ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

  • |

 

Ανάγκη να δυναμώνει καθημερινά η πάλη ανατροπής του σημερινού εκμεταλλευτικού συστήματος

Ν. Τριάντης: «Το ΚΚΕ, είναι έτοιμο να αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη, να κυβερνήσει ο λαός χωρίς μονοπώλια και τα παράσιτα τους καπιταλιστές»

Μαζική, μαχητική εκδήλωση με θέμα «Πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός; Από την ακρίβεια, τον πόλεμο και τη βάρβαρότητα στη σοσιαλιστική διέξοδο!», πραγματοποίησε το απόγευμα της Τετάρτης η ΤΕ Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ.

Στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου, το «παρών» έδωσαν εργαζόμενοι και λαϊκός κόσμος, από την πόλη και άλλες περιοχές του νομού, που συμπορεύεται με τους κομμουνιστές, προβληματίζεται, αναζητά απαντήσεις στα καθημερινά ζητήματα που αντιμετωπίζει.

Την κεντρική ομιλία, πραγματοποίησε ο Νεκτάριος Τριάντης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ακολουθούν αποσπάσματα της ομιλίας:

Αποτύπωμα πολύ  μεγαλύτερο από μια ηχηρή απεργία!

«Υπάρχουν κάποια πράγματα σχετικά πολύπλοκα. Που οι εργάτες με απλό καθαρό σαφή τρόπο αποτυπώνουν όλη την ουσία του ζητήματος .

Το λέω αυτό με αφορμή τη μεγάλη διεθνή απεργία σε 113 λιμάνια από 5 ηπείρους. Λένε ορθά- κοφτά χωρίς περικοκλάδες:

«Μπορεί τα χέρια μας να είναι μαύρα από γράσα και λάδια αλλά δεν θα είναι βαμμένα με το αίμα των λαών σε κανένα ιμπεριαλιστικό μέτωπο.

Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο. Λιμάνια των λαών και της ειρήνης – όχι βάσεις των ιμπεριαλιστών».

Και δεν μένουν μόνο στα λόγια. Καταφέρνουν να συνεννοηθούν από 5 ηπείρους με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης, με διαφορετική κατάσταση στα κομμουνιστικά κόμματα, με διάφορες δυσκολίες στο κίνημα κάθε χώρας. Να συνεννοηθούν λιμάνια από τον Πειραιά, την Κωνσταντινούπολη, την Αττάλεια, τη Μυρσίνη, τη Νάπολη, την Ταγγέρη.

Αναδείχθηκαν όμως και δύο στοιχεία που μπορεί να σμπαραλιάσουν κάθε δυσκολία, κάθε δισταγμό, ενός καλοπροαίρετου ανθρώπου.

Περιεχόμενο που εμπνέει: Ποιος πρέπει να είναι ο σκοπός της δουλειάς μας; «Τα χέρια μας δουλεύουν για να στηρίζουν την ανθρώπινη ζωή όχι για να μεταφέρουν βόμβες που θα πέσουν σε παιδιά ή που θα καταστρέψουν σπίτια των ανθρώπων».

Δράση που αναδεικνύει αυτό το περιεχόμενο. Τολμηρή πρωτοβουλία που σπάει τα τετριμμένα. Στην πράξη τα λόγια έχουν άλλο ειδικό βάρος όταν βλέπουν τους Έλληνες κομμουνιστές μαζί με πρωτοπόρους εργάτες να σταματάνε κοντέινερ με σφαίρες, όταν μπλοκάρουν ΝΑΤΟϊκά κομβόι, όταν εναντιώνονται στην εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς.

Είναι στοιχεία που κάνουν το κόμμα μας να επιδρά διεθνώς.

Απέργησαν λιμενεργάτες και άλλοι εργάτες από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης είτε νεοφιλελεύθερες είτε σοσιαλδημοκρατικές, σε κάθε περίπτωση εχθρικές προς τον λαό.

Το αποτύπωμα είναι πολύ μεγαλύτερο από μία ηχηρή απεργία. Έδειξε ένα δείγμα γραφής ότι οι λαοί δεν θα είναι του χεριού τους.

Ενόχλησε η εμβέλεια τέτοιας απεργίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ ο Καιρίδης αναρωτήθηκε πόσα λιμάνια είναι από την Κίνα, την Ρωσία, την Τουρκία;

Λες και το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας δεν ανήκει στην κινεζική Cosco, λες και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης δεν ανήκει στο Ρώσο Σαββίδη.

Υποκριτικές φυσικά απορίες. Άλλωστε εδώ και 3 χρόνια ελληνικά ναυτιλιακά συμφέροντα θησαυρίζουν στη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου μεταξύ άλλων μέσω του λεγόμενου «σκιώδους στόλου».

Η ουσία είναι όμως ότι οι καπιταλιστές προτιμούν το εργατικό λαϊκό κίνημα να στρατευτεί ακόμα και με τους «εχθρούς ιμπεριαλιστές», παρά να υψώσει τη δικιά του σημαία, να βαδίσει με τα δικά του ταξικά συμφέροντα.

Να μορφοποιείται ο μεγαλύτερος εφιάλτης τους «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».

Στην απεργία έμειναν καθηλωμένα εμπορεύματα 2,5 δις ευρώ».

 

Η πρωτόλεια οργή να μετατραπεί σε αντικαπιταλιστική πάλη!

«Στο ερώτημα πόσο μας κοστίζει ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο η πρόσθεση βαρύτατων λογαριασμών. Μας κοστίζει και στην αφαίρεση.

Είναι αυτά που μας κλέβουν από τη δουλειά μας, του πλούτου που παράγουμε. Την παραγωγή που χωρίς τους εργάτες θα μείνει καθηλωμένη όπως τα 12,5 δις ευρώ που παρήγαν οι εργάτες και καρπώθηκαν.

Μας αφαιρεί να ζήσουμε με βάση τις δυνατότητες της εποχής, την εξέλιξη της επιστήμης, της τεχνολογίας.

Γιατί η εργατική τάξη, η νεολαία, τα φτωχά στρώματα, πρέπει να μετράνε τη ζωή τους με διαφορετική στάθμη. Με τη στάθμη των κοινωνικών αναγκών.

Παντού σόλο τον κόσμο μεγάλες κινητοποιήσεις Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αλβανία.

Σε διαφορετικές χώρες σε όλες τις γλώσσες τα προβλήματα είναι κοινά:

Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας, φωνάζουμε στην Ελλάδα.

Τα κέρδη τους ή η δυστυχία μας, γράφουν τα πλακάτ στη Γαλλία.

Για το δικαίωμα στη στέγη φωνάζουν στην Ισπανία, με γενική απεργία έπειτα από 14 χρόνια.

Σε όλη την Ευρώπη είναι ίδιος ο εχθρός, ο καπιταλισμός που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες για το κέρδος.

Τα πράγματα ποτέ δεν είναι στατικά και ας μοιάζουν όλες οι μέρες ίδιες.

Υπάρχουν στιγμές που συσσωρεύουν την απόφαση.

Υπάρχουν στιγμές που συσσωρεύουν τη μεγάλη στιγμή.

Και θα υπάρχουν και γενναίες αποφάσεις που θα προσπερνάνε την μέχρι τώρα ζωή του.

Σήμερα βλέπουμε σε όλο τον κόσμο μια συσσωρευμένη οργή. Μία πρωτόλεια οργή που πρέπει να μετατραπεί σε αντικαπιταλιστική πάλη.

Οι καπιταλιστές διαβλέπουν τους κινδύνους, τρομάζουν μόνο και μόνο με τον συμβολισμό μαθητές να τραγουδούν τη διεθνή.

Αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης συνδεδεμένα με τον Τραμπ έφτασαν σε απίστευτο σημείο γελοιότητας και προβοκάτσιας, να κατηγορούν την ΚΝΕ για τα επεισόδια στη Γαλλία.

Αυτοί που μέχρι τώρα μας λέγανε να γίνουμε Ευρώπη, τώρα μας λένε να μην γίνουμε σαν την Ευρώπη.

Αναδεικνύεται το κρίσιμο ζήτημα πόσο αναγκαίο είναι να υπάρχει δυνατό κομμουνιστικό, με σωστή στρατηγική που να κατευθύνει την πάλη για την ανατροπή του γερασμένου εκμεταλλευτικού συστήματος, για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας του σοσιαλισμού».

«Να μεταδώσουμε την πίστη ότι

το εκμεταλλευτικό σύστημα δεν είναι αιώνιο»

«Φαίνεται ότι κάτι νέο γεννιέται στη δράση και μπορεί να γιγαντωθεί. Το καταλαβαίνουμε, το καταλαβαίνετε όλοι εσείς οι πρωτοπόροι από μία διάθεση, από μία ανησυχία, μία δυσπιστία για αυτούς που κυβερνούν.

Κανείς καλοπροαίρετος δεν μας γυρνάει κουβέντα για το αν έχουμε δίκιο.

Τι είναι αυτό που έναν κόσμο ακόμα τον κρατάει πίσω, τον κάνει ευάλωτο, τον αδρανοποιεί;

Προφανώς πολλά μπορούν να ειπωθούν, αλλά πέρα από κάθε συγκεκριμένο υπάρχει μία γενική συνισταμένη. Δεν πιστεύει τη δύναμη του αγώνα. Ότι αυτή η πρωτοπόρα θεωρία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Στην τελική δεν πιστεύει στη δύναμή του.

Δεν έχει ακόμα εντοπίσει, ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που θα πυροδοτήσει ώστε να αλλάξει η ζωή μας.

Να μεταδώσουμε την πίστη ότι αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα δεν είναι αιώνιο, αμετάβλητο, ανίκητο.

Ότι για να αλλάξει η κατάσταση, περνάει από το χέρι του καθενός και όλων μαζί.

Όλοι αναπαράγουν το γενικά περιμένετε.

Το ΚΚΕ τονίζει ότι δεν έχουμε να περιμένουμε από την απάθεια. Ότι το καινούργιο θα έρθει μέσα από τη συμμετοχή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκό στρωμάτων στο κίνημα, την οργάνωση στα σωματεία ακόμα στους συλλόγους. Περνάει μέσα από τη σύγκρουση με την εργοδοσία, τους καπιταλιστές, περνάει δηλαδή μέσα από τη σύγκρουση με το σύστημα.

Το ΚΚΕ βλέπει όλο το μήκος του δρόμου που πρέπει να διανύσουμε για να ζήσουμε σαν άνθρωποι.

Είναι το μόνο, που πιστεύει στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα για αυτό ακριβώς συζητάμε με τους ανθρώπους που ξεκληρίζονται, που χάνει δουλειές. Εκεί καταθέτει όλες του τις δυνάμεις.

Η αδιάκοπή, καθημερινή, ασίγαστη πάλη είναι για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής.

Η οργή για κάθε αδικία να γίνει η συνείδηση, να γίνει επιλογή πάλης, συμπόρευσης με το ΚΚΕ.

Οι κομμουνιστές, οι κομμουνίστριες ο πρωτοπόρος, έχει τη στόφα του λαϊκού ηγέτη και αυτό πρέπει να το εκφράζει οπουδήποτε και αν βρίσκεται στον χώρο δουλειάς, στο χωράφι, στο μαγαζί ακόμα στο σχολείο, τη γειτονιά, το χωριό.

Ας μου επιτραπεί να πω και κάτι παραπάνω. Ειδικά στην πόλη του Αγρινίου Έχουμε στις γειτονιές στα σοκάκια αυτό το πρότυπο.

Είναι οι μεγάλοι αγώνες των καπνεργατών που σημάδεψαν την πόλη. Τα οδοφράγματα στο ένοπλο συλλαλητήριο στις 10 Οκτωβρίου 1929.

Οι νεκροί της τάξης μας όπως οι καπνεργάτρια Βασιλική Γεωργαντζέλη, τον Αύγουστο του 1926.

Ο γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αγρινίου Δημήτρης Κατσικιώτης, που πήγε στον ισπανικό εμφύλιο και σκοτώθηκε στη μάχη της Κόρδοβας.

Υπάρχει το ταξικό Εργατικό Κέντρο Αγρινίου που σταθερά όλα αυτά τα χρόνια είναι στην πρώτη γραμμή. Οτιδήποτε θετικό έγινε για το λαό μας έχει τη σφραγίδα του ταξικού κινήματος».

Ετοιμότητα για κάθε εξέλιξη!

«Οι εξελίξεις θα είναι σύνθετες διαφορετικές από ότι έχουμε συνηθίσει όπως προετοιμάζονται για πόλεμο.

Πολεμικοί εξοπλισμοί, πολεμική οικονομία, έρευνα.

Η κομισιόν προτείνει ΚΥΤ επιβίωσης και δεν είναι μόνο ότι φτιάχνουν περισσότερα όπλα και πυρομαχικά.

Όλα προσαρμόζονται γύρω από τον πόλεμο. Κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής. Στρατηγικής σημασίας υποδομές δεν θα διαφέρουν και πολλοί από στρατόπεδα.

Τίποτα δεν θα μείνει ανεπηρέαστο, το σχολείο, το ΑΕΙ, οι χώροι δουλειάς.

Έχουμε πόλεμο, μη μιλάτε, δουλέψτε και μην διεκδικείτε. Στο μέτωπο οι στρατιώτες, 19ωρα και δουλειά μέχρι τελικής πτώσης οι εργαζόμενοι, για να τροφοδοτούν την πολεμική μηχανή.

Οι συμμαχίες που μας τους παρουσιάζουν σαν προστασία, είναι συμμαχίες για τον πόλεμο όχι για την ειρήνη. Και δεν είναι σταθερές αλλάζουν ανάλογα με την πορεία των ανταγωνισμών. Η Γαλλία πουλάει στην Ελλάδα Rafal και στην Τουρκία το αντίδοτο τους. Τώρα η ενεργειακοί δρόμοι ξαναμοιράζονται. Ο κόσμος ξαναμοιράζεται. Τα αρχή της μοιρασιάς θα είναι η δύναμη.

Η ελληνική αστική πράξη έχει τις δικές της νέες “μεγάλες ιδέες”. Εμπλέκεται ολοένα και πιο βαθιά στα πολεμικά μέτωπα, έχει μετατρέψει τη χώρα σε απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση, συμμετέχει σε αποστολές εκτός συνόρων, εξάγει ασφάλεια όπως λένε, κουλτούρα φέρετρων.

Συνεργάζεται με στρατηγική συμμαχία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ παίζοντας επιθετικά ρισκάροντας για τα δικά τους συμφέροντα με μόνιμο θύμα τους λαούς.

Παρακολουθούμε όλοι μας τα ελληνοτουρκικά τις εξελίξεις με το καλώδιο τους ασυρμάτους.

Ένα είναι το σίγουρο ότι από το συγκεκριμένο έργο για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ θα επωφεληθούν η επιχειρηματικοί όμιλοι και ο λαός θα πληρώνει τα πάνδεινα.

Θα βουλιάζει στην ενεργειακή φτώχεια. Θα συνθλίβεται στις συμπληγάδες πέτρες των ανταγωνισμών, των πολεμικών συγκρούσεων.

Μια εικόνα είναι ενδεικτική: Στις ίδιες θάλασσες που παζαρεύουν, κάνουν μπίζνες, Συγκρούονται αφήνουν μεσοπέλαγα πρόσφυγες να πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα το κρύο και τώρα θέλουν να του στέλνουν και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Ρουάντα.

Τους παρακολουθούν, τους βλέπουν και τους αφήνουν αβοήθητους και κάποια στιγμή τους μαζεύουν. Στην ίδια βάρκα νεκροί και ζωντανοί.

Στις ίδιες χώρες που οι αστικές τάξεις παζαρεύουν, κάνουν μπίζνες, συγκρούονται, για τους εργάτες συμβαίνουν παρόμοιες καταστάσεις.

Έκρηξη στο χαλυβουργείο της Σμύρνης με 18 νεκρούς. Εκρήξεις εδώ στη Μotor Οil, στη «Βιολάντα», στον Ασπρόπυργο, καθημερινά εργοδοτικά εγκλήματα.

Και τα λεγόμενα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας δεν είναι μία έννοια αφηρημένη, αποκομμένη από το ποιος τα ασκεί και για ποιον σκοπό. Είναι άλλο να ασκούνται προς όφελος του λαού και άλλο να γίνονται αντικείμενο παζαριών, διαπραγματεύσεων και ανταγωνισμών για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Θα αναρωτηθεί κάποιος μήπως η ελληνική αστική τάξη είναι υποχωρητική;

δεν είναι αντίφαση η εναλλαγή από τη μία «μεγάλες ιδέες» – εθνικιστικές κορώνες και από την άλλη παζάρια κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Η αστική τάξη αξιοποιεί ακόμα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας ως διαπραγματευτικό χαρτί για τα κέρδη της, φορτώνοντας στον λαό τους κινδύνους και το λογαριασμό.

Η κυβέρνηση της νέας δημοκρατίας είναι έκθετη, επέτρεψε στην Τουρκία να διεκδικεί δικαιοδοσία σε ελληνική ζώνη υφαλοκρηπίδας από τη στιγμή που η ελληνική NAVTEX Καλύπτει κάθε ανάγκη ενημέρωσης για λόγους ασφαλείας.

Η ρηματική διακοίνωση, αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τον το ρόλο των περιβόητων συμμάχων. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Οι Γάλλοι, η γαλλική εταιρεία που συμμετέχει στο έργο του καλωδίου έχει βλέψεις για μπίζνες στην Τουρκία, πουλάει τα Rafal στην Ελλάδα και στην Τουρκία τους πυραύλους που τα καταρρίπτουν. Οι Αμερικανοί λένε «βρείτε τα».

Αυτές είναι οι συμμαχίες που εξυμνούν όλα τα κόμματα του κεφαλαίου από τη ΝΔ, τον Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, το Βελόπουλο και όλους που προασπίζονται με νύχια και δόντια ότι ο λαός μπορεί να έχει κοινά συμφέροντα με το κεφάλαιο ότι η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς αποτελεί ασπίδα προστασίας.

Και οι εξελίξεις αυτές πρέπει να σημάνουν αποφάσεις οργάνωσης ένταξης στην ταξική πάλη, συμπόρευσης με το ΚΚΕ. Απαιτείται επαγρύπνηση, ετοιμότητα. Μη μας ξεγελάνε η προσωρινή συμβιβασμοί γρήγορα μπορεί να υπάρχει μεταβολή των όποιων συμβιβασμών στην επόμενη στροφή των ανταγωνισμών.

Ένας συμβιβασμός προετοιμάσει την επόμενη σύγκρουση, πιο οδυνηρή, πιο μεγάλο διαστάσεων.

Και στο κάδρο δεν είναι μόνο η Ελλάδα και η Τουρκία. Είναι και το κράτος δολοφόνος του Ισραήλ. Περιλαμβάνει και τη συνολικότερη σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών.

Στα γεγονότα που είναι μπροστά μας πρέπει να δείξουμε αφοβία, τόλμη, εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα και αυτό περνάει μέσα από την ενεργοποίηση όλων μας.

Χρειάζεται μέσα στην ίδια τη ζωή, μέσα στο εργοστάσιο, στο γιαπί, Το σούπερ μάρκετ, σε κάθε χώρο δουλειάς να μπαίνουν οι πιο ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές ιδέες που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Οι ιδέες που καταργούν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι αυτό που μπορεί να τα σαρώσει όλα.

Και αυτές οι ιδέες δεν είναι ξεκομμένες από την πραγματικότητα, στηρίζονται στην πραγματικότητα και γίνονται η υλική δύναμη για να αλλάξει.

Αυτή τη θεωρία εκφράζει το ΚΚΕ και για αυτό οργανώνει και μία τέτοια δράση.

Για αυτό είναι και σταθερό, ακλόνητο, μπροστάρης και εμπνευστής στους αγώνες του λαού μας.

Οι κομμουνιστές είναι αφοσιωμένοι σε έναν ανώτερο σκοπό. Αυτό δίνει αντοχή, αποφασιστικότητα».

«Το ΚΚΕ βλέπει στην εργατική τάξη την

πρωτοπόρα τάξη που πρέπει να σμπαραλιάσει την αδικία»

«Ανέκαθεν ένα στοιχείο προβληματισμού ακόμα και αντιπαράθεσης είναι αν η οικονομική πάλη ο αγώνας για την τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης αρκεί.

Πολλοί μας πολλοί μας λένε μας λένε, με καλόβολο τρόπο το θέτουν, «μην ασχολείστε με πολλά, εδώ τι θα κάνουμε να πάρουμε καμιά αύξηση, τι τα θέλουμε τα άλλα».

Ασυζήτητή, κανένα λαϊκό πρόβλημα δεν μας είναι ξένο – απόμακρο. Ίσα-ίσα κάθε οξυμένο πρόβλημα, κάθε βάσανο της εργατικής τάξης μας θυμώνει, μας εξοργίζει. Και έτσι πρέπει.

Μας εξοργίζει να σκοτώνονται εργάτες στο μεροκάματο, να τινάζονται στον αέρα ολόκληροι χώροι δουλειάς η «Βιολάντα», οι 2 εργάτες στο πισάδικο στη Λεπενού, στον Ασπρόπυργο, στη Μotor Οil, να παθαίνουν εγκαύματα εργάτριες όπως στην ΤROFICO, στην AGRINO να δουλεύουν με μεγάλη επικινδυνότητα οι εργάτες, γενικά τα συνεχή εργοδοτικά εγκλήματα. Μας εξοργίζει να μην φτάνει ο μισθός να καλύψει βασικές ανάγκες της οικογένειάς μας.

Μας εξοργίζει να γυρνάνε οι εργάτες κομμάτια στο σπίτι από την εντατικοποίηση, τα εξαντλητικά ωράρια, να μην μπορούν να πάνε μία βόλτα με τα παιδιά τους.

Μας εξοργίζει που ολόκληρες οικογένειες δεν μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές.

Μας εξοργίζει στον κλάδο των γάλακτος – τροφίμων – ποτών να τους κλέβουν το ένσημο, στις ιχθυοκαλλιέργειες να μην παίρνουν Βαρέα και Ανθυγιεινά, ενώ να τους ασφαλίζονταν ακόμα και στον ΟΓΑ.

Και δεν είναι μόνο ότι μας εξοργίζει, αυτό είναι ένα συναίσθημα, δεν μένουμε σ’ αυτό.

Το κάνουμε πλαίσιο πάλης, μαχητική δράση, συσπείρωση εργατών με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης που πιθανά σε αυτή τη φάση δεν συμφωνούμε και σε όλα.

Χρειάζεται να διακρίνουμε ότι πίσω από κάθε πρόβλημα κρύβεται μία λαϊκή ανάγκη και η ανάγκη αυτή να γίνεται αντικείμενο για εκδίκησης ανυποχώρητης δράσης.

Πίσω από τους χαμηλούς μισθούς κρύβεται ένας αμύθητος πλούτος που οι εργάτες παράγουν και πρέπει να καρπωθούν.

Πίσω από τα ωράρια λάστιχο, δουλειά τις Κυριακές, κρύβεται η ανάγκη για σταθερό και συνεχή ημερήσιο χρόνο εργασίας 7ωρο – 5νθήμερο – 35ωρο.

Πίσω από την εμπορευματοποίηση της υγείας, κρύβεται η ανάγκη για αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας πρόνοιας για όλους, κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Πίσω από το σχολείο της αγοράς, των δεξιοτήτων, της εξόντωσης, και τι γίνεται η ανάγκη για ένα σχολείο που θα αναπτύσσει τις κλήσεις και τα ταλέντα, που θα μορφώνει ολόπλευρα.

Πίσω από το πρόβλημα της στέγης κρύβεται η ανάγκη για φθηνή ποιοτική κατοικία. Το ΚΚΕ βλέπει στην εργατική τάξη την πρωτοπόρα τάξη που πρέπει να σμπαραλιάσει την αδικία, διακρίνει την επαναστατική δύναμή της. Αυτή τη δύναμη προσπαθεί να θέσει σε κίνηση.

Κάθε ζήτημα, κάθε πρόβλημα πρέπει να αναδεικνύει το μεγαλύτερο εμπόδιο που υπάρχει, για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών που είναι η ίδια η ύπαρξη του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αρκεί το οξυμένο πρόβλημα για να ριζοσπαστικοποιηθεί η συνείδηση.

Εμείς όλοι οι πρωτοπόροι αγωνιστές πρέπει να αναλάβουμε μεγαλύτερο και πιο στοχευμένο μερίδιο στην οργάνωση της πάλης, στην ανασύνταξη του κινήματος. Να δείχνουμε μεγαλύτερη προσοχή.

·         Τα διοικητικά συμβούλια των σωματείων να λειτουργούν με όρους συλλογικού οργανωτή. Το σωματείο να έχει σχέδιο στον κλάδο, στο χώρο ευθύνης του κόμμα όλα τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου να έχουν καταμερισμό, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να έχουν διαρκή ανησυχία πώς το σωματείο τα αγγίζει περισσότερους εργαζομένους. Να οργανώνουμε με επιμονή μαζικές διαδικασίες όπως γενικές συνελεύσεις.

·         Βασικό στοιχείο η οργάνωση νέων μαζών. Να φτάνουμε πειστικά στους ανοργάνωτους εργάτες. Παραμένει ο μεγαλύτερος αριθμός. Εδώ πρέπει να δούμε συγκεκριμένα νεολαία, μετανάστες, γυναίκες. Να δημιουργηθούν σωματεία μέσα στους μεγάλους χώρους δουλειάς.

·         Αδιάλλακτη αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Είτε επιθετικά, είτε με ελιγμούς και τερτίπια θα στέκονται απέναντι στην εργατική τάξη και στο κίνημά της. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε συνεδρίαση της ΓΣΕΕ στο Γενικό Συμβούλιο ο Παναγόπουλος αρνήθηκε την απεργία και επέμεινε σε κάποιες καμπάνιες (τύπου διαφημιστικές) και διαδραστικές πλατφόρμες. Κατέφυγε όμως ταυτόχρονα στην ιδεολογική παρέμβαση ότι τα «συνδικάτα δεν κάνουν εξωτερική πολιτική». Δηλαδή τα συνδικάτα, να αδιαφορούν αν οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους σκοτώνονται στα πολεμικά μέτωπα, αν οι συνέπειες του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής θερίζουν το εργατικό λαϊκό εισόδημα, αν τσακίζονται με την επίκληση του πολέμου βασικά, στοιχειώδη δικαιώματα, αν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, της εργασίας τους γίνεται πολεμικό εφόδιο, υλικό για την κατασκευή της «κουλτούρας των φέρετρων».

Άλλωστε πίσω από τα απτά αποτελέσματα των λεγόμενων κοινωνικών συμφωνιών, των συμφώνων της ντροπής κρύβεται η ταξική συνεργασία και αυτή είναι προμετωπίδα της παρέμβασης του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

·         Να διαμορφώνεται πανελλαδικά ενιαίο συντονισμένο κίνημα. Η παρακαταθήκη της τελευταίας κινητοποίησης στη ΔΕΘ δεν είναι απλά ότι βρεθήκαμε χιλιάδες κόσμου σε ένα κοινό τόπο και χρόνο, είναι και ότι όλα τα επιμέρους αιτήματα ενοποιήθηκαν σε ένα ενιαίο αίτημα.

Κάθε εξέλιξη σε ένα χώρο δουλειάς, αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης. Να σπάει ο συντεχνιασμός και στο εύρος των διεκδικήσεων και στο μικρόκοσμο του χώρου.

·         Να διευρύνεται το πλαίσιο πάλης με όλα τα ζητήματα που αφορούν την εργατική λαϊκή οικογένεια να σπάει ο κατακερματισμός της σκέψης. Ναι, μας αφορά τι μαθαίνουν στα σχολεία τα παιδιά μας, μας αφορούν οι ελεύθεροι χώροι, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, η κατάσταση στα νοσοκομεία και όλα να γίνονται αντικείμενο πάλης των σωματείων.

·         Να υπάρχουν άμεσες δράσεις για κάθε τι που παρουσιάζεται. Αντανακλαστικά. Να δοκιμάζονται και νέες μορφές.

·         Να μην αφήνουμε να ξεμυτάνε τα φασισταριά. Έχουν τις πλάτες του συστήματος. Ο Μασκ στηρίζει τον Κασιδιάρη και έχει σαν πρότυπο τον Τραμπ. Η αστυνομία τους καλύπτει. Στην επίθεση κατά πρωτοπόρας μαθήτριας μέλους της ΚΝΕ στην Πάτρα ανέφεραν «συμπλοκή ανηλίκων για προσωπικές διαφορές». Θρασύδειλοι, βεβήλωσαν το μνημείο του Παύλου Φύσσα.

Με τέτοιους όρους να μπούμε μπροστά για την απεργία στις 25 Νοεμβρίου που η επιτυχία της θα κριθεί μέσα στους χώρους δουλειάς».

Η οξυμένη δυσαρέσκεια να τροφοδοτήσει

κλίμα ξεσηκωμού – Να πάμε ένα  βήμα πιο μπροστά!

«Η οξυμένη δυσαρέσκεια να τροφοδοτήσει κλίμα ξεσηκωμού. Κόντρα στις αξιώσεις για νέες θυσίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, της ανθεκτικότητας της οικονομίας, τον κοστολογημένων προγραμμάτων.

Να πάει ένα βήμα πιο μπροστά το κίνημα.

Να δυναμώσει ο αγώνας για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, και συντάξεις, επαναφορά 13ου, 14ου μισθού στο δημόσιο και των συντάξεων. 7ωρο – 5νθήμερο – 35ωρο, μέτρα υγείας και ασφάλειας.

Δεν θα επιλέξουμε ανάμεσα στο δίλημμα του ευρωπαίου επίτροπου να πεινάσουμε ή να κρυώσουμε το φετινό χειμώνα.

Ο αγώνας για επιβίωση δεν είναι μόνο για να σταθούμε στα πόδια μας και να υποφέρουμε νέα βάσανα και θυσίες αλλά για να μπορέσουμε να τους νικήσουμε.

Και το ΚΚΕ προετοιμάζει το λαό για να νικήσει. Η προετοιμασία για τη νίκη εμπεριέχει σε μεγάλο βαθμό το τώρα.

Το πως το κόμμα η πρωτοπορία της εργατικής τάξης είναι στερεωμένος στους χώρους δουλειάς είναι καθοριστικός όρος.

Είναι σημαντικό κάθε εργάτης που συνειδητοποιεί την κατάσταση να θέσει τον εαυτό του στη μεγάλη υπόθεση».

 

Κάθε ρωγμή να γίνεται ρήγμα,

για την επαναστατική ανατροπή!

«Η ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος δεν έρχεται «από τα πάνω», στα σαλόνια ακόμα στους αστικούς θεσμούς, με συμφωνίες κομμάτων και διαχείριση.

Καμιά αλλαγή στα κοινωνικά συστήματα δεν έρχεται έξω από την ταξική πάλη, χωρίς ανατροπή στο χαρακτήρα της εξουσίας, αλλά έρχεται με την κίνηση μαζών, είναι οργανωμένη λαϊκή δράση, την κοινή πάλη της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες σε αντιμονοπωλιακή – αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Είναι συμμαχία σε κοινωνικό επίπεδο. Χρειάζεται υπομονετική – συστηματική δράση μέσα στις σημερινές συνθήκες και όχι περιμένοντας παθητικά κάποιες μεγάλες στιγμές αλλά με την καθημερινή σκληρή αναμέτρηση με το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Κάθε ρωγμή να γίνεται ρήγμα.

Η ίδια η ζωή θα γεννήσει νέες δυνατότητες για την επαναστατική άνοδο για τη νέα κοινωνία το σοσιαλισμό.

Θα υπάρχουν σίγουρα μπρος, πίσω, άγονες στιγμές αλλά και μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια της προηγούμενης συνηθισμένης ζωής.

Εδώ θα κριθεί η ιδεολογική αντοχή η πίστη στο σκοπό.

Θα φανούν οι αρετές της εργατικής τάξης η ακατάβλητη δύναμη που διαθέτει.

Μόνο ένα ακόμα επαναστατικό με οργανώσεις παντού, με επαναστατική οργάνωση που δεκαπλασιάζει τις δυνάμεις μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο ιστορικό έργο.

Είναι ένας σημαντικός στόχος και για την επέτειο ίδρυσης του Κόμματος.

Το ΚΚΕ, είναι έτοιμο να αναλάβει τη μεγαλύτερη ευθύνη, να κυβερνήσει ο λαός χωρίς μονοπώλια και τα παράσιτα τους καπιταλιστές.

Να δημιουργηθεί μία νέα κοινωνία από την επαναστατική εργατική εξουσία με καθοδηγητή το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μία εργατική λαϊκή διακυβέρνηση εξουσίας με την συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού που σήμερα υποφέρει».

Ανάγκη να δυναμώσει παντού το ΚΚΕ!

Της κεντρικής ομιλίας ακολούθησαν παρεμβάσεις.

Στην τοποθέτησή του, ο Δημήτρης Δήμας, γραμματέας του ΕΚ Αγρινίου, αναφέρθηκε στη σημασία που έχει σε κάθε χώρο δουλειάς να υπάρχουν μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Στάθηκε σε σειρά προβλημάτων που παρέμβηκαν συνδικάτα και το Εργατικό Κέντρο, για εργαζόμενους σε χώρους δουλειάς, για την πρωτοπόρα δράση σε αυτή την κατεύθυνση των κομμουνιστών και, μεταξύ άλλων, επεσήμανε:

«Η διαρκής παρέμβαση, ανεξαρτήτως των δυσκολιών μέσα στους χώρους δουλειάς, η αταλάντευτη στάση ενέπνευσε εργατικό κόσμο, τίμιους συνδικαλιστές να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ, να συμπορευτούν με τους κομμουνιστές».

Κάλεσε τέλος, σε ακόμη μεγαλύτερη δράση, για να δυναμώσει το ΚΚΕ σε κάθε χώρο δουλειάς, να δυναμώσει η πάλη όχι μόνο απέναντι στα καθημερινά προβλήματα, αλλά συνολικότερα για την ανατροπή, το σοσιαλισμό – κομμουνισμό.

Στην κατάσταση που βιώνουν οι νέοι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, αναφέρθηκε ο Ανδρέας Ζάγκας, μέλος του ΔΣ του ΕΚ Αγρινίου. Αναφερόμενος σε σειρά παραδειγμάτων της στυγνής εκμετάλλευσης και των νέων, σημείωσε ανάμεσα σε  άλλα: «Αυτά τα ζητήματα δεν έχουν μόνο στενά τον χαρακτήρα του οικονομικού στραγγαλισμού, αλλά αποτελούν δομικό στοιχείο της ιδεολογικής επίθεσης του συστήματος με τους μηχανισμούς του απέναντι στη συνείδηση της εργατικής τάξης».

Κάλεσε κάθε νέο και νέα να σκεφτεί σήμερα με βάση τις ανάγκες του, να γνωρίσει το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, να δώσει τη μάχη για την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και κατέληξε: «Ο δρόμος υπεράσπισης της ζωής μας είναι η οργάνωση και η ενίσχυση του ρεύματος αμφισβήτησης που μπορεί να δυναμώσει και να εκφραστεί ολόπλευρα μόνο με τη στήριξη στο ΚΚΕ, τη συμπόρευση στον αγώνα με τα μέλη και τους φίλους του».

Κάλεσμα να σπάσει και στο δημόσιο ο η γενικότερη «σιγή νεκροταφείου» που θέλει να επιβάλει ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, απεύθυνε ο Μάκης Αραβανής, πρόεδρος της ΕΙΝΝΑΑ. Τόνισε την ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση του αγώνα σε κάθε χώρο, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων, ότι το αστικό κράτος δεν «φτιασιδώνεται», γίνεται όλο και πιο αντιδραστικό – αντιλαϊκό, με βάση και τις εξελίξεις. Αναφέρθηκε και στην κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία, τη δημόσια Υγεία σε συνθήκες και πολεμικής εμπλοκής, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να δυναμώνει το ΚΚΕ αποφασιστικά σε κάθε χώρο.

Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, αναφερόμενος εισαγωγικά στα συνεχή εργοδοτικά εγκλήματα και στην περιοχή, υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, ότι αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα που μεγάλα μονοπώλια θησαυρίζουν, όπως στον κλάδο των τροφίμων – ποτών. «Μόνο το τελευταίο διάστημα, σε δύο μεγάλα εργοστάσια, ένα επεξεργασίας και τυποποίησης ελιάς και το άλλο επεξεργασίας και τυποποίησης ρυζιού, είχαμε περιστατικά τραυματισμών και έκθεση σε σοβαρό κίνδυνο εργατών, που πήγαν το πρωί για το μεροκάματο και παραλίγο να μην γυρίσουν σπίτι τους», είπε, αναφερόμενος και στις συνθήκες που επικρατούσαν στους συγκεκριμένους χώρους όπως και στην άμεση παρέμβαση του ΕΚ, υπογραμμίζοντας: «Βγάζουν και από τη μύγα ξύγκι και δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα, όταν πρόκειται για την κερδοφορία τους».

Τόνισε την ανάγκη, οι εργαζόμενοι να μην περιμένουν κανέναν «σωτήρα», να σταθούν απέναντι στα αστικά κόμματα, τη θλιβερή ηγεσία της ΓΣΕΕ και με βάση και την ιστορική απεργία της 30ης Οκτώβρη, να δυναμώσει η πάλη και μπροστά στις 25 Νοέμβρη. Σε αυτή τη ρότα, επεσήμανε τέλος, πως η θέση κάθε καλοπροαίρετου εργάτη, βρίσκεται δίπλα και μαζί με το ΚΚΕ, δυναμώνοντας και τη δική του πάλη, για τη δική του εξουσία, την οικονομία που θα βάζει στο επίκεντρο τις δικές του ανάγκες, όχι τα κέρδη μιας κοινωνικής μειοψηφίας.

ΑΓΡΙΝΙΟ, 18/11/2026

Εκτρωφείο Λαγων Καρφής Ευαγγελος

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.