Εγκλήματα κατά της ανθρώπινης συνείδησης

Εγκλήματα κατά της ανθρώπινης συνείδησης

Βενεζουέλα, η πιο πολυσυζητημένη χώρα του πλανήτη. Πάνε σχεδόν δύο μήνες από το θεσμικό πραξικόπημα του Γουαϊδό στην χώρα της Λατινικής Αμερικής, παρακολουθώντας όσο πιο στενά μου επιτρέπει η απόσταση, τα λογισμικά μετάφρασης και η ανθρώπινη υπομονή, είναι πλέον ώριμο να γράψω λίγα από τα εξωφρενικά πράγματα τα οποία έχουν συμβεί αλλά και τον τρόπο με τον οποίο τα παρουσιάζει η Δύση. Θα υποτιμούσα την νοημοσύνη προσωπικά την δική μου αλλά και όσων διαβάζουν αύτο το άρθρο με το να εξηγήσω ότι το πραξικόπημα στην Βενέζουελα δεν έγινε γιατί η χώρα έχει προβληματική δημοκρατία και ο Μαδούρο δεν απολαμβάνει την αποδόχη της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος.

  • Του Βασίλη Τσάκνη

Είναι νομίζω ανούσιο να μιλάνε για δημοκρατία χώρες που έχουν προέδρους που μειοψήφισαν στις εκλογές (ΗΠΑ), προέδρους που δεν έχουν την νομιμοποιήση ούτε το 20% του εκλογικού σώματος (Γαλλία) αλλά και χώρες με πραγματικά αστείους εκλογικούς νόμους με μπόνους έδρες (Ελλάδα). Επιπλέον δεν θα ανεφερθώ στον Γουαϊδό και την πορεία του, υπάρχει ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στην ιστοσελίδα info-war το οποίο μιλάει εκτενώς για την πορεία και την προσωπικότητα του, εξάλλου αναγνωρίστηκε ως νόμιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ σε λιγότερο από μία ώρα, νομίζω το γεγονός μιλάει από μόνο του.

Τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος ο Γουαϊδό προσπάθησε να βρεί συμμαχίες εντός των ενόπλων δυνάμεων, καθώς η εμπειρία στην Λ.Αμερική δείχνει πως εάν έχεις τον έλεγχο του στρατού σε δεύτερο χρόνο αποκτάς τον έλεγχο την κυβέρνησης. Το σχέδιο απέτυχε παταγωδώς, το γιατί είναι πολύ συγκεκριμένο. Το σύνταγμα του 1999 επί προεδρίας Τσάβες προέβλεπε ριζικές αλλαγές στις ένοπλες δυνάμεις που αφορούσαν την στελέχωση τους, επίσης απαγόρευσε ρήτα τις ξένες βάσεις (των ΗΠΑ) στην χώρα και τέλος γιατί ο στρατός της Βενεζουέλας αποτελείται στην συντρηπτική του πλεοψηφία από άνδρες και γυναίκες που προέρχονται από τα κάτω. Μετά λοιπόν την αποτυχία του εγχειρήματος ΗΠΑ και Γουαϊδό άρχισαν να απειλούν ανοιχτά την κυβέρνηση Μαδούρο με στρατιωτική επέμβαση με σκοπό να σκορπίσει τον τρόμο στον λαό ώστε να αυξηθεί η πίεση στην κυβέρνηση και να οδηγηθεί στην παραίτηση. Ούτε κάτι τέτοιο είχε εν τέλει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τότε ρίχθηκαν στον αγώνα για δημοκρατία τα ΜΜΕ της Δύσης και τα τεράστια μυαλά της φιλελεύθερης διανόησης της χώρας μας, οι οποίοι δεν έχω ειλικρινά καταλήξει εάν είναι καθάρματα , ηλίθιοι ή απλά έχουν αποδεχθεί τον ρόλο τους ως τα πεκινουά των αφεντικών τους. Το αίτημα τους ήταν λοιπόν η “ανθρωπιστική” βοήθεια στον λαό της Βενεζουέλας. Η υποκρισία ξεπερνάει κάθε όριο ανθρώπινης αξιοπρέπειας και σε αύτη την περίπτωση. Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, ανθρωπιστική βοήθεια μπορεί να παράσχει ΜΟΝΟ ο ΟΗΕ και ΜΟΝΟ μετά από αίτημα της νόμιμης εκλεγμένης κυβέρνησης που αυτή την στιγμή θεωρείται η κυβέρνηση Μαδούρο καθώς έχει την υποστήριξη χωρών που έχουν το δικαίωμα του βέτο εντός των διαδικασιών του ΟΗΕ (Ρωσία, Κίνα). Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ προαναγγέλουν ανθρωπιστική βοήθεια 30.000.000 δολαρίων πρός την Βενεζουέλα την ώρα που μετά από νέες κυρώσεις πρός την κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει κατάσχει την περιουσία της σε αμερικανικό έδαφος και έχει δεσμεύσει 30 δισεκατομμύρια (!!!) του βενεζουελανικού δημοσίου τα οποία βρίσκονταν σε αμερικανικές τράπεζες. Το αποτέλεσμα ήταν ήδη την πρώτη εβδομάδα, στα λεωφορεία της “ανθρωπιστικής” βοήθειας να βρεθούν κιβώτια με βαρύ οπλισμό. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα ανθρωπιστικής βοήθειας που ΔΕΝ έδωσαν οι ΗΠΑ και η Δύση στο πολύ πρόσφατο παρελθόν και τα αποτελέσματα που είχε η στρατηγική αυτη. Όπως πολύ γλαφυρά περιγράφει η Φραγκίσκα Μεγαλούδη στο βιβλίο της ‘η χώρα των Κίμ’ στην αρχή της δεκαετίας ’90 μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ ξέσπασε στην Βόρεια Κορέα τρομακτική οικονομική κρίση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εξυπηρετήσει δάνεια τα οποία είχε συνάψει από δυτικές χώρες. Η κυβέρνηση εκλιπαρούσε για χαλάρωση των οικονομικών κυρώσεων και πίστωση χρόνου στην εξυπηρέτηση των δανειακών της υποχρεώσεων την ώρα που έκανε έκκληση για ανθρωπιστική βοήθεια ενώ το προσωπικό του ΟΗΕ στην χώρα κυριολεκτικά ούρλιαζε για βοήθεια. Τι έκαναν οι ΗΠΑ και οι λοιποί δυτικοί; Σφύριζαν αδιάφορα απλά και μόνο για να ρίξουν την κυβέρνηση. Τα αποτελέσματα τραγικά, λιμός με 200.000 νεκρούς ενώ η “ανθρωπιστική” βοήθεια έφτασε στην χώρα 2 χρόνια μετά όταν είχαν όλα τελειώσει.
Ας μιλήσουμε τώρα για ένα πραγματικό εκπρόσωπο του ανθρωπισμού που έστειλαν ως ειδικό σύμβουλο οι ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, τον Elliott Abrams. Ειλικρινά ορισμένες φορές η πραγματικότητα είναι τόσο ζοφερή που μυαλό και σώμα σε κάνουν ενστικτωδώς να θές να κοιτάξεις αλλού , να μην μπορείς να δεχτείς ορισμένα πράγματα, οι λέξεις να είναι φτωχές να περιγράψεις το αποτροπιασμό και την απόγνωση. Η περίπτωση του ρεπουμπλικανού Elliott Abrams είναι μια τέτοια περίπτωση.
Το 1982 ως απεσταλμένος του Ρίγκαν στο ¨Ελ Σαλβαδόρ χαρακτήρισε ως “κομμουνιστική προπαγάνδα” και “μη αξιόπιστο” ρεπορτάζ του δημοσιογράφου των New York Times, Raymond Boner που αποκάλυπτε την σφαγή του των κατοίκων του El Mozote. Όπως αποδείχθηκε από ανασκαφές που έγιναν, οι ακροδεξιοί εκπαιδευμένοι από την CIA στρατιώτες του Ελ Σαλβαδόρ αφάνισαν τον πληθύσμο του El Mozote με την κατηγόρια την συγκάληψης κομμουνιστών ανταρτών. H φρίκη δεν σταματάει όμως εκεί οι ανασκαφές ανέδειξαν το πτώμα ενός παιδιού μόλις δυο ετών ενώ το ρεπορτάζ αναφέρει πως οι στρατιώτες καυχιόντουσαν οτι είχαν συμμετάσχει στον βιασμό ενός παιδιού 12 ετών.Πάνω από 650 σκοτώθηκαν, οι 195 ήταν παιδιά κάτω των 12 ετών όπως αναφέρει σε άρθρο η the jerusalem post. Η δράση του συνεχίζεται. Στήριξε από κοινού με τον Ρίγκαν με όπλα, λεφτά και στατιωτική καθοδήγηση το καθεστώς του Εφραίν Ρίος Μόντ δικτάτορα της Γουατεμάλας ο οποιός το 2013 καταδικάστηκε για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το 1983 ο Μόντ εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά των ιθαγενών Μάγιανς οι οποίοι ήταν εντελώς άοπλοι. Ο στρατός επιτέθηκε σε 662(!!!) χωρία ενώ θύματα έπεσαν και πάρα πολλά παιδια . Δεν περιορίστηκαν όμως απλά στο να σκοτώνουν, όπως λέει ο βραβευμένος με δύο βραβεία Polk ρεπόρτερ Allan Nairn , υπήρξαν αποκεφαλισμοί ακόμα και σταυρώσεις. Τα θύματα μέχρι το τέλος του εμφυλίου ξεπέρασαν τις 200.000. Όταν ρωτήθηκε ο Abrams για την κυβέρνηση Μόντ, είπε στην δήμοσια τηλεόραση των ΗΠΑ πως η πρόοδος της κυβέρνησης της Γουατεμάλας είναι αξιοθαύμαστη και πως τέτοια εγχεiρήματα θα πρέπει να ενθαρρύνονται και στηρίζονται από τις ΗΠΑ. Το 1991 ο Abrams καταδικάστηκε για το σκάνδαλο Contras-Iran (πούλαγε παράνομα όπλα σε τρομοκράτες του Ιράν και με τα κέρδη χρηματοδοτούσε τον ακροδεξίο στράτο των Contras στην Νικαράγουα) για απόκρυψη στοιχείων από την κυβέρνηση αλλά υποτιμώντας για αλλή μια φορά την νοημοσύνη και δοκιμάζοντας την υπομονή ολόκληρου του πλάνητη ο πρόεδρος των ΗΠΑ τότε George H.W Bush έδωσε χάρη στον Abrams.
Η μπολιβαριανή επανάσταση ΔΕΝ ήταν ούτε είναι μια σοσιαλιστική επανάσταση (αυτό είναι επί της ουσίας το πρόβλημα). Στην Βενεζουέλα ΔΕΝ έχουν σοσιαλισμό, έχουν απλά ένα κοινωνικό κράτος με εθνικοποιημένο πετρελαϊκό τομέα. Η κυβέρνηση ΔΕΝ ήρθε ποτέ αντιμέτωπη με την αστική τάξη επί της ουσίας. Η αντιπολίτευση ΔΕΝ απαγορεύτηκε ποτέ παρά τον εγκληματικό ΚΕΝΤΡΙΚΟ της ρόλο στο πραξικόπημα του 2002, το σαμποτάζ στον τομέα της διανομής τροφίμων, το πρόσφατο σαμποτάζ στον τομέα της ηλεκτροδότησης, την χρήση όπλων εναντίων της πολιτοφυλακής σε διαδηλώσεις, τις δολοφονίες τσαβιστών στην μέση του δρόμου και τα άπειρα σκάνδαλα διαφθοράς και χρηματισμού στις επαρχίες της Βενεζουέλας. Ο Μαδούρο όπως και ο Τσάβες νωρίτερα έκαναν το τεράστιο λάθος να βασίσουν την οικονομία της χώρας τους αποκλειστικά σχεδόν στο πετρέλαιο και δεν προέβλεψαν την περίπτωση της ακραίας πτώσης της τιμής του πετρελαίου ειδικά μετά την μαζική εισαγωγή της Σαουδικής Αραβίας στις αγορές. Αυτό όμως δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να παρεμβαίνει με ωμό τρόπο στα εσωτερικά μιάς χώρας, να σμπαραλιάζει και να διχοτομεί ολόκληρο τον λαό της .
Οι ΗΠΑ και ο ιμπεριαλισμός γενικότερα , εγκληματούσαν, εγκληματούν και θα συνεχίσουν να το κάνουν και μετά από αυτό το άρθρο. Σαν ελάχιστο όμως φόρο τιμής σε όσους έχασαν την ζωή τους στον αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία το άρθρο