Για µια Αριστερά µαζική, ενωτική και ριζοσπαστική

Παρέµβαση εκ µέρους της ΔΕΑ στην εκδήλωση µε τίτλο «Για µια Κινηµατική Αριστερά µε µαζική πολιτική απεύθυνση» που διοργανώθηκε στις 20 Δεκεµβρίου στο red n noir.

Η διε­θνής συ­γκυ­ρία είναι γε­µά­τη αντι­φά­σεις, προ­κλή­σεις και κιν­δύ­νους. Από αυτή την άποψη, κάθε βε­βαιό­τη­τα που αντι­µε­τω­πί­ζει ως δε­δο­µέ­νες τις στι­γµιαί­ες απο­τυ­πώ­σεις των συ­σχε­τι­σµών µέσα στην ιµπε­ρια­λι­στι­κή αλυ­σί­δα είναι του­λά­χι­στον επι­σφα­λής. Στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, ζούµε σε µια εποχή κατά την οποία οι πα­λιές ισορ­ρο­πί­ες έχουν δια­τα­ρα­χθεί ή και ανα­τρα­πεί, ενώ ταυ­τό­χρο­να δια­µορ­φώ­νο­νται νέες. Αν µπο­ρεί να υπάρ­ξει µία βε­βαιό­τη­τα, αυτή είναι ότι η δια­δι­κα­σία αυτή δεν θα εξε­λι­χθεί «µε το γάντι», αλλά µέσα από την όξυν­ση των πο­λε­µι­κών αντα­γω­νι­σµών, των εµπο­ρι­κών και οι­κο­νο­µι­κών αντα­γω­νι­σµών.

Χρήστος Σταυρακάκης

Η διε­θνής στρο­φή του κε­φα­λαί­ου προς την πο­λε­µι­κή οι­κο­νο­µία και τις αυ­ξα­νό­µε­νες εξο­πλι­στι­κές δα­πά­νες απο­τε­λεί, αφε­νός, µια επι­λο­γή απέ­να­ντι στη στα­σι­µό­τη­τα και τις δο­µι­κές αντι­φά­σεις της διε­θνούς οι­κο­νο­µί­ας – θα µπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως «πο­λε­µι­κός κεϋν­σια­νι­σµός» – και, αφε­τέ­ρου, έναν πα­ρά­γο­ντα που τρο­φο­δο­τεί τον διε­θνή αντα­γω­νι­σµό και φέρ­νει πιο κοντά τον κίν­δυ­νο γε­νι­κευ­µέ­νων πο­λε­µι­κών συ­γκρού­σε­ων. Η πο­λι­τι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης µε το σχέ­διο ReArm Europe, που προ­ω­θεί τον επα­νε­ξο­πλι­σµό των ευ­ρω­παϊ­κών κρα­τών σε συν­δυα­σµό µε την ιδε­ο­λο­γι­κή και προ­πα­γαν­δι­στι­κή καλ­λιέρ­γεια της ιδέας ότι οι κοι­νω­νί­ες πρέ­πει να «ετοι­µά­ζο­νται για πό­λε­µο», απο­τε­λεί την πιο κα­θα­ρή έκ­φρα­ση αυτής της στρα­τη­γι­κής στρο­φής. Σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη όχι απλώς στοι­χί­ζε­ται αλλά πρω­το­στα­τεί, τόσο µέσω των εξο­πλι­σµών και της εκτό­ξευ­σης των πο­λε­µι­κών δα­πα­νών όσο και µέσω της γε­νι­κευ­µέ­νης προ­ώ­θη­σης του µι­λι­τα­ρι­σµού, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται και στις κα­τευ­θύν­σεις του νο­µο­σχε­δί­ου Δέν­δια για τις αλ­λα­γές στον στρα­τό.

Για µια µα­ζι­κή, ενω­τι­κή και ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά που θέλει να έχει αξιώ­σεις µα­ζι­κής απεύ­θυν­σης και να συ­µβά­λει στη δια­µόρ­φω­ση ενός ευ­ρύ­τε­ρου πο­λι­τι­κού ρεύ­µα­τος, είναι ανα­γκαίο σή­µε­ρα η πάλη ενά­ντια στον πό­λε­µο, τον ιµπε­ρια­λι­σµό και τις πο­λε­µι­κές δα­πά­νες να βρί­σκε­ται στο κέ­ντρο της πο­λι­τι­κής της. Πρό­κει­ται για δα­πά­νες που στρώ­νουν τον δρόµο για νέες πο­λε­µι­κές συ­γκρού­σεις. Αυτή η πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, ωστό­σο, δεν µπο­ρεί να πα­ρα­µεί­νει σε γε­νι­κό επί­πε­δο· οφεί­λει να µε­τα­φρα­στεί και να εξει­δι­κευ­τεί. Τι ση­µαί­νει, για πα­ρά­δει­γµα, η εντα­τι­κή πο­λε­µι­κή προ­ε­τοι­µα­σία και η διο­χέ­τευ­ση τε­ρά­στιων πόρων στους εξο­πλι­σµούς σε µια κοι­νω­νία όπου οι κοι­νω­νι­κές υπο­δο­µές κα­ταρ­ρέ­ουν, µε νο­σο­κο­µεία, σχο­λεία και πα­νε­πι­στή­µια να λει­τουρ­γούν στα όρια της διά­λυ­σης; Απαι­τεί­ται, επο­µέ­νως, η ανα­γκαία πο­λι­τι­κή «επε­ξερ­γα­σία» ώστε η σύν­δε­ση αντι­ι­µπε­ρια­λι­σµού και αντι­κα­πι­τα­λι­σµού να απο­κτά συ­γκε­κρι­µέ­νο πε­ριε­χό­µε­νο και να εξει­δι­κεύ­ε­ται σε κάθε κοι­νω­νι­κό χώρο και αγώνα.

Αυτή η πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση είναι απο­λύ­τως ανα­γκαία. Αντί­θε­τα, προ­σεγ­γί­σεις που εντο­πί­ζουν τον βα­σι­κό αντί­πα­λο σε µια ασαφή «τε­χνο­φε­ου­δαρ­χία» και όχι στον σύγ­χρο­νο, πο­λε­µι­κό κα­πι­τα­λι­σµό κιν­δυ­νεύ­ουν να λει­τουρ­γή­σουν πα­ρα­πλα­νη­τι­κά. Τέ­τοιες ανα­γνώ­σεις θο­λώ­νουν τόσο το ανα­γκαίο ρι­ζο­σπα­στι­κό πο­λι­τι­κό στί­γµα όσο και την πο­λι­τι­κή απά­ντη­ση που χρειά­ζε­ται απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη και στις συ­νο­λι­κό­τε­ρες πο­λι­τι­κές προ­κλή­σεις της πε­ριό­δου.

Υπάρ­χει, όµως, πρα­γµα­τι­κό κοι­νω­νι­κό έδα­φος και δυ­να­τό­τη­τα για µια τέ­τοια Αρι­στε­ρά; Στην Ελ­λά­δα, το µα­ζι­κό κί­νη­µα τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχει δώσει ση­µα­ντι­κές µάχες. Κυ­ρί­ως, έχει κα­τα­φέ­ρει να δώσει µα­ζι­κά το «παρών» κάθε φορά που έχει αντι­λη­φθεί ότι η πρό­κλη­ση είναι ιδιαί­τε­ρα µε­γά­λη. Οι µε­γα­λειώ­δεις ερ­γα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις για το έγκλη­µα στα Τέµπη, η µα­ζι­κο­ποί­η­ση και η εξά­πλω­ση του κι­νή­µα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη, η πλα­τιά στή­ρι­ξη των αντι­ρα­τσι­στι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων – από τους πρό­σφυ­γες στον Έβρο έως την αλ­λη­λεγ­γύη στους Ροµά – οι αγώ­νες στα πα­νε­πι­στή­µια απέ­να­ντι στις διαρ­κείς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες επι­θέ­σεις, αλλά και οι πρό­σφα­τες κι­νη­το­ποι­ή­σεις των αγρο­τών, συν­θέ­τουν µια ει­κό­να υπαρ­κτής κοι­νω­νι­κής δυ­να­µι­κής. Παρ’ όλα αυτά, οι µα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις συχνά σκο­ντά­φτουν σε δύο βα­σι­κά προ­βλή­µα­τα: από τη µία, πα­ρα­µέ­νουν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές ασύν­δε­τες µε­τα­ξύ τους και, από την άλλη, αδυ­να­τούν να βρουν µια συ­γκρο­τη­µέ­νη πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση.

Η ρι­ζο­σπα­στι­κή-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά σε όλα τα πα­ρα­πά­νω προ­σπά­θη­σε και έδρα­σε — και οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις για την Πα­λαι­στί­νη απο­τε­λούν το πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δει­γµα. Το ερώ­τη­µα, όµως, είναι ποιο ακρι­βώς πα­ρά­δει­γµα συ­νι­στούν και ποια πο­λι­τι­κά συ­µπε­ρά­σµα­τα µπο­ρούν να εξα­χθούν από αυτές. Είναι προ­φα­νές ότι απαι­τού­νται πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει µια επί­µο­νη και συ­γκρο­τη­µέ­νη επι­χει­ρη­µα­το­λο­γία «συν­δέ­σε­ων», καθώς και αντί­στοι­χες πα­ρε­µβά­σεις που να δέ­νουν, για πα­ρά­δει­γµα, το κί­νη­µα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη µε τους εξο­πλι­σµούς, τις πο­λε­µι­κές δα­πά­νες και τη συρ­ρί­κνω­ση των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών. Και ακρι­βώς επει­δή µια µα­ζι­κή Αρι­στε­ρά είναι ανα­γκαία, απαι­τεί­ται ο συ­ντο­νι­σµός πρω­το­βου­λιών, συλ­λο­γι­κο­τή­των και πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, σε µια κα­τεύ­θυν­ση που να συν­δέ­ε­ται ου­σια­στι­κά µε ανέ­ντα­χτους αγω­νι­στές και ανέ­ντα­χτες αγω­νί­στριες, δί­νο­ντάς τους πρα­γµα­τι­κό χώρο και ρόλο.

Η ανα­γκαία αυτή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση πρέ­πει να γίνει µαζί µε τον κόσµο που κι­νη­το­ποιεί­ται και αγω­νί­ζε­ται. Πρέ­πει να γίνει µέσα στο κί­νη­µα και µαζί µε τα τµή­µα­τα του κι­νή­µα­τος που ανα­ζη­τούν και τις συν­δέ­σεις και τις πο­λι­τι­κές απα­ντή­σεις. Αυτό το στοι­χείο θε­ω­ρού­µε ότι είναι ιδιαί­τε­ρα κρί­σι­µο για τη δια­µόρ­φω­ση πο­λι­τι­κού ρεύ­µα­τος.

Μια µα­ζι­κή, ενω­τι­κή και ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά οφεί­λει να δου­λέ­ψει συ­στη­µα­τι­κά για τη συ­γκέ­ντρω­ση πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής δύ­να­µης µε τις πα­ρα­πά­νω πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Αυτό δεν µπο­ρεί να επι­τευ­χθεί ούτε µε γε­νι­κές εκ­κλή­σεις για ενό­τη­τα ούτε µόνο µε κοι­νές δια­δη­λώ­σεις. Απαι­τεί­ται µια διαρ­κής και ορ­γα­νω­µέ­νη κοινή προ­σπά­θεια στους χώ­ρους δου­λειάς, στις γει­το­νιές, στα πα­νε­πι­στή­µια, µέσα από κοινά σχή­µα­τα και δια­δι­κα­σί­ες που θα ερ­γά­ζο­νται µε αυτή την προ­ο­πτι­κή. Πα­ράλ­λη­λα, είναι κρί­σι­µο η συ­ζή­τη­ση να µην επα­νέρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο µόνο µε αφο­ρµή τον τρόπο συ­µµε­το­χής ή πα­ρέ­µβα­σης στην εκλο­γι­κή µάχη. H επερ­χό­µε­νη εκλο­γι­κή µάχη θα γίνει σε ένα εξαι­ρε­τι­κά σύν­θε­το πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Επι­βάλ­λε­ται από τώρα µια δια­δι­κα­σία προ­ε­τοι­µα­σί­ας της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς µε στόχο την δια­µόρ­φω­ση αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κών αι­χµών, µά­χι­µων διεκ­δι­κή­σε­ων και την δη­µιουρ­γία ενός «τόπου» που επι­διώ­κο­ντας τη συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­µε­ων θα δίνει χώρο στις αντί­στοι­χες διερ­γα­σί­ες. Η ΔΕΑ θα είναι πα­ρού­σα.

Οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για µια τέ­τοια προ­σπά­θεια δεν είναι µόνο ορ­γα­νω­τι­κές – και σί­γου­ρα δεν είναι απο­κλει­στι­κά ορ­γα­νω­τι­κές. Για να µπο­ρέ­σει να κάνει βή­µα­τα και να απο­τε­λέ­σει έναν ορατό πόλο µέσα στο κί­νη­µα, είναι ανα­γκαίο να διε­ξά­γε­ται και η ου­σια­στι­κή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση για την κα­τεύ­θυν­ση, το στί­γµα και το πρό­γρα­µµα. Μια συ­ζή­τη­ση που θα επι­χει­ρεί να ενο­ποιεί δια­φο­ρε­τι­κούς αγώ­νες και διεκ­δι­κή­σεις σε µια ανα­τρε­πτι­κή πο­λι­τι­κή γρα­µµή, µι­λώ­ντας ταυ­τό­χρο­να απλά και ρι­ζο­σπα­στι­κά.

Πι­στεύ­ου­µε ότι η «πρω­το­βου­λία για µια νέα ενω­τι­κή και ανα­τρε­πτι­κή Αρι­στε­ρά» κι­νεί­ται προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση. Θε­ω­ρού­µε ότι αυτή η συ­ζή­τη­ση έχει ήδη ανοί­ξει µε πολ­λούς τρό­πους και θα συ­νε­χί­σει να ανα­πτύσ­σε­ται. Υπό αυτή την έν­νοια, θε­ω­ρού­µε χρή­σι­µη και τη ση­µε­ρι­νή εκ­δή­λω­ση, ως µέρος µιας ευ­ρύ­τε­ρης διερ­γα­σί­ας προ­βλη­µα­τι­σµού και ανα­ζή­τη­σης για την ανα­συ­γκρό­τη­ση µιας µα­ζι­κής, ενω­τι­κής, ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

https://rproject.gr/article/gia-uia-aristera-uaziki-enotiki-kai-rizospastiki