Η πανδημία αποδεικνύεται πολιτικό ναρκοπέδιο

Η πανδημία αποδεικνύεται πολιτικό ναρκοπέδιο

  • |

Η κυβέρνηση αντιμέτωπη με συνδυασμό κρισιακών φαινομένων

Στο προη­γού­με­νο φύλλο της ΕΑ κά­να­με την εκτί­μη­ση που –τότε, πριν απο­δει­χθεί ανε­ξέ­λεγ­κτη η παν­δη­μία– έμοια­ζε πα­ρα­κιν­δυ­νευ­μέ­νη: «η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη μπαί­νει στα δύ­σκο­λα».

Όποιος πα­ρα­κο­λού­θη­σε τη συ­νέ­ντευ­ξη του Μη­τσο­τά­κη για την εξαγ­γε­λία του νέου lockdown, θα κα­τά­λα­βε, ακόμα και από τη «γλώσ­σα του σώ­μα­τος» του αρ­χη­γού της ΝΔ, ότι στη θέση της προη­γού­με­νης αλα­ζο­νεί­ας και αυ­τα­ρέ­σκειας αρ­χί­ζουν να εμ­φα­νί­ζο­νται τα ση­μά­δια του πα­νι­κού μπρο­στά στις εξε­λί­ξεις.

Αντώνης Νταβανέλος

Δι­καιο­λο­γη­μέ­να. Στα χέρια του Μη­τσο­τά­κη έφτα­ναν εκ­θέ­σεις επι­δη­μιο­λό­γων που μι­λού­σαν για προ­ο­πτι­κή με 10.000 κρού­σμα­τα ημε­ρη­σί­ως. Και την πα­ρα­μο­νή του διαγ­γέλ­μα­τός του, στην Αθήνα και στη Θεσ­σα­λο­νί­κη υπήρ­χαν μόνο 40 κλί­νες ΜΕΘ δια­θέ­σι­μες.

Η παν­δη­μία απο­δει­κνύ­ε­ται, πραγ­μα­τι­κά, πο­λι­τι­κό ναρ­κο­πέ­διο. Δεν υπάρ­χει τί­πο­τε αντι­κει­με­νι­κό σε αυτό. Οι θυ­σί­ες και οι απώ­λειες του κό­σμου μας στην προη­γού­με­νη φάση του lockdown, είχαν δη­μιουρ­γή­σει το χρο­νι­κό πε­ρι­θώ­ριο για να κα­λυ­φθούν εσπευ­σμέ­να οι γνω­στές σε όλους «τρύ­πες» που έχει δη­μιουρ­γή­σει η μακρά πε­ρί­ο­δος πε­ρι­κο­πών στις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, οι τρύ­πες που αφή­νουν τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία του πλη­θυ­σμού ανο­χύ­ρω­τη μπρο­στά σε μια σο­βα­ρή απει­λή, όπως ο SARS-Covid19. Έπρε­πε να κα­λυ­φθούν επει­γό­ντως τα κενά στο ΕΣΥ, στη δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση, στο σύ­στη­μα μα­ζι­κών μέσων με­τα­φο­ράς και να εμπε­δω­θούν οι βα­σι­κοί κα­νό­νες υγιει­νής και ασφά­λειας στους μα­ζι­κούς χώ­ρους ερ­γα­σί­ας.

Ο Μη­τσο­τά­κης δεν έκανε τί­πο­τα από αυτά και, αντί­θε­τα, έπαι­ξε ζάρια με το άνοιγ­μα, χωρίς ούτε καν τις στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, του μα­ζι­κού του­ρι­σμού. Που, παρά την επή­ρεια του κλί­μα­τος και του κα­λο­και­ριού, μας έφερε μέχρι τα πρό­θυ­ρα του δεύ­τε­ρου κύ­μα­τος της παν­δη­μί­ας, με σχε­τι­κά υψηλό επί­πε­δο πραγ­μα­τι­κών κρου­σμά­των μό­λυν­σης και κυ­ρί­ως με με­γά­λη δια­σπο­ρά σε όλες τις γω­νιές της χώρας.

Αυτά όλα τα πα­ρα­τη­ρεί και τα διαι­σθά­νε­ται η κοι­νω­νία, παρά τη σκαν­δα­λω­δώς φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση του με­γά­λου συ­στη­μι­κού Τύπου. Η εξαγ­γε­λία του δεύ­τε­ρου lockdown έγινε μέσα σε συν­θή­κες όπου θε­ω­ρεί­ται πλέον δε­δο­μέ­νη η δυ­σα­ρέ­σκεια με­γά­λου τμή­μα­τος του πλη­θυ­σμού. Αυτό, συ­νή­θως, είναι η αρχή μιας πο­λι­τι­κής κρί­σης.

Οι προ­ο­πτι­κές είναι ακόμα χει­ρό­τε­ρες. Η παν­δη­μία θα εξε­λι­χτεί μέσα στις πιο επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες του χει­μώ­να. Η δυ­σα­ρέ­σκεια θα συν­δαυ­λι­στεί από το με­γά­λο οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό κό­στος του δεύ­τε­ρου lockdown που θα φορ­τω­θεί στις εξα­σθε­νη­μέ­νες πλά­τες των ερ­γα­τών και των φτω­χών. Η μόνη «στρα­τη­γι­κή ιδέα» που επι­κα­λού­νται τα επι­τε­λεία του Μη­τσο­τά­κη είναι το δια­βό­η­το σχέ­διο «ακορ­ντε­όν», των δια­δο­χι­κών lockdown που θα ανοί­γουν και θα κλεί­νουν την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία, με βάση τους δεί­κτες της παν­δη­μί­ας. Μόνο που σε κάθε τέ­τοιο «στά­διο», ο κό­σμος θα συσ­σω­ρεύ­ει απώ­λειες, θυ­σί­ες, πί­κρες.

Η πο­λι­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση μιας κα­τα­στρο­φι­κής απει­λής είναι πάντα ζή­τη­μα προ­τε­ραιο­τή­των. Ο κό­σμος αρ­χί­ζει να κάνει συν­δέ­σεις: Ο Μη­τσο­τά­κης δεν έκανε τί­πο­τα για να ενι­σχύ­σει το ΕΣΥ, αλλά δρο­μο­λό­γη­σε την επεί­γου­σα πρό­σλη­ψη 15.000 επαγ­γελ­μα­τι­κών στε­λε­χών στο στρα­τό. Η Κε­ρα­μέ­ως βα­δί­ζει από φιά­σκο σε ναυά­γιο στα σχο­λεία, όμως η κυ­βέρ­νη­ση απο­φά­σι­σε την επεί­γου­σα πρό­σλη­ψη 3-4 σε­κιου­ρι­τά­δων για το «σώμα» αστυ­νό­μευ­σης στις σχο­λές. Οι ερ­γο­δό­τες δεν πιέ­στη­καν για να πά­ρουν ούτε τα στοι­χειώ­δη μέτρα ενί­σχυ­σης της ασφά­λειας και τη υγεί­ας στην πα­ρα­γω­γή, πήραν όμως μια σειρά «δώρα» που θα τους επι­τρέ­ψουν να με­τα­τρέ­ψουν την κρίση της παν­δη­μί­ας σε ευ­και­ρία αύ­ξη­σης του πο­σο­στού εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Η πα­ρα­τή­ρη­ση όλων αυτών των χτυ­πη­μά­των, και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο η συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της συλ­λο­γι­στι­κής που τα ενο­ποιεί, είναι πάντα η αφε­τη­ρία της με­τα­τρο­πής της μα­ζι­κής δυ­σα­ρέ­σκειας σε πο­λι­τι­κή αντί­θε­ση.

Και αυτό το διαι­σθά­νο­νται (ή οφεί­λουν να το διαι­σθά­νο­νται) όλοι, στα δεξιά, στο κέ­ντρο, στην Αρι­στε­ρά. Για πα­ρά­δειγ­μα, η Φ. Γεν­νη­μα­τά, απευ­θυ­νό­με­νη στα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τός της, ση­μεί­ω­σε ότι η πρώτη κάλπη που θα κλη­θεί να αντι­με­τω­πί­σει το ΚΙΝΑΛ μέσα στο 2021, δεν θα είναι η κάλπη εσω­κομ­μα­τι­κής εκλο­γής ηγε­σί­ας του, αλλά πι­θα­νό­τα­τα η κάλπη των εθνι­κών εκλο­γών. Αυτό είναι ένα σε­νά­ριο. Υπάρ­χουν και άλλα. Δεν είναι τυ­χαίο ότι στον Τύπο αρ­χί­ζει μια αδιό­ρα­τη συ­ζή­τη­ση περί της πι­θα­νό­τη­τας να κα­τα­στεί ανα­γκαία μια κυ­βέρ­νη­ση «έκτα­κτης ανά­γκης».

Για τις δυ­νά­μεις της αυ­θε­ντι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, η συ­νει­δη­το­ποί­η­ση αυτού του πα­ρά­γο­ντα, πρέ­πει να οδη­γεί στην πε­ποί­θη­ση ότι η σύ­γκρου­ση με τον Μη­τσο­τά­κη δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στις με­θό­δους του «συμ­βο­λι­κού», στις με­θό­δους ενός αγώνα για την τιμή των όπλων. Η ορ­γά­νω­ση των πρω­το­βου­λιών με τρόπο που θα ανα­ζη­τά και θα διευ­ρύ­νει την άμεση συμ­με­το­χή του κό­σμου από τα κάτω, δεν είναι πλέον στη σφαί­ρα του ανα­γκαί­ου, αλλά στη σφαί­ρα του εφι­κτού, όπως επί­σης είναι και ο μο­να­δι­κός τρό­πος για να αντι­με­τω­πι­στεί ο συρ­φε­τός των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων μου­τζα­χε­ντίν που έχει συ­σπει­ρω­θεί πίσω από τον Μη­τσο­τά­κη.

Η παν­δη­μία δεν είναι η μο­να­δι­κή πτυχή της κρί­σης. Μέσα σε αυτόν τον απο­λύ­τως πρω­τό­τυ­πο συν­δυα­σμό κρι­σια­κών φαι­νο­μέ­νων που ζούμε, δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι η ντό­πια και διε­θνής κρίση είναι ένας αυ­το­δύ­να­μος πα­ρά­γο­ντας. Το δεύ­τε­ρο lockdown με­τα­τρέ­πει σε κυ­ριο­λε­κτι­κά γε­λοί­ες τις κυ­βερ­νη­τι­κές προ­βλέ­ψεις που στη­ρί­ζουν το σχέ­διο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, για ύφεση 8,2% του ΑΕΠ μέσα στο 2020 και για «ανα­πή­δη­ση» ανά­πτυ­ξης 7,8% μέσα στο 2021. Ακόμα και ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ροι θε­σμοί και ανα­λυ­τές, προει­δο­ποιούν ότι στο τέλος του 2022 ο συ­νο­λι­κός όγκος της οι­κο­νο­μί­ας θα είναι αι­σθη­τά μι­κρό­τε­ρος από αυτόν στις αρχές του 2019. Στο με­τα­ξύ, οι κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις (ουπς! Οι «δη­μο­σιο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις») για την αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης είχαν ξε­πε­ρά­σει το ασύλ­λη­πτο άθροι­σμα των 13 τρι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων δο­λα­ρί­ων διε­θνώς. Οι «ενέ­σεις» αυτές αυ­ξή­θη­καν μέσα στην παν­δη­μία (αν και τα κον­δύ­λια διο­χε­τεύ­τη­καν στην πλειο­ψη­φία τους προς τα τα­μεία των επι­χει­ρή­σε­ων). Το χρέος των πε­ρισ­σό­τε­ρων χω­ρών-με­λών της ΕΕ θα ξε­περ­νά το 2021 το 100% του ΑΕΠ τους, ξε­σκί­ζο­ντας τον πε­ριο­ρι­σμό του Μά­α­στριχ (στο 60%). Το ελ­λη­νι­κό χρέος που το 2010 ήταν στο 127% του ΑΕΠ, εκτι­μά­ται ότι το 2022 θα ξε­περ­νά το 207%. Οι «θε­σμοί» ήδη προει­δο­ποιούν για την επό­με­νη μέρα, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι αργά ή γρή­γο­ρα, «το Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας θα επα­νέλ­θει». Και τότε πι­θα­νώς η Ισπα­νία, πι­θα­νό­τα­τα η Ιτα­λία, αλλά σί­γου­ρα ξανά η Ελ­λά­δα, θα βρε­θούν σε εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη θέση. Παρά το τρο­μα­κτι­κό κό­στος που πλή­ρω­σε ο κό­σμος μας με τα 3 δια­δο­χι­κά μνη­μό­νια (του ΓΑΠ, του Σα­μα­ρά και του Τσί­πρα), οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις, αν δεν συ­να­ντή­σουν ένα γε­νι­κευ­μέ­νο ερ­γα­τι­κό ξε­ση­κω­μό, βα­δί­ζουν προς μια νέα γε­νι­κευ­μέ­νη αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση, που μπρο­στά της θα ωχριά η μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή. Που όμως, δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι ήταν άμεσα συ­νυ­φα­σμέ­νη με με­γά­λους πο­λι­τι­κούς και κι­νη­μα­τι­κούς κιν­δύ­νους για το κα­θε­στώς, όπως στην Ελ­λά­δα και στην Ισπα­νία.

Ένα τρίτο πο­λι­τι­κά σει­σμο­γε­νές ρήγμα που πα­ρα­μέ­νει ενερ­γό, είναι οι γε­ω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Η κυ­βέρ­νη­ση, όπως και το σύ­νο­λο της ελ­λη­νι­κής δη­μο­σιο­γρα­φί­ας κατά την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο στις ΗΠΑ, ανέ­βα­σαν κατά πολύ τις προσ­δο­κί­ες για μια ευ­νοϊ­κό­τε­ρη στρο­φή του Μπάι­ντεν ως προς τις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις στον αντα­γω­νι­σμό με την Τουρ­κία. Ο Μη­τσο­τά­κης φρό­ντι­σε να υπο­γραμ­μί­σει αυτές τις προσ­δο­κί­ες με μια στρο­φή στην πο­λι­τι­κή της προ­μή­θειας όπλων. Το πρό­γραμ­μα ενί­σχυ­σης του πο­λε­μι­κού ναυ­τι­κού, συ­νο­λι­κού κό­στους πάνω από 5 δισ. ευρώ, επέ­στρε­ψε αιφ­νι­δί­ως από τις ανα­ζη­τή­σεις για γαλ­λι­κές φρε­γά­τες τύπου Belhara, στην κα­τά­θε­ση «επι­στο­λής ζή­τη­σης» για αμε­ρι­κα­νι­κές φρε­γά­τες τύπου MMSC. Ο «φίλος» Μα­κρόν θα πρέ­πει να πε­ριο­ρι­στεί στην πώ­λη­ση των Ραφάλ του. Η «δου­λειά» δεν είναι μικρή, γιατί μαζί με τα υπερ­σύγ­χρο­να επι­θε­τι­κά Ραφάλ, στη γαλ­λι­κή αγορά εξα­κο­λου­θεί να είναι στραμ­μέ­νη η ζή­τη­ση για πυ­ραύ­λους και ευ­έ­λι­κτα «έξυ­πνα» βλή­μα­τα, συ­νο­λι­κού κό­στους άλλων 5 δισ. ευρώ, που κατά κά­ποιους «δια­νο­ού­με­νους» του λε­γό­με­νου πα­τριω­τι­κού χώρου θα δώ­σουν στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος το «πλε­ο­νέ­κτη­μα», σε μια νέα αντί­λη­ψη «βλη­μα­το-κε­ντρι­κού» πο­λέ­μου (που ανα­ζη­τά τη νίκη, αδια­φο­ρώ­ντας για τις απώ­λειες άμα­χου πλη­θυ­σμού). Αυτές οι κι­νή­σεις ακραί­ας φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας συν­δυά­ζο­νται με τις πυ­ρε­τώ­δεις προ­ε­τοι­μα­σί­ες της ελ­λη­νι­κής δι­πλω­μα­τί­ας για τις «διε­ρευ­νη­τι­κές επα­φές» (δη­λα­δή το διά­λο­γο) με την Τουρ­κία, που επα­να­φέ­ρουν την προ­ο­πτι­κή κα­τα­φυ­γής στη Χάγη. Το πα­κέ­το πο­λι­τι­κής μοιά­ζει πλή­ρες: προ­ε­τοι­μα­σία για κα­τα­στρο­φι­κό πό­λε­μο – ανα­ζή­τη­ση των δυ­να­το­τή­των κα­τα­γρα­φής πλε­ο­νε­κτή­μα­τος δια της δι­πλω­μα­τί­ας. Μόνο που η ιστο­ρία δεί­χνει ότι αυτές οι επι­λο­γές συχνά δι­χά­ζουν και δη­μιουρ­γούν πο­λι­τι­κές κρί­σεις. Παρά την υστε­ρία των ΜΜΕ, οι δη­μο­σκο­πή­σεις του κα­λο­και­ριού έδει­ξαν ότι πα­ρα­μέ­νει πλειο­ψη­φι­κό στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία το τμήμα που δεν θέλει πο­λε­μι­κό τυ­χο­διω­κτι­σμό. Ταυ­τό­χρο­να, η διαρ­κής καλ­λιέρ­γεια μα­ξι­μα­λι­στι­κών προσ­δο­κιών για τις θα­λάσ­σιες ζώνες στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, θα κάνει δύ­σκο­λους τους ελιγ­μούς ενό­ψει Χάης, όπου θα φα­νε­ρω­θεί μια άλλη, τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή, εκ­δο­χή του Διε­θνούς Δι­καί­ου. Και αν οι κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις επι­λέ­ξουν τε­λι­κά ένα «συμ­βι­βα­σμό», ακόμα κι έναν επω­φε­λή συμ­βι­βα­σμό, θα πα­ρα­μέ­νει πο­λι­τι­κά δύ­σκο­λο το να ξε­χα­στούν οι υπερ­φί­α­λες προσ­δο­κί­ες για την «ελ­λη­νι­κό­τη­τα» του 95% της θά­λασ­σας στο Αι­γαίο και για τη «στρα­τη­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση» του ρόλου της χώρας στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Οι πο­νο­κέ­φα­λοι του Τσί­πρα στις Πρέ­σπες, μπο­ρεί να απο­δει­χθούν σαν μια ανέ­φε­λη παι­δι­κή εκ­δρο­μή μπρο­στά σε αυτό που έχει σή­με­ρα να αντι­με­τω­πί­σει ο Μη­τσο­τά­κης.

Όλα αυτά μαζί, μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν ως τε­ρά­στιες δυ­νά­μεις τρι­βής, που θα απο­συν­θέ­τουν τη δύ­να­μη της κυ­βέρ­νη­σης, θα απει­λούν τη συ­νο­χή της και θα δη­μιουρ­γούν ξανά συν­θή­κες ανοι­χτής πο­λι­τι­κής κρί­σης. Με αυτή τη νο­ο­τρο­πία θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με το Μη­τσο­τά­κη και τη ΝΔ. Μπο­ρού­με, μέσα στην πε­ρί­ο­δο που δια­μορ­φώ­νε­ται, να τους ανα­τρέ­ψου­με. Αυτό, ασφα­λώς, θα χρεια­στεί σο­βα­ρή, διαρ­κή, ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, με απο­φα­σι­στι­κό κρι­τή­ριο το στόχο της κι­νη­το­ποί­η­σης της κοι­νω­νι­κής Αρι­στε­ράς. Της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.