Να ζεις στην ελληνική περιφέρεια και να επιμένεις να αντιστέκεσαι στον εθισμό στην ασχήμια, που διακρίνει τους (νεο)Ελληνες, το είδος αυτών των όντων που αδιαφορούμε για την ύπαρξη της ομορφιάς, της αισθητικής, του λόγου, της ποίησης, του έρωτα, των γνήσιων αγαθών της γης [μην πει κανείς ότι δεν τρώμε όποια σαβούρα μας σερβίρουν σε ωραία -δεν λέω- περιτυλίγματα]. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους, ίσως και να τους ζηλεύω, που ζουν προτάσσοντας αυτήν την αντίσταση σε καθημερινή βάση. Ορθιοι μέσα σε ένα ζοφερό κλίμα οι φίλοι Θανάσης και Αγγελική επιμένουν να διατηρούν αξίες ντοστογιεφσκικές [«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»], ποιητικές, μουσικές [Νίτσε:«Η ζωή χωρίς τη μουσική θα ήταν μία πλάνη»], περιβαλλοντικές, ορχηστικές, τίμιες, αληθινές.
Γιώργος Σταματόπουλος
Οσο βαρύ κι αν ακούγεται τέτοιοι άνθρωποι διασώζουν το νόημα της ύπαρξης, την έκθεση δηλαδή του είδους στην ειρηνική ζωή, διότι η πολεμική ζωή είναι πανταχού παρούσα και ενίοτε ανίκητη. Εκεί, αυτοί οι φίλοι: κόντρα στη στενότητα και ασφυξία του επαρχιακού περιβάλλοντος, στην κουτσομπολίστικη τακτική, στη ζηλοφθονία, στη μικροπρέπεια, στην άθλια ασημαντότητα της καθημερινότητας. Φιλόξενοι, με ανοιχτή καρδιά και αγκάλη, υποδέχονται τους επισκέπτες, αλλά, προσοχή, όχι όλους, όχι τους δήθεν, όχι τους επιδειξίες, όχι τους άμουσους και άλογους. Πώς γίνεται αυτό; Πώς ξεχωρίζουν τους ανεπίδεκτους ομορφιάς; Αυτό, όμως, είναι άλλο κεφάλαιο…
Ο εθισμός στην ασχήμια είναι το μέγιστο πρόβλημα σήμερα, όχι μόνο σε τούτη τη χώρα βέβαια, μια και οι πλείστοι θεωρούμε αυτονόητη την επικράτησή της, τη θηριώδη εξάπλωσή της. Θαρρεί κανείς ότι οι αισθήσεις μας έπαψαν να μας συντροφεύουν, ότι έχουν αποβληθεί από το σώμα μας. Για να φανταστεί κανείς [εάν ακόμη έχει αυτή την ικανότητα-δυνατότητα]. Βαριά τούτη η ασθένεια, διότι περί ασθένειας πρόκειται -εάν συμφωνούν και οι ιατροί μας, ή μήπως οι κοινωνιολόγοι μας; Λοιπόν, ο εθισμός στην ασχήμια είναι καθαρά πολιτικό πρόβλημα και είναι κρίμα που η Αριστερά τίποτα δεν έχει πάρει χαμπάρι αλλά, αντιθέτως, συναινεί με τις πράξεις της στην εξορία της ομορφιάς. Γιατί συμβαίνει αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο -ποιος ξέρει ποιανού παπά και ποιας εκκλησίας και ποιας θρησκείας και ποιου ιερατείου και λοιπά. Γεγονός παραμένει ότι έχουμε συμφωνήσει σχεδόν όλοι να αποβάλουμε από την κάθε μας μέρα την ομορφιά και αυτό δεν μας ξενίζει -λίγο αν μας ξένιζε θα είχαμε επαναστατήσει βλέποντας αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και κυρίως πώς ομιλούν και πράττουν οι υπουργοί και οι αξιωματούχοι της θλιβερής τούτης κυβέρνησης. Το χυδαίο και το αισχρό έχουν εισβάλει στα κύτταρα και τα έχουν μεταλλάξει.
Εχουμε μολυνθεί, έχουμε μπολιαστεί από την ασχήμια, για τούτο και όταν ξεμυτίζει η ομορφιά μένουμε άναυδοι και απορημένοι [και λίγο αισιόδοξοι και ανακουφισμένοι]. Ευτυχώς, ψιθυρίζουμε, δεν έχουν χαθεί όλα· παίρνουμε τότε κουράγιο και καταλήγουμε στο ότι η ζωή είναι ακόμη ωραία όταν εξακολουθούν να υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι. [Ωραίοι: ώριμοι αλλά και νεανίες -ψυχές!] Δεν θα αναφέρω πού ακριβώς ζουν [αλλά ζουν πραγματικά] οι φίλοι αυτοί, το ζευγάρι αυτό, μόνο ότι κατοικούν στη Βόρεια Εύβοια, μεταξύ Ιστιαίας και Αιδηψού. Να είναι πάντα καλά…
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/505892_gia-tin-omorfia
Σχόλια (0)