Οι εκλογές στις 25 Σεπτέμβρη, η αντιδραστική, ρατσιστική και φασιστική Δεξιά και πώς να την αντιμετωπίσουμε

Οι εκλογές στις 25 Σεπτέμβρη, η αντιδραστική, ρατσιστική και φασιστική Δεξιά και πώς να την αντιμετωπίσουμε

  • |

Τι παράσταση από τα κόμματα που απαρτίζουν το σύγχρονο πολιτικό τσίρκο «Μπάρνουμ» [αναφορά σε παλιό αμερικανικό τσίρκο με έμφαση στα «παράξενα» θεάματα] εδώ στην Ιταλία.

Οι διά­φο­ροι τα­κτι­κί­στι­κοι ελιγ­μοί έχουν κυ­ριαρ­χή­σει από την έναρ­ξη της προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου. Είναι ένα κακό θέαμα που έχει προ­κα­λέ­σει και αηδία και σύγ­χυ­ση σε πολ­λούς Ιτα­λούς και Ιτα­λί­δες. Πρό­κει­ται για τη διε­στραμ­μέ­νη αντα­νά­κλα­ση μιας δρα­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής κα­τά­στα­σης όπου η ερ­γα­τι­κή τάξη έχει από καιρό χάσει έναν πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο.

Γκιπό Μουκέντι Ενγκαντού, Φράνκο Τουριλιάτο | μετάφραση Πάνος Πέτρου

Αυτό ισχύ­ει και στο επί­πε­δο της ου­σια­στι­κής συν­δι­κα­λι­στι­κής δρά­σης με όρους διεκ­δί­κη­σης αι­τη­μά­των, και από την άποψη της πο­λι­τι­κής ορ­γά­νω­σης, δη­λα­δή της ύπαρ­ξης μιας εδραιω­μέ­νης αρι­στε­ρής δύ­να­μης ικα­νής να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα άμεσα και με­σο­πρό­θε­σμα συμ­φέ­ρο­ντα της ερ­γα­τι­κής τάξης στη σφαί­ρα της πο­λι­τι­κής.

Οι κλό­ουν χο­ρεύ­ουν στο ρυθμό ενός μόνο αφέ­ντη

Αυτή η κα­τά­στα­ση αδιε­ξό­δου υπάρ­χει εδώ και χρό­νια, μπρο­στά σε ένα δρα­μα­τι­κό κοι­νω­νι­κό πλαί­σιο αυ­ξα­νό­με­νης φτώ­χειας, όλο και πιο γε­νι­κευ­μέ­νης ερ­γα­σια­κής ανα­σφά­λειας, κυ­ριαρ­χί­ας των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών και αβά­στα­χτης κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας. Αυτό θα μπο­ρού­σε να δια­μορ­φώ­νει τις συν­θή­κες για έναν ξε­ση­κω­μό των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αλλά αντί­θε­τα έχει επι­τρέ­ψει στις διά­φο­ρες αστι­κές δυ­νά­μεις να κυ­ριαρ­χή­σουν πλή­ρως στην πο­λι­τι­κή σκηνή και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο στις εκλο­γι­κές μάχες. Οι «τι­τά­νιες» μι­ντια­κές συ­γκρού­σεις των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των, οι ελιγ­μοί του ενός και οι αντι-ελιγ­μοί του άλλου, οι προ­βε­βλη­μέ­νες πρω­το­βου­λί­ες των διά­φο­ρων επι­κε­φα­λής και αρ­χη­γών του λε­γό­με­νου κέ­ντρου, γί­νο­νται για να δια­σφα­λί­ζουν την κα­θη­με­ρι­νή τους πα­ρου­σία στις εφη­με­ρί­δες και στις τη­λε­ο­ρά­σεις και για να «απο­δεί­ξουν» ότι είναι οι πιο ικα­νοί δια­χει­ρι­στές και υπη­ρέ­τες των συμ­φε­ρό­ντων των αφε­ντι­κών.

Δια­μορ­φώ­νουν λαϊ­κές συ­ναι­νέ­σεις μέσα από προ­γράμ­μα­τα (ή πιο σωστά, προ­ε­κλο­γι­κά συν­θή­μα­τα) που είναι συχνά ψεύ­τι­κα και πα­ρα­πλα­νη­τι­κά, αλλά που επί­σης συχνά είναι εν­δει­κτι­κά του ποια συμ­φέ­ρο­ντα σκο­πεύ­ουν να εκ­προ­σω­πή­σουν (βλ. τον ενιαίο-κοι­νό για όλους φο­ρο­λο­γι­κό συ­ντε­λε­στή που προ­τεί­νουν Μπερ­λου­σκό­νι και Σαλ­βί­νι).

Εν τω με­τα­ξύ, η κοι­νω­νι­κή τάξη που φέρει την ευ­θύ­νη για όλη αυτή την κα­τα­στρο­φή, δη­λα­δή η αστι­κή τάξη -οι κα­πι­τα­λι­στές- πα­ρα­μέ­νει έξω από την ει­κό­να, δεν αντι­με­τω­πί­ζει καμία πρό­κλη­ση. Ασφα­λώς οι εφη­με­ρί­δες της δη­μο­σιεύ­ουν υπο­κρι­τι­κά εντι­τό­ριαλ που κα­ταγ­γέ­λουν τις αδυ­να­μί­ες και τα λάθη των κομ­μά­των της, όπως και τις δυ­σκο­λί­ες συ­γκρό­τη­σης μιας συ­νε­κτι­κής και απο­τε­λε­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας. Αλλά στο φόντο βλέ­που­με τα τε­ρά­στια κέρδη των με­γά­λων εται­ρειών, από την Eni στην Enel και την Prysmian Group (κα­λώ­δια-αγω­γοί και ενέρ­γεια), από την  Stellantis στην Brembo, από την Leonardo στη Ferrari, από την  Unicredit στην Intesa, όπως και των Ιτα­λι­κών Τα­χυ­δρο­μεί­ων –στο βαθμό που η εφη­με­ρί­δα Λα Ρε­πού­μπλι­κα υπο­χρε­ώ­θη­κε να βγει με τίτλο «Μπο­να­μάς κερ­δών».

Ο κίν­δυ­νος και της αντι­δρα­στι­κής Δε­ξιάς και του υφέρ­πο­ντος φα­σι­σμού: Θέ­το­ντας τα λάθος ερω­τή­μα­τα

Το μέλ­λον των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων απει­λεί­ται από τον πο­λι­τι­κό, κοι­νω­νι­κό και κυ­βερ­νη­τι­κό ρόλο της Δε­ξιάς και της ακρο­δε­ξιάς. Αυτές πε­ρι­λαμ­βά­νουν αντι­δρα­στι­κές, ρα­τσι­στι­κές, ακόμα και φα­σι­στι­κές δυ­νά­μεις, των οποί­ων ο συ­να­σπι­σμός θε­ω­ρεί­ται από όλες τις δη­μο­σκο­πή­σεις ο πι­θα­νό­τε­ρος νι­κη­τής, με ηγε­μο­νι­κό ρόλο για τους Φρα­τέ­λι Ντ’ Ιτά­λια (Αδελ­φοί της Ιτα­λί­ας, με ηγέ­τι­δα την Τζόρ­τζια Με­λό­νι).

Ο κίν­δυ­νος που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα είναι με­γά­λος: Μια νίκη αυτών των δυ­νά­με­ων και μια κυ­βέρ­νη­σή τους δεν μπο­ρεί παρά να φέρει νέες τρο­μα­κτι­κές δυ­σκο­λί­ες για τους ερ­γα­ζό­με­νους αν­θρώ­πους, ξε­κι­νώ­ντας από τα πιο αδύ­να­μα τμή­μα­τά τους: Με­τα­νά­στες, φτω­χοί και άνερ­γοι, γυ­ναί­κες.

Δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο υπο­τί­μη­σης των κιν­δύ­νων: η με­τε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος θα είναι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση δια­φο­ρε­τι­κή και ακόμα πιο δύ­σκο­λη κοι­νω­νι­κά, οι­κο­νο­μι­κά και θε­σμι­κά, και θα πρέ­πει να προ­ε­τοι­μα­στού­με για τις νέες προ­κλή­σεις.

Μια κυ­βέρ­νη­ση των Φρα­τέ­λι, 100 χρό­νια μετά την πο­ρεία στη Ρώμη (όταν ο Μου­σο­λί­νι κα­τέ­λα­βε την εξου­σία), θα απε­λευ­θε­ρώ­σει τις χει­ρό­τε­ρες δυ­να­μι­κές. Πε­ρι­στα­τι­κά όπως αυτό στην Τσι­βι­τα­νό­βα Μάρ­τσε (μια ρα­τσι­στι­κή δο­λο­φο­νία) θα πολ­λα­πλα­σια­στούν, ενώ κάθε εί­δους αστυ­νο­μι­κές, φα­σι­στι­κές και ρα­τσι­στι­κές κα­τα­χρή­σεις βίας θα γί­νο­νται ανε­κτές και θα θε­ω­ρού­νται δί­καιες.

Μπρο­στά σε αυτή την προ­ο­πτι­κή, πολλά κο­ρυ­φαία στε­λέ­χη και προ­σω­πι­κό­τη­τες από την ευ­ρύ­τε­ρη κοι­νω­νία, από την πο­λι­τι­κή και τη δια­νό­η­ση, ενερ­γο­ποι­ή­θη­καν τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες με εκ­κλή­σεις, άρθρα και απί­θα­νες εκλο­γι­κές/τε­χνι­κές προ­τά­σεις συμ­μα­χιών με στόχο να απο­τρα­πεί ή να δυ­σκο­λέ­ψει μια θριαμ­βευ­τι­κή νίκη της Δε­ξιάς. Κά­ποιοι ελ­πί­ζουν ότι με κά­ποια κοι­νω­νι­κά αι­τή­μα­τα ή με μια με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση στην ερ­γα­τι­κή τάξη και τις φτω­χο­γει­το­νιές μπο­ρεί να με­τα­το­πι­στεί το κέ­ντρο βά­ρους της ση­με­ρι­νής πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κής συ­ναί­νε­σης ή να ενερ­γο­ποι­η­θούν τμή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας που είναι σή­με­ρα απο­λύ­τως πα­θη­τι­κά. Ασφα­λώς αυτή η τε­λευ­ταία πρό­τα­ση είναι θε­τι­κή, εφό­σον συν­δυα­στεί με μια προ­ο­πτι­κή που δεν θα είναι μόνο εκλο­γι­κί­στι­κη.

Ωστό­σο όλες αυτές οι προ­τά­σεις είτε τί­θε­νται με κακό τρόπο είτε δεν είναι κα­θό­λου ρε­α­λι­στι­κές. Πάνω από όλα, είναι λαν­θα­σμέ­νες γιατί οι συγ­γρα­φείς τους δεν θέ­λουν να εντο­πί­σουν και να κα­τα­νο­ή­σουν τους λό­γους που δη­μιούρ­γη­σαν τη διά­χυ­τη ηγε­μο­νία των αντι­δρα­στι­κών ιδε­ο­λο­γιών στην κοι­νω­νία, την απο­θάρ­ρυν­ση και τη μνη­σι­κα­κία που σπρώ­χνει τους αν­θρώ­πους προς την ακρο­δε­ξιά. Πραγ­μα­τι­κά, δια­βά­ζο­ντας αρ­κε­τές από τις ομι­λί­ες τους, ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς: Πού ήταν όλοι αυτοί την προη­γού­με­νη πε­ρί­ο­δο; Γιατί δεν κού­νη­σαν ούτε το μικρό τους δα­χτυ­λά­κι ενά­ντια στις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας; Όσοι άσκη­σαν μι­κρό­τε­ρη ή με­γα­λύ­τε­ρη κρι­τι­κή σε αυτές, γιατί συ­νέ­χι­σαν να υπο­στη­ρί­ζουν αυ­τούς που τις δια­χει­ρί­ζο­νταν; Γιατί πί­στε­ψαν στον Ντρά­γκι (πρω­θυ­πουρ­γός από το Φλε­βά­ρη του 2021 ως τον Ιούλη του 2022) και ακόμα και σή­με­ρα συ­νε­χί­ζουν να βλέ­πουν στο πρό­σω­πο αυτού του κο­ρυ­φαί­ου υπη­ρέ­τη των αφε­ντι­κών, έναν θαυ­μα­τουρ­γό αντι­με­τώ­πι­σης της Ιτα­λι­κής κρί­σης; Πώς μπο­ρού­με να δια­νοη­θού­με ότι οι ίδιοι άν­θρω­ποι που επί 20 χρό­νια σφυ­ρο­κο­πούν το Σύ­νταγ­μα του 1948 με διά­φο­ρους τρό­πους, κα­τα­φέρ­νο­ντας να δια­βρώ­σουν θε­με­λιώ­δη τμή­μα­τά του, μπο­ρούν να το υπε­ρα­σπι­στούν; Πώς μπο­ρούν αυτοί να υπε­ρα­σπι­στούν τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα που το Σύ­νταγ­μα εξα­κο­λου­θεί εν μέρει να κα­το­χυ­ρώ­νει;

Αυτοί οι άν­θρω­ποι ήθε­λαν να εφαρ­μο­στεί η θα­νά­σι­μη και δι­χα­στι­κή πο­λι­τι­κή του Ντρά­γκι για «δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νη αυ­το­νο­μία» των επαρ­χιών, που θα αυ­ξή­σει την κοι­νω­νι­κή ανι­σό­τη­τα και θα μειώ­σει τους κρα­τι­κούς πό­ρους στις φτω­χό­τε­ρες πε­ριο­χές. Όπως έχουν τα πράγ­μα­τα σή­με­ρα, οι δη­μο­κρα­τι­κές πτυ­χές του Συ­ντάγ­μα­τος δεν εκ­προ­σω­πού­νται ιδιαί­τε­ρα στο υπάρ­χον εκλο­γι­κό τοπίο. Αυτά τα πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη δεν υπε­ρα­σπί­ζο­νται πραγ­μα­τι­κά τις κοι­νω­νι­κά προ­ο­δευ­τι­κές προ­βλέ­ψεις του κει­μέ­νου του Συ­ντάγ­μα­τος, οι οποί­ες έρ­χο­νταν σε αντί­φα­ση με τις κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις των τε­λευ­ταί­ων 30 χρό­νων.

Πώς μπο­ρεί κα­νείς να σκε­φτεί ότι ένα τε­ρά­στιο κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό πρό­βλη­μα, όπως είναι η μα­ζι­κή υπο­στή­ρι­ξη στην ακρο­δε­ξιά, μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί με εκλο­γι­κά τρικ, με συμ­μα­χί­ες με αυ­τούς ακρι­βώς τους αν­θρώ­πους που θε­ω­ρούν το σύ­νταγ­μα του 1948 ακα­τάλ­λη­λο για τις ανά­γκες του πα­γκό­σμιου αντα­γω­νι­σμού;

Κά­ποιος οφεί­λει να εξη­γή­σει γιατί οι Φρα­τέ­λι Ντ’ Ιτά­λια, που είχαν πάρει μόνο 4% στις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εκλο­γές του 2018, 6,5% στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2019 και κι­νού­νταν γύρω από το 10% όταν ανέ­λα­βε η κυ­βέρ­νη­ση Ντρά­γκι, βρέ­θη­καν στο 23%, επι­στρα­τεύ­ο­ντας μια πε­ρί­τε­χνη αν και προ­σχη­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­σης. Φτά­σα­με στο ση­μείο που η ηγέ­τι­δά τους, η Με­λό­νι, πα­ρου­σιά­ζε­ται στους πά­ντες ως η επό­με­νη πρω­θυ­πουρ­γός!  Μι­λά­με για ένα κόμμα που έχει ως σύμ­βο­λο σε αυτές τις εκλο­γές τη φλόγα του φα­σι­σμού πάνω από το φέ­ρε­τρο του Μου­σο­λί­νι!

Μάλ­λον οι πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης Ντρά­γκι -που υπο­στη­ρί­χθη­καν από όλα τα με­γά­λα κόμ­μα­τα εκτός από τους Φρα­τέ­λι- δεν ήταν τόσο καλές, εφό­σον νέα τμή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας κοι­τά­νε προς την ακρο­δε­ξιά ανα­ζη­τώ­ντας μια εναλ­λα­κτι­κή που δεν είναι μόνο ψευ­δής, αλλά και πολύ επι­κίν­δυ­νη για το μέλ­λον της χώρας.

Κά­ποιοι από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους οφεί­λουν να κά­νουν μια προ­σπά­θεια να κα­τα­νο­ή­σουν ότι η ση­με­ρι­νή επι­τυ­χία των αντι­δρα­στι­κών και φα­σι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων δεν μπο­ρεί να ερ­μη­νευ­τεί μόνο από το πο­λι­τι­κό κενό στα αρι­στε­ρά, αλλά και από την υπο­τα­γή των γρα­φειο­κρα­τιών των με­γά­λων συν­δι­κά­των στο κε­φά­λαιο.

Όλα αυτά τα χρό­νια δεν προ­σπά­θη­σαν καν να υπε­ρα­σπι­στούν σο­βα­ρά τις συν­θή­κες ζωής και δου­λειάς των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων, αρ­κού­με­νες να πα­ρα­μέ­νουν στο «τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων», αρ­νού­με­νες να οι­κο­δο­μή­σουν σο­βα­ρά και συ­στη­μα­τι­κά τις συ­γκρού­σεις και τους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες γύρω από εναλ­λα­κτι­κούς τα­ξι­κούς στό­χους. Αυτό θα ήταν το κα­λύ­τε­ρο αντί­δο­το στην προ­πα­γάν­δα των δε­ξιών και των φα­σι­στών.

Χωρίς αγώ­νες, η Με­λό­νι κερ­δί­ζει

Εν τη απου­σία τα­ξι­κών αγώ­νων, η συ­νεί­δη­ση των μαζών δια­μορ­φώ­νε­ται ανα­πό­φευ­κτα από την ιδε­ο­λο­γι­κή και μι­ντια­κή προ­πα­γάν­δα. Μόνο η συμ­με­το­χή, η εμπει­ρία του αγώνα, η συ­ζή­τη­ση πάνω σε εναλ­λα­κτι­κά προ­γράμ­μα­τα και πλατ­φόρ­μες δια­μορ­φώ­νουν την τα­ξι­κή συ­νεί­δη­ση, την κα­τα­νό­η­ση της θέσης που έχει κά­ποια/ος στην κοι­νω­νία, την πο­λι­τι­κή, δη­μο­κρα­τι­κή, συλ­λο­γι­κή και σο­σια­λι­στι­κή συ­νεί­δη­ση. Είναι μέσα από όλα αυτά που ανα­δύ­ε­ται η θέ­λη­ση και η ανά­γκη οι­κο­δό­μη­σης μιας άλλης κοι­νω­νί­ας. Αυτά δί­νουν ώθηση στις κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις που ανα­λαμ­βά­νουν αυτό το κα­θή­κον. Μέσα από αυτή τη δια­δι­κα­σία οι άν­θρω­ποι κα­τα­λα­βαί­νουν ποιοι είναι οι ψεύ­τι­κοι φίλοι και ασφα­λώς ποιοι είναι οι εχθροί.

Οι αντι­δρα­στι­κοί και οι φα­σί­στες απο­κτούν πραγ­μα­τι­κές ευ­και­ρί­ες και δυ­να­τό­τη­τες όταν οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες:

-Απο­δέ­χο­νται τη λο­γι­κή του κα­πι­τα­λι­στι­κού αντα­γω­νι­στι­κού, δη­λα­δή και του αντα­γω­νι­σμού με­τα­ξύ των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

-Κά­νουν ελά­χι­στα ή και τί­πο­τα για να απο­τρέ­ψουν την συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση της Φορ­νέ­ρο ή τις ερ­γα­σια­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις του Ρέν­τσι.[Πρό­κει­ται για εμ­βλη­μα­τι­κές επι­θέ­σεις που είχαν τη στή­ρι­ξη της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς]

-Πα­ρα­με­λούν να κα­ταγ­γεί­λουν τα αβά­στα­χτα επί­πε­δα εκ­με­τάλ­λευ­σης από τους ερ­γο­δό­τες στην ύπαι­θρο και στα logistics [απο­θή­κες, δια­νο­μές], όπου η ερ­γο­δο­τι­κή και η κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή ενώ­νουν τις δυ­νά­μεις τους για να χτυ­πή­σουν τους ερ­γα­τι­κούς αγώ­νες. [Μάλ­λον όχι τυ­χαία, ανα­φο­ρά σε κλά­δους με ση­μα­ντι­κή πα­ρου­σία με­τα­να­στών ερ­γα­τών που έχουν δώσει επί­σης σκλη­ρούς αγώ­νες].

Η μάχη ενά­ντια στη Δεξιά πρέ­πει να δοθεί με με­γά­λη δύ­να­μη κατά την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, αλλά δεν πρέ­πει να διε­ξα­χθεί μόνο από την άποψη της διεκ­δί­κη­σης ψήφων, αλλά πάνω από όλα με την προ­σπά­θεια να ενερ­γο­ποι­η­θεί η σύ­γκλι­ση και ο ξε­ση­κω­μός των εκ­με­ταλ­λευό­με­νων γύρω από ένα δια­φο­ρε­τι­κό τα­ξι­κό πρό­γραμ­μα.

Οι κα­πι­τα­λι­στές, ακόμα κι αν θα προ­τι­μού­σαν μια νέα κυ­βέρ­νη­ση Ντρά­γκι, δεν θα έχουν κά­ποια δυ­σκο­λία να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τις δυ­νά­μεις του αντι­δρα­στι­κού συ­να­σπι­σμού ενά­ντια στους ερ­γά­τες και τις ερ­γά­τριες.

Αλλά ταυ­τό­χρο­να, θα πρέ­πει να ανα­δει­κνύ­ου­με και ποιοι είναι οι ψεύ­τι­κοι φίλοι, αυτοί που λί­γο-πο­λύ δη­λώ­νουν ότι είναι στην Αρι­στε­ρά, αλλά που δεν απο­τε­λούν τί­πο­τε άλλο παρά μια από τις πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις της άρ­χου­σας τάξης.

Αν δεν μπο­ρέ­σου­με να δια­μορ­φώ­σου­με μια πο­λι­τι­κή προ­σπά­θεια υπο­στή­ρι­ξης των αγώ­νων θα χά­σου­με διπλά, γιατί το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα θα είναι πολύ κακό και θα γίνει ακόμα πιο δύ­σκο­λο να αντέ­ξου­με τις συ­νέ­πειες μιας ακρο­δε­ξιάς κυ­βέρ­νη­σης ή μιας νέας τε­χνο­κρα­τι­κής, αυ­ταρ­χι­κής κυ­βέρ­νη­σης, άμε­σης έκ­φρα­σης των αφε­ντι­κών.

Η ανοι­κο­δό­μη­ση μιας γερά ρι­ζω­μέ­νης, αυ­θε­ντι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ρής δύ­να­μης μπο­ρεί να συμ­βεί μόνο μέσα από μια επα­νεκ­κί­νη­ση των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων και μια βαθιά ρι­ζο­σπα­στι­κή αλ­λα­γή στις πο­λι­τι­κές που επι­κρα­τούν στα συν­δι­κά­τα. Χρειά­ζε­ται να ανοι­κο­δο­μή­σου­με συν­δι­κά­τα που θα κά­νουν τη δου­λειά τους: Την ορ­γά­νω­ση αγώ­νων, την συν­δι­κα­λι­στι­κή έντα­ξη και την ενό­τη­τα όλων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αυτών με λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο στα­θε­ρές θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, αυτών με επι­σφα­λείς θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και εκεί­νων που δεν είχαν ποτέ δου­λειά ή που έχα­σαν τη δου­λειά που είχαν.

Κά­ποιες σκέ­ψεις για την Ατλα­ντι­κή και Ευ­ρω­παϊ­στι­κή στρα­τη­γι­κή του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος και του Λέτα

Έχου­με ήδη γρά­ψει για τον ρόλο του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος (PD), ενός κόμ­μα­τος που για χρό­νια, μέσα από τις με­τα­μορ­φώ­σεις του πα­λιού DC (Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες) και του PCI (Ιτα­λι­κό Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμμα), προ­ω­θή­θη­κε ως ο πιο αυ­θε­ντι­κός, λο­γι­κός και –φυ­σι­κά– «δη­μο­κρα­τι­κός» δια­χει­ρι­στής των πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών επι­λο­γών της ιτα­λι­κής με­γα­λο­α­στι­κής τάξης αλλά και συ­νο­λι­κά της ευ­ρω­παϊ­κής, όπως εκ­φρά­ζε­ται μέσω από το σχέ­διο της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Για αυ­τούς τους λό­γους το PD υπήρ­ξε ο πιο αφο­σιω­μέ­νος υπο­στη­ρι­κτής της κυ­βέρ­νη­σης Ντρά­γκι και των πο­λι­τι­κών της. Για αυ­τούς τους λό­γους είναι επί­σης το πλέον «ευ­ρω­παϊ­στι­κό» κόμμα. Όχι με την έν­νοια του εν­δια­φέ­ρο­ντος για τα συμ­φέ­ρο­ντα των ερ­γα­τι­κών τά­ξε­ων όλης της ηπεί­ρου, αλλά από τη σκο­πιά της υπε­ρά­σπι­σης του κα­πι­τα­λι­στι­κού (και ιμπε­ρια­λι­στι­κού) σχε­δί­ου της Ευ­ρώ­πης.

Επί­σης σή­με­ρα είναι το πιο φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­κό ρεύμα, με την έν­νοια της σύ­γκλι­σης με το ΝΑΤΟ και τον αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό. Κά­ποιοι μπο­ρεί να εκ­πλα­γούν που το PD είναι ο πιο θερ­μός υπο­στη­ρι­κτής της ιτα­λι­κής συμ­με­το­χής στον πό­λε­μο στην Ου­κρα­νία και της μα­ζι­κής αύ­ξη­σης των στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών της Ιτα­λί­ας, αλλά υπάρ­χει μια συ­νέ­πεια σε αυτές τις αρ­νη­τι­κές επι­λο­γές.

Αντί­στοι­χα υπάρ­χει συ­νέ­πεια και στις εκλο­γι­κές τα­κτι­κές επι­λο­γές που έχει κάνει. Η στενά εκλο­γι­κή λο­γι­κή την οποία ενι­σχύ­ει το υπάρ­χον εκλο­γι­κό σύ­στη­μα, θα ωθού­σε κα­νο­νι­κά τον [επι­κε­φα­λής του PD] Λέτα και τους συ­νερ­γά­τες του στο να επι­διώ­ξουν μια συμ­μα­χία με το Κ5Α (Κί­νη­μα 5 Αστέ­ρων), το οποίο δια­τη­ρεί μια υπο­στή­ρι­ξη του 10% στις δη­μο­σκο­πή­σεις. Κάτι τέ­τοιο θα του επέ­τρε­πε να είναι αντα­γω­νι­στι­κό σε πολ­λές μο­νο­ε­δρι­κές πε­ρι­φέ­ρειες, πε­ριο­ρί­ζο­ντας τις επι­τυ­χί­ες της ακρο­δε­ξιάς.

Αλλά για την ηγε­τι­κή ομάδα του PD, η συμ­μα­χία με τον Κόντε (ηγέτη του Κ5Α) ο οποί­ος ανα­ζη­τεί ψή­φους παίρ­νο­ντας απο­στά­σεις από τις πο­λι­τι­κές Ντρά­γκι και δί­νο­ντας έμ­φα­ση σε κά­ποια κοι­νω­νι­κά προ­ο­δευ­τι­κά αι­τή­μα­τα -αν και δια­τυ­πω­μέ­να με ένα δια­τα­ξι­κό τρό­πο- θε­ω­ρή­θη­κε πολύ επι­κίν­δυ­νη. Επι­κίν­δυ­νη και αντι­φα­τι­κή, γιατί γνω­ρί­ζουν πολύ καλά τι εί­δους πο­λι­τι­κές θα απαι­τή­σει η αστι­κή τάξη μπρο­στά στα «σύν­νε­φα που πυ­κνώ­νουν», για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τη δια­τύ­πω­ση του Ντρά­γκι.

Από την άλλη, δεν υπήρ­ξε κα­νέ­να πρό­βλη­μα στη συμ­μα­χία με τους Πρά­σι­νους και την SI (Ιτα­λι­κή Αρι­στε­ρά, μι­κρός δο­ρυ­φό­ρος του PD). Είναι κόμ­μα­τα χρή­σι­μα στο να προ­σθέ­σουν στον λε­γό­με­νο «ευρύ συ­να­σπι­σμό» μια πι­νε­λιά κοι­νω­νι­κής ευαι­σθη­σί­ας, αλλά των οποί­ων τα όρια και η προ­διά­θε­ση να πα­ρα­μέ­νουν μέσα στην αυλή του PD είναι δε­δο­μέ­να και γνω­στά.

Ήταν θε­με­λιώ­δες, από τη σκο­πιά του PD, να βρε­θεί επί­σης κά­ποια συμ­μα­χία από το λε­γό­με­νο κέ­ντρο, με την «ελ­πί­δα» να ανα­κτη­θούν ψήφοι της Δε­ξιάς. Είναι ιδιαί­τε­ρα χρή­σι­μο να υπάρ­χει ένας πολύ με­τριο­πα­θής σύμ­μα­χος, η ύπαρ­ξη του οποί­ου θα δι­καιο­λο­γεί την ευ­θυ­γράμ­μι­ση με τις κα­πι­τα­λι­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και την εγκα­τά­λει­ψη των με­τριο­πα­θών κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών αι­τη­μά­των που προ­ω­θού­νται κατά την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, σαν αυτά που εμ­φα­νί­ζο­νται στις  δια­φη­μι­στι­κές αφί­σες.

Πρό­κει­ται για επι­λο­γές που αντα­πο­κρί­νο­νται στην αστι­κή φύση του PD, η οποία έχει εκ­φρα­στεί με συ­νέ­πεια στις πιο ευαί­σθη­τες πο­λι­τι­κές με­τα­βά­σεις, από την ηγε­σία Βελ­τρό­νι στο νέο-σχη­μα­τι­σμέ­νο Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα (PD) το 2008, έπει­τα στην υπο­στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης του τε­χνο­κρά­τη Μόντι, στις κυ­βερ­νή­σεις του Λέτα και του Ρέν­τσι, και τέλος στην από­φα­ση να σπά­σουν τη συμ­μα­χία με τον Κόντε και το Κ5Α, υπό την πίεση του Ιτα­λού Προ­έ­δρου Μα­τα­ρέ­λα, προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχουν στην κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής ενό­τη­τας.

Ο γάμος του Λέτα με το κέ­ντρο του Κα­λέ­ντα ήταν μια πραγ­μα­τι­κή φάρσα. Κρά­τη­σε μόνο 5 μέρες. [Ο Κα­λέ­ντα είναι επι­κε­φα­λής του κε­ντρώ­ου κόμ­μα­τος «Azione», το οποίο λίγες μέρες μετά τη συμ­φω­νία PD, απο­χώ­ρη­σε και τε­λι­κά συ­να­σπί­στη­κε με το «μα­κρο­νι­κό» κομ­μα­τί­διο του Ματέο Ρέν­τσι «Italia Viva»]. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, δεν θα του επέ­τρε­πε να αντα­γω­νι­στεί στα σο­βα­ρά με την Δεξιά, ακόμα κι αν υιο­θε­τού­σε ένα ολο­κλη­ρω­τι­κά φι­λο-επι­χει­ρη­μα­τι­κό πρό­γραμ­μα.

Οι ιστο­ρι­κές ασά­φειες ενός Κ5Α που ανα­ζη­τά την ανα­γέν­νη­ση της τύχης του

Λίγα λόγια για το Κ5Α. Είναι καλό να θυ­μό­μα­στε ότι ήταν το κόμμα που πα­ρέ­μει­νε πε­ρισ­σό­τε­ρο από όλα σε κυ­βερ­νη­τι­κές θέ­σεις κατά την θη­τεία της απερ­χό­με­νης Βου­λής και ακόμα και σή­με­ρα πα­ρα­μέ­νει στην κυ­βέρ­νη­ση Ντρά­γκι: Οι υπουρ­γοί του δεν πα­ραι­τή­θη­καν. Τα εν μέρει θε­τι­κά μέτρα που εφάρ­μο­σε μπο­ρούν να με­τρη­θούν από 2 δά­χτυ­λα, ενώ η λίστα των αρ­νη­τι­κών είναι πολύ με­γά­λη. Μι­λά­με για τις πο­λι­τι­κές που δη­μιούρ­γη­σαν και πα­ρό­ξυ­ναν την κοι­νω­νι­κή κρίση στην οποία έχου­με βυ­θι­στεί. Θα ήταν σο­βα­ρό λάθος να ταυ­τί­σου­με την απο­σπα­σμα­τι­κή και δι­στα­κτι­κή «μη-συμ­με­το­χή» στην ψη­φο­φο­ρία εμπι­στο­σύ­νης της Γε­ρου­σί­ας στον Ντρά­γκι, με την επι­λο­γή ανοίγ­μα­τος ενός νέου δρό­μου αντι­πο­λί­τευ­σης κι «αγώνα», όπως θέ­λουν να «πι­στεύ­ουν» ή να «αυ­τα­πα­τώ­νται» κά­ποιοι στην Αρι­στε­ρά.

Η Unione Popolare (Λαϊκή Ενό­τη­τα)

Ένα εναλ­λα­κτι­κό κοι­νω­νι­κό και δη­μο­κρα­τι­κό πρό­γραμ­μα, συν­δυα­σμέ­νο με την επι­θυ­μία να ανοι­κο­δο­μη­θούν οι αγώ­νες των κα­τα­πιε­σμέ­νων, θέ­λουν να υπε­ρα­σπι­στούν και να πα­ρου­σιά­σουν σε αυτές τις εκλο­γές οι δυ­νά­μεις που ενώ­θη­καν στο ψη­φο­δέλ­τιο της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας (Unione Popolare).

Πρό­κει­ται για την Potere al Popolo (Εξου­σία στο Λαό), τη Rifondazione Comunista (Κομ­μου­νι­στι­κή Επα­νί­δρυ­ση), τους βου­λευ­τές του ManifestA (μια διά­σπα­ση 4 βου­λευ­τών από την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα του Κ5Α) και το Κί­νη­μα DeMa του Ντε Μα­τζί­στρις (δυο φορές εκλεγ­μέ­νος δή­μαρ­χος Νά­πο­λης).

Η δη­μιουρ­γία αυτού του ψη­φο­δελ­τί­ου χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από κά­ποιους πε­ριο­ρι­σμούς, με πρώτη την ανι­κα­νό­τη­τα ή απρο­θυ­μία να ανοι­χτεί σε ένα με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων. Υπήρ­ξαν κά­ποιες τα­κτι­κές ασά­φειες, οι οποί­ες όμως είχαν σο­βα­ρές πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες, όπως η επι­δί­ω­ξη δια­μόρ­φω­σης ενός πο­λι­τι­κού πόλου με το Κ5Α, μια δο­μι­κά δια­τα­ξι­κή δύ­να­μη. Υπήρ­ξε επί­σης η επι­λο­γή να μπει στο σύμ­βο­λο του ψη­φο­δελ­τί­ου και ένα όνομα προ­σώ­που [ο τί­τλος είναι «Λαϊκή Ενό­τη­τα – με τον Ντε Μα­τζί­στρις»], που πα­ρου­σιά­στη­κε ως μια εκλο­γι­κή τα­κτι­κή που εξα­σφα­λί­ζει με­γα­λύ­τε­ρη ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα, αλλά που είναι μια επι­λο­γή η οποία έχει πάντα τον κίν­δυ­νο να συμ­βά­λει στην προ­σω­πο­ποί­η­ση της πο­λι­τι­κής την οποία επι­θυ­μεί το κυ­ρί­αρ­χο σύ­στη­μα. Τέλος, έχει δια­κη­ρύ­ξει ότι φι­λο­δο­ξεί να γίνει δύ­να­μη δια­κυ­βέρ­νη­σης και ότι είναι πρό­θυ­μη να δια­μορ­φώ­σει συμ­μα­χί­ες στο μέλ­λον, πράγ­μα­τα που μόνο ασά­φεια και σύγ­χυ­ση τρέ­φουν ως προς την κα­τεύ­θυν­ση που θέλει να ακο­λου­θή­σει.

Σε ό,τι μας αφορά, πι­στεύ­ου­με ότι είναι ανα­γκαίο να την υπο­στη­ρί­ξου­με και να επι­διώ­ξου­με -στο μέτρο του εφι­κτού- την κοινή προ­σπά­θεια για την οι­κο­δό­μη­ση μιας πο­λι­τι­κής εναλ­λα­κτι­κής, η οποία πρέ­πει πάντα να έχει έναν κα­θα­ρό τα­ξι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Θέ­λα­με εδώ να υπεν­θυ­μί­σου­με την κρι­τι­κή μας άποψη για αυτόν το σχη­μα­τι­σμό, όπως την εί­χα­με δια­τυ­πώ­σει και τις προη­γού­με­νες εβδο­μά­δες. Ωστό­σο αυτή δεν μας εμπο­δί­ζει να δώ­σου­με εκλο­γι­κή στή­ρι­ξη στο ψη­φο­δέλ­τιό του. Πρό­κει­ται πραγ­μα­τι­κά για το μο­να­δι­κό ψη­φο­δέλ­τιο που έχει μια εναλ­λα­κτι­κή προ­ο­πτι­κή σε σχέση με το υπάρ­χον κυ­ρί­αρ­χο πο­λι­τι­κό πλαί­σιο. Σε αντί­θε­ση με τα ψη­φο­δέλ­τια της Ιτα­λι­κής Αρι­στε­ράς και των Πρα­σί­νων, τα οποία έχουν υπο­τα­χθεί πλή­ρως στο PD, στο βαθμό που κα­τα­πί­νουν χωρίς κα­νέ­να πρό­βλη­μα το πρό­γραμ­μα του Κο­τα­ρέ­λι (υπεύ­θυ­νος για πε­ρι­κο­πές στις δη­μό­σιες δα­πά­νες), μια φυ­σι­κή συ­νέ­χεια του προ­γράμ­μα­τος του Ντρά­γκι.

Δεν είναι σύμ­πτω­ση ότι υπάρ­χει μι­ντια­κή σιωπή για την Unione Popolare μέχρι τώρα. Κα­λύ­τε­ρα να μην μι­λά­με για αυτήν, κα­λύ­τε­ρα να μην συ­γκε­ντρώ­σει τις ανα­γκαί­ες υπο­γρα­φές για να συμ­με­τέ­χει στις εκλο­γές. Πραγ­μα­τι­κά, η Unione Popolare έχει την ανά­γκη -σε αντί­θε­ση με όλους τους άλ­λους σχη­μα­τι­σμούς, μι­κρούς ή με­γά­λους- να συ­γκε­ντρώ­σει αρ­κε­τές δε­κά­δες χι­λιά­δες υπο­γρα­φές σε πολύ λίγες μέρες. Αυτό οφεί­λε­ται στην πο­λι­τι­κά αλλά και συ­νταγ­μα­τι­κά αμ­φι­λε­γό­με­νη πρα­κτι­κή των Μα­τα­ρέ­λα και Ντρά­γκι, που ορ­γά­νω­σαν τόσο σύ­ντο­μα τις εκλο­γές. Το έπρα­ξαν σε πε­ρί­ο­δο δια­κο­πών, όταν υπάρ­χουν αυτοί που μπο­ρούν να κι­νη­θούν άνετα λόγω των μι­ντια­κών ερ­γα­λεί­ων που έχουν στη διά­θε­σή τους και οι άλλοι, οι δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς, που πρέ­πει να δρά­σουν από τα κάτω σε μια χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο που τα ερ­γο­στά­σια και οι χώροι δου­λειάς είναι κλει­στά για τις ιερές δια­κο­πές των ερ­γα­τών-τριών. Είναι μια από­πει­ρα να γίνει εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη η άσκη­ση ενός θε­με­λιώ­δους δι­καιώ­μα­τος. Είναι υπό­θε­ση όλων μας να εγ­γυ­η­θού­με αυτό το στοι­χειώ­δες δη­μο­κρα­τι­κό δι­καί­ω­μα τις ερ­χό­με­νες μέρες κα­λώ­ντας τους αν­θρώ­πους να υπο­γρά­ψουν για τα ψη­φο­δέλ­τια της Unione Popolare [Τε­λι­κά η UP κα­τόρ­θω­σε να συ­γκε­ντρώ­σει τις ανα­γκαί­ες υπο­γρα­φές για να συμ­με­τέ­χει στις εκλο­γές].

rproject.gr