Γίνεται μάλλον κατανοητό [γίνεται;] ότι ο ψηφοφόρος αποστρέφει το βλέμμα από όσα κόμματα έχουν κυβερνήσει τις τελευταίες δεκαετίες, εξ ου, νομίζω, δείχνει μια συμπάθεια στο αναμενόμενο κόμμα της κυρίας Καρυστιανού. Δεν ενδιαφέρεται τόσο ο κόσμος για το τι πρεσβεύει η χαροκαμένη μάνα πολιτικά, όσο ότι φέρνει επιτέλους κάτι καινούργιο στην τρέχουσα, τελματωμένη, πολιτική ζωή της χώρας. Δεν χρειάζονται γνώσεις της πολιτικής οικονομίας ή της πολιτικής «τέχνης» για να αντιληφθεί κάποιος τι συμβαίνει με τις κουραστικά επαναλαμβανόμενες δημοσκοπήσεις. Είναι ανούσια και ανώφελα όσα ακούγονται στα τηλεοπτικά κανάλια και εκείνα [κυρίως εμεσματικά] που τυπώνονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αφού τα υπόλοιπα υπάρχοντα «πολιτικά» κόμματα τελούν υπό πολιτική διαταραχή, σφυρίζουν κλέφτικα ή περί άλλα τυρβάζουν, αδυνατώντας να προσεγγίσουν την ελληνική κοινωνία, ο ψηφοφόρος επιλέγει απλώς κάτι κ α ι ν ο ύ ρ γ ι ο και ας είναι αυτό τετριμμένο και ξεπερασμένο, συντηρητικό, αναχρονιστικό ή όπως αλλιώς προτιμά να το αποκαλέσει ο καθένας. Κυρίως εκείνος που δυσφορεί. Ή και ανατριχιάζει με τον πολιτικό ερασιτεχνισμό της κυρίας Καρυστιανού. Ας είναι εντούτοις.
Γιώργος Σταματόπουλος
Σημεία των καιρών, θα μπορούσε κανείς να αποφανθεί, απόρροια της ταχύτατης τεχνολογικής εξέλιξης την οποία δεν προλαβαίνουν ή δεν κατανοούν οι φωστήρες των αγέρωχων πολιτικών κομμάτων, καθώς και των νεόφυτων κοινωνικών τάξεων, που δεν φαίνεται να έχουν στον ήλιο μοίρα. Το μήνυμα είναι σαφές: ουδείς κυβερνήσας θα προτιμηθεί και όπου βγει -έτσι κι αλλιώς, τώρα, πού έχουμε ως πολιτεία οδηγηθεί; Ιδού: στην απραξία, στον ωχαδερφισμό, στον φόβο, ακόμα και στον πανικό, στην ανασφάλεια και στη δυσπιστία, στην εξορία από την κάθε μέρα της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού. Στον πολιτικό στίβο επικρατεί εκείνος που γρήγορα αντιλήφθηκε ότι δεν έχουν πέραση πια τα μεγάλα [ιδεολογικά] όπλα, αλλά εκείνος που έδωσε μια δέσμη οικονομικών ψιχίων στη χειμαζόμενη και συγχυσμένη κοινωνία. Φαίνεται να έχουμε τελειώσει με τα συνθήματα και τις ιδεολογικές επαναστατικές τάχα πομφόλυγες -τα σύκα σύκα κι η σκάφη σκάφη [ή ό,τι θέλει].
Είναι λυπηρό βέβαια αυτό το φαινόμενο, είναι θλιβερό τι σκολιό δρόμο έχουμε πάρει, τι κατήφορο εννοείται. Και μάλλον έως τότε θα επικρατούν ο άκρατος ατομικισμός και η «θεωρία» της παντί μέσω και τρόπω επιβίωσης, ο φιλοτομαρισμός που παλιά, σοφά, λέγαμε. Η σύγχυση φαίνεται να έχει ριζώσει για τα καλά μέσα μας και γύρω μας -και παντού! Ενδιαφέρον έχουν οι αρλούμπες που εκστομίζουν δήθεν πολιτικοί αναλυτές και «ειδήμονες» των πολιτικών πραγμάτων, όπως γούστο έχουν οι δημοσιογράφοι που απροκάλυπτα προπαγανδίζουν την «πολιτική» ετούτης της κραυγαλέα απωθητικής κυβέρνησης. Οι τελευταίοι έχουν ξεπεράσει κάθε ηθικό φράγμα δημοσιογραφικής δεοντολογίας και δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να μας πείσουν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ -για φαντάσου! Ουδείς εξάλλου είναι εις θέσιν να προεξοφλήσει την εξέλιξη, μήτε να προβλέψει την τελική κομματική διάρθρωση, με τις τόσες μετακινήσεις βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο -καλή η «ιδεολογία», καλλίστη όμως η καρέκλα και οι απολαβές της -είναι να παίζει κανείς [εξ αυτών, εννοείται] σήμερα;
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/499350_kainoyrgio
Σχόλια (0)