Εν αρχή ην το πρώτον! 1ον, λοιπόν: όταν ακούω «είμαι τόσα χρόνια δημοσιογράφος», κόβω λάσπη. Δεν ακούω καν τα υπόλοιπα. Η φράση αυτή δεν συνιστά επιχείρημα. Χρησιμοποιείται μάλιστα όταν δεν υπάρχει άλλο επιχείρημα και ο ταδόπουλος που τη λέει πάει και κατσικώνεται στην και καλά εμπειρία του. Και τι αν είσαι κι αν δεν είσαι και για πόσο είσαι; Αν για τόσα χρόνια ψήνεις λάθος το ψωμί σου, για τόσα χρόνια είσαι κακός φούρναρης. Το θέμα δεν είναι η απόσταση από την αρχή, αλλά η εξέλιξη.
Νόρα Ράλλη
Μετά το πρώτο, έρχεται το δεύτερο. 2ον, λοιπόν: Με τη δημοσιογραφία ασχολούμαι από 18 χρόνων. Αρα είκοσι γεμάτα χρόνια (και ναι, αυτό ονομάζεται αυτογκόλ – και ναι, είναι κάτι που σκέφτομαι να το πάω στον ψυχολόγο μου, αλλά όλο το ξεχνάω!). Ολον αυτόν τον καιρό έχει τύχει να καταπιαστώ με διάφορες υποθέσεις: πολιτιστικά σκάνδαλα, πολιτικά, οικονομικά, αλλά κι από τ’ άλλα. Απ’ αυτά που εμπεριέχουν και νεκρούς. Που δεν πέθαναν από μοναχοί τους, αλλά αναγκάστηκαν να πεθάνουν, γιατί κάποιος τους σκότωσε ή του ήταν πολύ αναλώσιμοι για να παραμείνουν ζωντανοί. Στην Ελλάδα, όλα τα παραπάνω (πολιτικά μιλώντας) οδηγούν σε ένα όνομα μόνο: Νέα Δημοκρατία. Ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ έχει συμφιλιωθεί μαζί της κατά καιρούς, οπότε δεν βγάζουμε ούτε τον δικό του ποπό απ’ έξω, ωστόσο η Ν.Δ. είναι το κόμμα που μοιάζει με εγκληματική οργάνωση, φέρεται ως εγκληματική οργάνωση, είναι εγκληματική οργάνωση. Κανονική: με δομή, αρχηγό, πληροφοριοδότες, απειλές, διασυνδέσεις, σκοπό και φοβερή τεχνογνωσία. Μα τον Αϊ-Σιχτίρ (μεγάλη η χάρη του!) είναι απίστευτο τι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι – ειδικά αυτοί οι άνθρωποι, αυτής της Ν.Δ., αυτού του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οταν μαθαίνουμε πως ο άλλος ζήτησε και τα ρέστα επειδή από τα 30.000 ευρώ που ήταν να πάρει από τον ΟΠΕΚΕΠΕ για πρόβατα που δεν είχε, του έκοψαν 750 και γι’ αυτό διαμαρτυρήθηκε εντόνως, με τον έτερο ξεφτιλισμένο να του απαντάει πως «εδώ κάθεσαι και παίρνεις τριάντα χιλιάρικα επειδή κάθεσαι, μιλάς κιόλας;», τι να σχολιάσω εγώ τώρα, απολύτως εντόνως, πιο έντονα και από τη γουρλοματίαση του Μητσοτάρχα μη σου πω!
Και αυτό είναι μόνο κάτι! Δυστυχώς, δημοσιογραφικά μιλώντας, αν οι δημοσιογράφοι γράφαμε όλα όσα ξέραμε (προσοχή: πάντα μιλάω για δημοσιογράφους, όχι για πληρωμένα τσιράκια της κυβέρνησης και των φίλων της), δεν θα μας πίστευε κανείς! Μια και δυο το ’χω πάθει; Βέβαια, για να είμαι δίκαιη, ακόμα και όταν τα δημοσιοποιούμε, πάλι δεν μας πιστεύουν – πιο δύσκολα τότε, αλλά δεν είδα και κάνας κόσμος ν’ αλλάζει. Εστω μικρόκοσμος, ρε φίλε. Μάλλον κάνουν ότι δεν μας ακούνε. Και ξέρω και τον λόγο. Και θα σ’ τον πω κιόλας. Και αν θες, με πιστεύεις.
«Η γενιά μου έκανε ένα αφελές λάθος. Πιστεύαμε ότι η κοινωνική αλλαγή ήταν μόνο θέμα αμφισβήτησης των τρόπων παραγωγής και διανομής. Δεν κατανοήσαμε τον τεράστιο ρόλο του πολιτισμού. Ο καπιταλισμός είναι μια κουλτούρα, και πρέπει ν’ αντισταθούμε σ’ αυτόν με μια διαφορετική κουλτούρα: είναι ένας αγώνας μεταξύ μιας κουλτούρας αλληλεγγύης και μιας κουλτούρας εγωισμού. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε όπως ζούμε, αλλά να ζούμε όπως σκεφτόμαστε».
Αυτή είναι η απάντηση: Οχι να σκεφτόμαστε όπως ζούμε, αλλά να ζούμε όπως σκεφτόμαστε. Ο Πέπε Μουχίκα το είπε αυτό φυσικά. Οπότε, φυσικά δεν θα περιμένω ποτέ κάτι διαφορετικό απ’ τον Μητσοτάρχα κι απ’ όλο το αληταριό που έχει μαζέψει – ψηφισμένους, υποψήφιους και ψηφοφόρους. Αφού σκέφτονται όπως ζούνε. Οι αξίες και όχι η χρηματική αξία καθορίζει τη σκέψη, άρα και τη ζωή. Αδύνατον να το καταλάβει αυτό η φάρα τους.
Αλλά να μιλήσω και για τους δικούς μας, τους πολύ αριστερούς: κατάλαβε κανείς τι σήμαινε το «Και τώρα τι;» του Ολάντ προς τη Μέρκελ, όταν ο Τσίπρας της απάντησε πως ως κυβέρνηση θα στηρίξει το «όχι» στο δημοψήφισμα; Θα σου πω εγώ τι σημαίνει: τρέμουν! Τρέμουν όσους ζουν (δρουν δηλαδή) με τον τρόπο που σκέφτονται.
Γι’ αυτό θα αλλάξει ο κόσμος – αν αλλάξει.
https://www.efsyn.gr/stiles/hronografima/478186_kai-tora-ti
