πα­ρό­ντες Αµε­ρι­κά­νοι µπά­τσοι κυ­κλο­φο­ρούν µε το όπλο στο χέρι –µε τα γνω­στά απο­τε­λέ­σµα­τα.

Κα­τάρ­γη­ση

Η δη­µό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση έχει ανοί­ξει πάνω σε αυτό το ζή­τη­µα µε δύο δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους.

Από τα αρι­στε­ρά, ως αί­τη­µα τµή­µα­τος κυ­ρί­ως µαύ­ρων ακτι­βι­στών, όπου υπάρ­χει µια µακρά πα­ρά­δο­ση «abolitionism» («υπέρ της κα­τάρ­γη­σης»). Ο όρος είναι φορ­τι­σµέ­νος ιστο­ρι­κά -οι «abolitionists» ήταν οι οπα­δοί της άµε­σης κα­τάρ­γη­σης της σκλα­βιάς- και τον χρη­σι­µο­ποιούν κοι­νω­νι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες ενά­ντια στις φυ­λα­κές και την αστυ­νο­µία, που συ­µµε­ρί­ζο­νται την ανά­λυ­ση περί «Νέου Τζιµ Κρόου» (όπου µετά την κα­τά­κτη­ση δι­καιω­µά­των της δε­κα­ε­τί­ας του ’60, οι φυ­λα­κές και η αστυ­νο­µία λει­τουρ­γούν για να επι­βά­λουν ένα νέο κα­θε­στώς κα­τα­πί­ε­σης των µαύ­ρων, χωρίς όµως να δη­λώ­νε­ται ρητά αυτή η συ­στη­µι­κή ρα­τσι­στι­κή λει­τουρ­γία, όπως ακρι­βώς η νο­µο­θε­σία «Τζιµ Κρόου» µετά τον Εµφύ­λιο διαιώ­νι­ζε την ανι­σό­τη­τα αλλά κρυ­βό­ταν πίσω από το «ίσοι µα δια­χω­ρι­σµέ­νοι»).

Από τα δεξιά, καθώς πολλά στε­λέ­χη και ανα­λυ­τές για να επι­τε­θούν στο αί­τη­µα για απο­χρη­µα­τό­δη­ση το ταυ­τί­ζουν µε την προ­ο­πτι­κή διά­λυ­σης: «Χωρίς πό­ρους, δεν θα υπάρ­χει απο­τε­λε­σµα­τι­κή Αστυ­νο­µία, προ­τεί­νε­τε να ζούµε χωρίς Αστυ­νο­µία;». Ση­κώ­νο­ντας το γάντι σε αυτήν την επί­θε­ση, η συ­ζή­τη­ση πη­γαί­νει φυ­σιο­λο­γι­κά στο «για τί ακρι­βώς χρεια­ζό­µα­στε την Αστυ­νο­µία;». Εκεί έχουν υπάρ­ξει πολ­λές εν­δια­φέ­ρου­σες απα­ντή­σεις. Σε επί­πε­δο αρ­θρο­γρα­φί­ας, έχουν κα­τα­τε­θεί εµπει­ρι­κές ει­κό­νες ή και στα­τι­στι­κές µε­λέ­τες που απο­δει­κνύ­ουν ότι γε­νι­κά η Αστυ­νο­µία δεν κυ­κλο­φο­ρεί εκεί έξω «απο­τρέ­πο­ντας κα­κουρ­γή­µα­τα». Σε επί­πε­δο πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, το προ­χω­ρη­µέ­νο πα­ρά­δει­γµα της Μι­νε­ά­πο­λης έχει πα­ρου­σιά­σει κά­ποιες πο­λύ­τι­µες απα­ντή­σεις, καθώς ακτι­βι­στές µπαί­νουν στη συ­ζή­τη­ση «κι αν δια­λυ­θεί η αστυ­νο­µία, τί θα την αντι­κα­τα­στή­σει;»: «ψυ­χο­λό­γοι για θύ­µα­τα βια­σµού, για­τροί για το­ξι­κο­µα­νείς, κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί για πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­µέ­νους, προ­γρά­µµα­τα στέ­γα­σης για αστέ­γους». Σε επί­πε­δο κι­νη­µα­τι­κών πρα­κτι­κών, όσο διαρ­κεί η ανά­τα­ση της εξέ­γερ­σης, προ­σφέ­ρει και «ει­κό­νες από ένα δια­φο­ρε­τι­κό µέλ­λον»: Δη­µο­τι­κός σύ­µβου­λος στη Μι­νε­ά­πο­λη επι­κα­λέ­στη­κε το «κοι­νω­νι­κό έργο» των δια­δη­λω­τών (που στέ­γα­σαν αστέ­γους κα­τα­λα­µβά­νο­ντας κτί­ρια, διέ­νει­µαν πό­ρους -πολ­λοί εκ των οποί­ων είχαν «λε­η­λα­τη­θεί»- σε άπο­ρους) για να ισχυ­ρι­στεί ότι «έδει­ξαν ότι ξέ­ρουν πώς να αντι­µε­τω­πί­ζουν κοι­νω­νι­κά προ­βλή­µα­τα».

Με­ταρ­ρύθ­μι­ση;

Ένα άλλο πο­λύ­τι­µο συ­µπέ­ρα­σµα είναι ότι η απει­λή της µα­ζι­κο­ποί­η­σης και της δη­µο­φι­λί­ας «µα­ξι­µα­λι­στι­κών» αι­τη­µά­των είναι συ­νή­θως ο πιο απο­τε­λε­σµα­τι­κός τρό­πος να επι­βλη­θούν και τα «µι­νι­µα­λι­στι­κά». Μια σειρά πε­ριο­ρι­σµοί των πιο ακραί­ων εξου­σιών κι ελευ­θε­ριών της αστυ­νο­µί­ας συ­ζη­τιού­νται σε µια σειρά Πο­λι­τεί­ες και στο Κο­γκρέ­σο, κυ­ρί­ως από φι­λε­λεύ­θε­ρους Δη­µο­κρα­τι­κούς που επι­χει­ρούν να αµυν­θούν απέ­να­ντι στις αρι­στε­ρές κρι­τι­κές για την άρ­νη­σή τους να υιο­θε­τή­σουν την «απο­χρη­µα­το­δό­τη­ση», αντι­προ­τεί­νο­ντας µια «µε­γά­λη µε­ταρ­ρύ­θµι­ση». Τα αυ­το­νό­η­τα µέτρα που προ­τεί­νο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο λει­τουρ­γούν ως υπεν­θύ­µι­ση της θε­σµι­κά κα­το­χυ­ρω­µέ­νης ασυ­δο­σί­ας που υπήρ­χε ως τώρα (βλ. σελ. 18-19). Ενώ η προ­σπά­θεια να εφα­ρµο­στούν κι αυτά απο­κα­λύ­πτουν την φύση του αστυ­νο­µι­κού σώ­µα­τος. Πυ­κνώ­νουν τόσο πολύ οι ανα­φο­ρές για µα­ζι­κές αστυ­νο­µι­κές αντι­δρά­σεις σε αυτές τις ελά­χι­στες «πα­ρε­µβά­σεις στο έργο τους», που γκρε­µί­ζε­ται ορι­στι­κά ο µύθος «κά­ποιων κακών µπά­τσων».

Το λε­γό­µε­νο «Μπλε Τεί­χος» (που πε­ρι­γρά­φει την «αδελ­φό­τη­τα» µε­τα­ξύ µπά­τσων που πάντα «κα­λύ­πτει τους δι­κούς της») πυ­κνώ­νει τις γρα­µµές του απέ­να­ντι στις προ­σπά­θειες στοι­χειώ­δους εκ­δη­µο­κρα­τι­σµού. Στην Ατλά­ντα εξε­λίσ­σε­ται άτυπη «λευκή απερ­γία» ενά­ντια στη δίωξη του «συ­να­δέλ­φου» που δο­λο­φό­νη­σε µαύρο πρό­σφα­τα. Στο Μπά­φα­λο, κι­νή­θη­καν δια­δι­κα­σί­ες ενά­ντια στον µπά­τσο που κα­τα­γρά­φη­κε σε κά­µε­ρα να χτυπά εν ψυχρώ µε γκλο­µπ 75χρο­νο και η δι­µοι­ρία του να τον εγκα­τα­λεί­πει αι­µό­φυρ­το στο έδα­φος. Όλα τα µέλη της δι­µοι­ρί­ας εγκα­τέ­λει­ψαν το ει­δι­κό σώµα στο οποίο υπη­ρε­τού­σαν… «αη­δια­σµέ­να από τη δίωξη». Οι ει­δή­σεις για αύ­ξη­ση του κύ­µα­τος «πρό­ω­ρων συ­ντα­ξιο­δο­τή­σε­ων» από το Σώµα, στο 99% των πε­ρι­πτώ­σε­ων δεν αφο­ρούν κά­ποια ηθική έκλα­µψη για το ρόλο που επι­τε­λεί, αλλά «πε­σµέ­νο ηθικό» από τον «διά­χυ­το στι­γµα­τι­σµό» του. Η σπου­δή διά­φο­ρων «σω­µα­τεί­ων» αστυ­νο­µι­κών να µοι­ρά­σουν χρήµα στα µέλη τους για «να το­νω­θεί το ηθικό» υπεν­θυ­µί­ζει τον ρόλο αυτών των «σω­µα­τεί­ων» (που συ­νή­θως αφιε­ρώ­νουν τους τε­ρά­στιους πό­ρους τους στα δι­κα­στι­κά έξοδα και στις εγ­γυ­ή­σεις των διω­κό­µε­νων µελών αυτής της κα­θό­λα νό­µι­µης «µα­φί­ας»). Είναι µια άλλη πτυχή που έχουν φέρει οι δια­δη­λώ­σεις στο φως, απαι­τώ­ντας από την ερ­γα­τι­κή συ­νο­µο­σπον­δία AFL-CIO να δια­κό­ψει τους δε­σµούς της µαζί µε αυτά τα «σω­µα­τεία», υπεν­θυ­µί­ζο­ντας ότι «Δεν είναι Συν­δι­κά­τα – Δεν είναι απλοί ερ­γα­ζό­µε­νοι».

Ζη­τή­μα­τα στρα­τη­γι­κής

Χρειά­ζε­ται µικρό κα­λά­θι για τον στόχο της «κα­τάρ­γη­σης». Προ­ϋ­πο­θέ­τει συν­θή­κες που ανοί­γουν το δρόµο στην αντι­κα­τά­στα­ση της υπάρ­χου­σας κοι­νω­νι­κής ορ­γά­νω­σης από µια άλλη. Όσο δεν υπάρ­χουν αυτές, η όποια υλο­ποί­η­ση «κα­τάρ­γη­σης» θα αφορά παι­χνί­δι µε τις λέ­ξεις. Πολ­λοί φι­λε­λεύ­θε­ροι δη­λώ­νουν ότι «θα πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θεί… για να αλ­λά­ξει». Έχει την αξία της η πε­ρι­γρα­φή: όποιος είναι στοι­χειω­δώς έντι­µος φι­λε­λεύ­θε­ρος που θέλει όντως να προ­σφέ­ρει µια ει­λι­κρι­νή από­πει­ρα «µε­ταρ­ρύ­θµι­σης», υπο­χρε­ώ­νε­ται να πα­ρα­δε­χτεί ότι «αυτό το πρά­γµα δεν µε­ταρ­ρυ­θµί­ζε­ται» και κάθε «αλ­λα­γή» µπο­ρεί να γίνει µόνο στα ερεί­πιά του. Αλλά ταυ­τό­χρο­να υπεν­θυ­µί­ζει ότι τε­λι­κός στό­χος τους πα­ρα­µέ­νει η «αλ­λα­γή». Αυτός -στην ση­µε­ρι­νή κοι­νω­νία- έχει όρια. Στη ση­µε­ρι­νή συ­ζή­τη­ση στις ΗΠΑ, συχνά υπεν­θυ­µί­ζο­νται οι ρίζες της Αστυ­νο­µί­ας -συ­γκρο­τή­θη­κε ως µό­νι­µο, επαγ­γε­λµα­τι­κό σώµα λόγω της ανό­δου του ερ­γα­τι­κού ρι­ζο­σπα­στι­σµού και της ανά­γκης να πα­ρα­µέ­νει υπο­τα­γµέ­νος ο µαύ­ρος πλη­θυ­σµός. Είναι µια σπου­δαία υπεν­θύ­µι­ση ότι η αν­θρω­πό­τη­τα «έχει ζήσει και χωρίς αστυ­νο­µία», όπως και ότι ως Σώµα υπάρ­χει ιδρυ­τι­κά για να «υπη­ρε­τεί και προ­στα­τεύ­ει» τους πλού­σιους κι όχι γε­νι­κώς τους πο­λί­τες. Αλλά ταυ­τό­χρο­να υπεν­θυ­µί­ζει ότι δεν µπο­ρού­µε να απαλ­λα­γού­µε από αυτήν, αν δεν απαλ­λα­γού­µε από τα αφε­ντι­κά της.

Ως τότε, κάθε µέτρο που µειώ­νει την δύ­να­µή της, κάνει τη ζωή των αν­θρώ­πων πιο εύ­κο­λη και τη ζωή των µαύ­ρων πιο ασφα­λή και είναι κα­λο­δε­χού­µε­νο. Ταυ­τό­χρο­να, ο τρό­πος και η επι­χει­ρη­µα­το­λο­γία µε την οποία διεκ­δι­κού­νται αυτά τα µέτρα, έχουν τη δική τους πο­λι­τι­κή ση­µα­σία. Η «µε­ταρ­ρύ­θµι­ση» ιστο­ρι­κά είχε ως στόχο «να απο­κα­τα­στα­θεί η εµπι­στο­σύ­νη στα σώ­µα­τα ασφα­λεί­ας». Η ση­µε­ρι­νή συ­ζή­τη­ση, στο­χεύ­ει  ακρι­βώς στο ανά­πο­δο, στην απο­κά­λυ­ψη και το στι­γµα­τι­σµό του ρόλου τους. Εµφα­νί­ζε­ται µια συλ­λο­γι­στι­κή που λέει «λι­γό­τε­ροι µπά­τσοι = ασφα­λέ­στε­ροι δρό­µοι», η οποία είναι κα­θα­ρή στο µαύρο πλη­θυ­σµό που έχει συσ­σω­ρεύ­σει δε­κα­ε­τί­ες πι­κρής, φο­νι­κής πεί­ρας «µε­ταρ­ρυ­θµι­σµέ­νης», «πο­λυ­φυ­λε­τι­κής», «κα­λύ­τε­ρα εκ­παι­δευ­µέ­νης» κ.ο.κ. αστυ­νο­µί­ας. Για όλα αυτά, το «disarm-defund» αλλά και το «abolish» είναι πα­ρα­πά­νω από κα­λο­δε­χού­µε­να…

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.