Στην υγειά μας βρε παιδγιά! | Του Γιάννη Γιαπράκη

Στην υγειά μας βρε παιδγιά! | Του Γιάννη Γιαπράκη

  • |

Τις προηγούμενες μέρες εξαρθρώθηκε ένα κύκλωμα παράνομης διακίνησης φαρμάκων. Η κατηγορία είναι πως μείωναν τις δόσεις καρκινοπαθών και μεταπωλούσαν παράνομα το υπόλοιπο . Η τρέχουσα ηθικολογία γυρεύει να μας πείσει ότι αυτοί που διέπραξαν αυτό το έγκλημα είναι ανθρωπόμορφα τέρατα που δεν σεβάστηκαν την ιερότητα της ζωής του ασθενούς. ok.

  • γράφει ο Γιάννης Γιαπράκης | red line

Εγώ όμως που πιστεύω στην βιοεξουσία όπως την όρισε ο Φουκώ πιστεύω ότι υπάρχει μία κλίμακα με λεπτές μικρές διαβαθμίσεις. Μιά σκάλα αυτής της κλίμακας έχει να κάνει με αυτους τους υπανθρώπους που κερδιζαν πάνω στον πόνο των συνανθρώπων τους ..

Μιά άλλη όμως περνάει και από τους κουστουμάτους ή επιμελώς αντισυμβατικούς νεοαριστερούς γραφειοκράτες οι οποίοι νομοθετούν στη κλίνη του προκρούστη υπηρετώντας μια διεθνή οικονομική μαφία , υπογράφοντας μνημόνια με αντίτιμο τη μείωση της δημόσιας δαπάνης για το φάρμακο του ασθενούς γενικώς, αλλά και του καρκινοπαθούς ειδικώς (αυτούς αλήθεια γιατί η τρέχουσα ηθικολογία δεν τους χαρακτηρίζει ως τέρατα ) και την εν γένει κατακρήμνιση και απαξίωση της δημόσιας υγείας με καθημερινά θλιβερά αποτελέσματα σε πλήθος συνανθρώπων μας, που αναγκάζονται να καταφεύγουν σε αυτές τις δομές, αφού ταξικά είναι αποκλεισμένοι από τις ιδιωτικές παροχές Υγείας. (Πώς λέγονται λοιπόν αυτοί οι πολιτικοί προιστάμενοι οι οποίοι δεν σέβονται την ιερότητα του δημόσιου αγαθού;)

Πόσο ευάλωτα είναι τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στην οικονομική κρίση;

Είναι ο αδύναμος κρίκος. Τους κόβουν τα επιδόματα. Τους περιορίζουν τα φάρμακα. Πολλά έχουν γονείς άνεργους και τα επιδόματα οι γονείς τα χρησιμοποιούν για τις ανάγκες όλης της οικογένειας. Έτσι δεν έχουν φυσικοθεραπείες και εργοθεραπείες, που έχουν ανάγκη, και δεν αναπτύσσονται. Μικραίνει ο χρόνος της ζωής τους..

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους καρδιοπαθείς ή τους καρκινοπαθείς που τους αποκλείουν από τα φάρμακά τους ή τις γυναίκες που πεθαίνουν από καρκίνο του μαστού ή του τραχήλου της μήτρας επειδή ο προληπτικός έλεγχος για το κράτος των Μνημονίων καθίσταται “πολυτέλεια” ή ακόμα χειρότερα “επισφαλής” και γκρίζος

Μια άλλη σκάλα της κλίμακας περνάει και από τους φορείς Υγείας ( γιατρούς, νοσηλευτές ,διοικητικούς – ο καθένας με τη διαβάθμισή του), οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την όποια εξουσία τους, εμπορεύονται την ανθρώπινη ανάγκη. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με ηθικολογία έχει να κάνει με τα ανύπαρκτα ηθικά όρια του κοινωνικοοικονομικού και πολιτισμικού συστήματος που ζούμε, που τοποθετεί το κέρδος στη θέση του Θεού. Ο καθένας θέλει να κάνει λεφτά.. λεφτά… πολλά λεφτά. Και ο γιατρός και ο δικαστής και ο μπάτσος … Και πάει λέγοντας.. Όταν βρεις τον άλλο σε αδύναμη θέση θα τον εκμεταλλευτείς. Και το καθήκον πάει περίπατο, δικαιολογίες άλλωστε υπάρχουν πάντα.

Το ίδιο το σύστημα που ζούμε έχει ξεπεράσει προ πολλού απέναντι στον άνθρωπο και στο περιβάλλον τα ηθικά όρια με την έννοια της “Υβρεως”.. Η παραπάνω κλίμακα όμως καταλήγει (για να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά δυστυχώς η Χάνα Αρεντ και η κοινοτοπία του κακού) σε μια κοινωνία η οποία ως υποκείμενο αδυνατεί να σκεφτεί πέρα από το πλαίσιο στο οποίο της βάζουν.

Θυμίζω εδώ την εμφάνιση των Μνημονίων στις μέρες μας ως “αναγκαίο κακό”.. Από το κυνήγι των μαγισσών στον Μεσαίωνα μέχρι το Άουσβιτς και από εκεί στα ξεβρασμένα πτώματα των μικρών παιδιών στις ακτές της Μεσογείου, η κοινωνία είτε ενεργητικά είτε παθητικά και σιωπηλά συναινεί στην πολιτική του θανάτου.

Και είναι λογικό αν σκεφτούμε πως μιλάμε για μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να λειτουργεί ως αγορά, που κάθε τι, ακόμα και η ζωή, ανάγεται στον νόμο του γενικού ισοδυνάμου. Μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να συνηθίζει στο γκρίζο.

Το γκρίζο που σήμερα είναι εγκαταστημένο παντού.

Στην αισθητική των κτιρίων,στα κλειστά μαγαζιά, στο ότι η ανεργία σε κάποιες ελληνικές πόλεις αγγίζει το 50%, στο ότι η μισή νεολαία μεταναστεύει και η άλλη μισή βουλιάζει στα ναρκωτικά, στη γκρίζα ενδυμασία και φρασεολογία των πολιτικών, στην ανασφάλεια που κυριεύει τις ψυχές μας…Που έχει εξοικειωθεί πια με την προχειρότητα, το λίγο, το επικίνδυνο, το στάτους πως έτσι έχουν τα πράγματα, θα χρησιμοποιήσω το δημόσιο σύστημα υγείας και δε βαριέσαι ας κινδυνεύω ή ας ξέρω στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως κάνω διαικπεραίωση.

Και το πιο θλιβερό αλλά και σκοτεινό είναι πως ο άνθρωπος μαθαίνει να συναινεί εναντίον του εαυτού του…Και κάπως έτσι η αδιαφορία και ο κυνισμός για τον άλλο και δη για τον αδύναμο έρχεται και κάθεται και κολλάει πάνω μας όπως η βδέλλα που τρέφεται από το αίμα μας..

ΥΣ. Το κείμενο είχε ως αφορμή αλλά και έμπνευση σχετικό άρθρο του Κωνσταντίνου Πουλή που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα του ‘ the press poroject”.