Λένε οι δημοσκοπήσεις ότι κοντά στο 80% των Ελλήνων ψηφοφόρων αρνείται τα πραττόμενα ετούτης της κυβέρνησης. Εχουν πειστεί ότι οι πλείστοι [αν όχι όλοι] υπουργοί είναι αλαζόνες, κυνικοί, ξετσίπωτοι, αγενείς, υπερόπτες, χυδαίοι. Ναι, να όμως που αυτή η κυβέρνηση εξακολουθεί να παραμένει αλώβητη. Πώς γίνεται αυτό το πρωτόγνωρο; Πώς η πλειοψηφία δέχεται να κυβερνιέται από μία αισχρή, βουτηγμένη στη διαφθορά και τα σκάνδαλα μειοψηφία; Τι απαντούν τα λεγόμενα «προοδευτικά» κόμματα; Τι λένε οι χαρτορίχτρες; Τι υποτονθορύζουν οι πολιτικοί αναλυτές [της κακιάς ώρας]; Καλά, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν – και λοιπά. Τα σκάνδαλα βοούν και η αντιπολίτευση καθεύδει. Και η κοινωνία; Πού, αλήθεια, βόσκουμε όσοι [νομίζουμε ότι] αντιδρούμε σε αυτό το ελεεινό περιβάλλον;
Γιώργος Σταματόπουλος
Και ας υποτεθεί ότι οι δημοσκοπήσεις δεν μας ενδιαφέρουν, ότι δεν αποτυπώνουν την πραγματικότητα [την ποια;]. Τα θηριώδη σκάνδαλα δεν προβληματίζουν την ελληνική κοινωνία; Δεν ντρεπόμαστε, ο καθένας ξεχωριστά, γι’ αυτήν την αθλιότητα της κυβερνητικής εξουσίας; Δεν έχουμε τσίπα πάνω μας; -Ασκοπες, άστοχες και αφελείς ερωτήσεις όταν οι άνθρωποι έχουμε πάψει να διαβάζουμε ή απλώς να συνομιλούμε, όταν η ταξική διαστρωμάτωση έχει υπεισέλθει σε πλήρη, κατευθυνόμενη σύγχυση, όταν η αριστερή διανόηση συνεχίζει να αναμασά τα ηθικά της πλεονεκτήματα τα οποία έχουν καταντήσει αθύρματα στον νου των αντικομμουνιστών υπουργών και στελεχών της παρδαλής και συνάμα επικίνδυνης τούτης κυβέρνησης.
Στέλνουμε επιστολές [μηνύματα]: Αθλιοι παρ’ αθλίων, δι’ αθλίων προς άθλιους. Λείπουν οι Διογένηδες ασφαλώς σήμερα, λείπουν όμως κι οι Αριστείδηδες, οι Φωκίωνες, οι Γράκχοι, οι Επίκουροι. Λέμε… Αρκεί να καταλάβουμε ότι προτεραιότητα όλων είναι η απλή επιβίωση, έξω από τηλεοπτικές ανοησίες και εκπομπές που διαλαλούν τη λάμψη, την επιτυχία, τον γελοίο πλουτισμό, τη χαρούμενη και ανέμελη ζωή. Οργιάζουν η απαιδευσία και η κακή, άθλια, χρήση της γλώσσας, η αγένεια. Αυτά, όμως, είναι, λίγο ώς πολύ, γνωστά στους ειδήμονες της Αριστεράς, απλώς δεν σκοτίζονται και τόσο αφού συμμετέχουν σε αυτό το πανηγύρι, ασμένως παρακαλώ. Ως μόνη πιθανή εναλλακτική μορφή κάποιας πρότασης-λύσης φαντάζει, δυστυχώς, η δύναμη της αδράνειας, μια ανεύρεση σπίθας στις στάχτες του ολοκληρωτικού συστήματος με ελπίδα να ανάψει μια φωτιά στα θεμέλια της απελπισίας και του σαθρού δημοκρατικού φρονήματος – δεν είμαστε και τόσο βέβαιοι ότι αυτό το φρόνημα μπορεί να είναι ορατό ή υπαρκτό σήμερα, με τόσα άθλια, πέριξ, που αποδεχόμαστε, φτωχοί και πλούσιοι, εχέφρονες και αδαείς, κ α κ ο ί τε και κ α λ ο ί.
Η απάθεια και όχι η βλακεία είναι αήττητη – και αυτό είναι αθλιότητα για το ανθρώπινο είδος, κάτι που δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει επαρκώς ο Κροπότκιν όταν ισχυριζόταν ότι η αλληλεγγύη ήταν αυτή που «όρθωσε» τον άνθρωπο κι όχι τόσο η φυσική επιλογή. Παρ’ όλα αυτά η αλληλεγγύη εξακολουθεί να φαίνεται σαν η μόνη που μπορεί να εμψυχώσει τις κοινότητες [την κοινωνία] στην όποια προσπάθειά μας να απαλλαγούμε από τις τυραννίες. Το κακό είναι ότι ο πόλεμος έχει μπει μέσα μας και σχεδόν στην κάθε μέρα μας – και αυτό σαφώς είναι άθλιο. Αρα; Πώς εξορίζεται η αθλιότητα;
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/506791_tis-athliotitas
Σχόλια (0)