Τα πρόσφατα σκάνδαλα στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ και οι φορολογικές απάτες που συνδέονται με γνωστές αλυσίδες εστίασης, όπως η Pizza Fan, λειτουργούν ως ένας καθρέφτης που αντανακλά την πραγματική φύση της εγχώριας (και όχι μόνο) επιχειρηματικότητας. Ειδικά στην 7ετια Μητσοτάκη, η ασύδοτη δράση του κεφαλαίου, η οποία αναπτύσσεται στην πλάτη των εργαζομένων, χρησιμοποιώντας συχνά ως προκάλυμμα τον υπερπατριωτισμό, έχει απογειωθεί.
Για χρόνια, πρόσωπα όπως ο Καμπούρης (γνωστός και από την πολιτική του διαδρομή με το ΛΑΟΣ), ο Λιόλιος και ο Αντάρας παρουσιάζονταν από το σύστημα ως υποδείγματα «επιτυχημένων επιχειρηματιών» που κατάφεραν να χτίσουν αυτοκρατορίες στον χώρο της εστίασης και νυχτερινά μαγαζιά. Πίσω όμως από τη λαμπερή βιτρίνα της «ανάπτυξης» και τις κορώνες περί φιλοπατρίας, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα εργασιακής εκμετάλλευσης και φοροαποφυγής.
Η περίπτωση της Pizza Fan και η πολύκροτη απόλυση του Π. Ρούπου με την κατηγορία περί «προσβολής εθνικού συμβόλου» αποκάλυψε το μέγεθος της υποκρισίας. Παράλληλα, οι αποκαλύψεις για την «ειδική σχέση» της εταιρείας με τους μηχανισμούς του κράτους είναι το λιγότερο προκλητική. Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών: «Δεν είναι ότι ξεκίνησε η εταιρεία μόνη της και είπε “εγώ στον αστυνομικό, αν έρθει και με επίδειξη ταυτότητας, του κάνω 20%”. Η ίδια η Ελληνική Αστυνομία την διαφήμιζε με υπηρεσιακή διαταγή».
Παράλληλα, η εμπλοκή επιχειρηματιών στη διοίκηση αθλητικών ομάδων και ομοσπονδιών, όπως στην περίπτωση του προέδρου της ΕΟΚ, λειτουργεί ως τέλεια «βιτρίνα» για την απόκρυψη ή τη νομιμοποίηση παράνομων δραστηριοτήτων. Στην καλύτερη περίπτωση ως «όχημα» για ακόμα περισσότερο πλούτο και εξουσία. Η αθλητική ισχύς μετατρέπεται σε κάθε είδους εξυπηρετήσεις και οικονομική ασυλία, ενώ η οπαδική βάση χρησιμοποιείται συχνά ως λαϊκό έρεισμα και εργαλείο άσκησης πολιτικής επιρροής. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η ιδεολογική σύγκλιση με την ακροδεξιά, όπως η ξεκάθαρη στήριξη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον καταδικασμένο νεοναζί-εγκληματία Κασιδιάρη. Είναι γνωστό άλλωστε πως όταν ο καπιταλισμός αισθάνεται ότι απειλείται, φοράει τη στολή του φασισμού.
Τα τεράστια κέρδη αυτών των «πετυχημένων» εταιρειών δεν προέρχονται από την καινοτομία ή την υγιή επένδυση, όπως ισχυρίζονται τα καθεστωτικά «παπαγαλάκια», αλλά από τη συστηματική φοροαποφυγή, την υποδηλούμενη εργασία και τους χαμηλούς μισθούς. Διανομείς και εργαζόμενοι στην εστίαση εξαναγκάζονται σε εξαντλητικά ωράρια, με εικονικές συμβάσεις μερικής απασχόλησης, ενώ η απόκρυψη εσόδων αποτελεί τον κανόνα για τη διασφάλιση της κερδοφορίας. Αυτό είναι το πραγματικό «θαύμα» της ελληνικής επιχειρηματικότητας, που καλύπτει πλήρως το κράτος.
Τόσο η κυβέρνηση της ΝΔ όσο και η συστημική αντιπολίτευση στηρίζουν ολοκληρωτικά αυτό το μοντέλο άγριας εκμετάλλευσης. Με νομοσχέδια που διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις, απορυθμίζουν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς (όπως η υποβάθμιση της Επιθεώρησης Εργασίας) και προσφέρουν φορολογικές ελαφρύνσεις στα αφεντικά, το κράτος λειτουργεί ως ο καλύτερος σύμμαχος των εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Φυσικά, οι κυβερνώντες «δεν είχαν ακούσει κάτι» ούτε για το κύκλωμα δωροδοκιών στο μπάσκετ, που είχε φτάσει στο σημείο να χειραγωγεί μέχρι και αγώνες σχολικών πρωταθλημάτων.
Μάλιστα, την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της «νομιμότητας» και ο πρωθυπουργός κάνει δηλώσεις για «κυνήγι μεγάλων ψαριών», η κυβέρνηση ψελλίζει αοριστίες για τα δεδουλευμένα, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και το μέλλον των 2.500 εργαζομένων της Pizza Fan. Με άλλα λόγια η εκμετάλλευση του προσωπικού και η παραβίαση της νομοθεσίας αποτελούν αποδεκτά μέσα για την επιχειρηματική επιβίωση, τουλάχιστον των μικρομεσαίων αφεντικών! Επιχειρείται έτσι η πολιτική (και επικοινωνιακή) εκμετάλλευση της κατάστασης, ενώ παράλληλα το Μαξίμου «κλείνει το μάτι» στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τη φοροδιαφυγή, αφήνοντας τους εργαζόμενους εντελώς απροστάτευτους απέναντι στα «θαύματα» του εγχώριου κεφαλαίου.
Σχόλια (0)