Η εύθραστη κατάπαυση του πυρός και η επόμενη μέρα

Όπως σημειώνουμε στις πίσω σελίδες, η συμφωνία που συνόδευσε την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, σκιαγραφεί μια επιστροφή στη μη-βιώσιμη συνθήκη που επικρατούσε πριν από 15 μήνες.

[βλ. 15 μήνες γε­νο­κτο­νι­κού πο­λέ­μου: Ένας απο­λο­γι­σμός]

Αυτό γεννά τα δύο με­γά­λα ερω­τή­μα­τα που συ­νο­δεύ­ουν την ανα­κού­φι­ση για τη συμ­φω­νία: Γιατί έγινε τώρα δεκτή από τον Νε­τα­νιά­χου, εφό­σον είχε απορ­ρί­ψει μια πα­ρό­μοια από τον Μάη του 2024; Τι επι­φυ­λάσ­σει το μέλ­λον; 

Πάνος Πέτρου

Η απο­δο­χή της συμ­φω­νί­ας

Κα­ταρ­χήν, όπως εξη­γεί ο Τα­ου­φίκ Χα­ντάντ: «Το τί­μη­μα που άρ­χι­σε να πλη­ρώ­νει η ισ­ραη­λι­νή κοι­νω­νία σε αίμα, ασφά­λεια, οι­κο­νο­μι­κή στα­θε­ρό­τη­τα και φήμη, συν­δυα­σμέ­νο με το ερώ­τη­μα ποιος θα τα “πλη­ρώ­σει” αυτά, κα­τέ­λη­ξε στη δια­μόρ­φω­ση των δύο πλα­τιών πο­λι­τι­κών τά­σε­ων που βλέ­που­με στην ση­με­ρι­νή Ισ­ραη­λι­νή πο­λι­τι­κή σκηνή: Ανά­με­σα σε αυ­τούς που ιε­ραρ­χού­σαν ψη­λό­τε­ρα την “ολο­κλη­ρω­τι­κή νίκη” και “να τε­λειώ­σει η δου­λειά” με κάθε κό­στος, και εκεί­νους που κα­λού­σαν να ιε­ραρ­χη­θεί ψη­λό­τε­ρα μια κα­τά­παυ­ση του πυρός, γιατί αλ­λιώς θα χά­νο­νταν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ροι αιχ­μά­λω­τοι και το Ισ­ρα­ήλ θα βυ­θι­ζό­ταν ακόμα πιο βαθιά “στο βάλτο της Γάζας”».

Αυτά πι­στώ­νο­νται στην αν­θε­κτι­κό­τη­τα του λαού της Γάζας και της Αντί­στα­σής του.

Όμως υπάρ­χουν πτυ­χές που ρί­χνουν τη «σκιά» τους πάνω στην απο­δο­χή της συμ­φω­νί­ας. Πράγ­μα­τι, οι IDF αντι­με­τώ­πι­ζαν ένα στρα­τιω­τι­κό αδιέ­ξο­δο μέσα στο «βάλτο της Γάζας» που έγινε πολύ πιο σαφές με την κλι­μά­κω­ση της δρά­σης της Αντί­στα­σης μέσα στο Γε­νά­ρη. Όμως επί 15 μήνες, οι IDF «ανα­πλή­ρω­ναν» τις απο­τυ­χί­ες τους ενά­ντια στην ένο­πλη αντί­στα­ση με την έντα­ση της κα­τα­στρο­φής της Γάζας. Σε αυτόν το στόχο, η πικρή αλή­θεια είναι ότι δεν είχαν μεί­νει και πολλά πλέον να κάνει το Γε­νά­ρη του 2025. Όταν ο Νε­τα­νιά­χου απέρ­ρι­πτε τη συμ­φω­νία τον Μάη, ήλ­πι­ζε ακόμα να δια­λύ­σει τη Χαμάς, αλλά ήξερε επί­σης ότι η κα­τα­στρο­φή της Γάζας δεν ήταν ακόμα ολο­σχε­ρής. Επι­δί­ω­ξε για 8 μήνες ακόμα αυ­τούς τους στό­χους, απέ­τυ­χε στον πρώτο, αλλά ολο­κλή­ρω­σε τον δεύ­τε­ρο. Σε αυτήν τη συν­θή­κη προ­στέ­θη­κε ο πα­ρά­γο­ντας Τραμπ, που απαί­τη­σε από τον καλό του φίλο Νε­τα­νιά­χου ως «δώρο» μια κα­τά­παυ­ση του πυρός πριν την ορ­κω­μο­σία του, για να σκο­ρά­ρει επι­κοι­νω­νια­κούς πό­ντους απέ­να­ντι στον Μπάι­ντεν.

Είναι γνω­στό ότι ο Νε­τα­νιά­χου επε­δί­ω­κε να «αντέ­ξει» ως τις αμε­ρι­κα­νι­κές προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, ελ­πί­ζο­ντας στην εκλο­γή Τραμπ. Σύμ­φω­να με τον Ζιλ­μπέρ Ασκάρ, η άρ­νη­ση απο­δο­χής μιας κα­τά­παυ­σης του πυρός νω­ρί­τε­ρα αφο­ρού­σε και αυτόν τον εκλο­γι­κό υπο­λο­γι­σμό: να μην δώσει κα­νέ­να προ­ε­κλο­γι­κό «δώρο» στο Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ο Ισ­ραη­λι­νός πρω­θυ­πουρ­γός γνω­ρί­ζει (από τα πε­πραγ­μέ­να της προη­γού­με­νης θη­τεί­ας Τραμπ και από τη στε­λέ­χω­ση της νέας κυ­βέρ­νη­σής του από έξαλ­λους Χρι­στια­νο­σιω­νι­στές) ότι η νέα αμε­ρι­κα­νι­κή ηγε­σία μπο­ρεί να τον στη­ρί­ξει απρο­κά­λυ­πτα στα πιο έξαλ­λα στρα­τη­γι­κά σχέ­δια στη διάρ­κεια της επό­με­νης 4ε­τί­ας και δεν είχε κα­νέ­να λόγο να αρ­νη­θεί ένα προ­σω­ρι­νό δω­ρά­κι στον άν­θρω­πο του οποί­ου η εκλο­γι­κή νίκη πα­νη­γυ­ρί­στη­κε δη­μό­σια στο σιω­νι­στι­κό κρά­τος με τις γι­γα­ντο­α­φί­σες «Συγ­χα­ρη­τή­ρια Τραμπ, Κάνε Ξανά το Ισ­ρα­ήλ Με­γά­λο!».

Η επι­σφα­λής πρώτη φάση

Αυτά κά­νουν την κα­τά­παυ­ση του πυρός επι­σφα­λή. Ακόμα και η πρώτη φάση (ανταλ­λα­γή Πα­λαι­στι­νί­ων κρα­του­μέ­νων με πο­λί­τες και γυ­ναί­κες στρα­τιώ­τες, ανα­δί­πλω­ση του στρα­τού Κα­το­χής, επι­στρο­φή των εκτο­πι­σμέ­νων στη βό­ρεια Γάζα, μα­ζι­κή εί­σο­δος αν­θρω­πι­στι­κής βο­ή­θειας) έχει απο­δει­χθεί εύ­θρα­στη, με τον Νε­τα­νιά­χου να εγεί­ρει ζη­τή­μα­τα κάθε τόσο (για την τάδε αιχ­μά­λω­τη, για τη σειρά με την οποία επι­λέ­γει η Χαμάς να απε­λευ­θε­ρώ­νει κλπ) και να απει­λεί με ανα­στο­λή των υπο­χρε­ώ­σε­ων που έχει ανα­λά­βει το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Αυτά ως τώρα έχουν ξε­πε­ρα­στεί, με ση­μα­ντι­κό­τε­ρη στιγ­μή το συ­γκλο­νι­στι­κό αν­θρώ­πι­νο πο­τά­μι εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων Γα­ζαί­ων που επι­στρέ­φει προς τη βό­ρεια Γάζα. Η πρώτη φάση πι­θα­νό­τη­τα θα ολο­κλη­ρω­θεί.

Θα υπάρ­ξει δεύ­τε­ρη;

Αλλά δεν υπάρ­χει ούτε ένας άν­θρω­πος που να θε­ω­ρεί δε­δο­μέ­νο ότι θα υλο­ποι­η­θεί η δεύ­τε­ρη (ανταλ­λα­γή Πα­λαι­στι­νί­ων κρα­του­μέ­νων με αιχ­μά­λω­τους άντρες στρα­τιώ­τες και πλή­ρης απο­χώ­ρη­ση των IDF από τη λω­ρί­δα της Γάζας με μό­νι­μη λήξη εχθρο­πρα­ξιών), ενώ δεν είναι λίγοι όσοι θε­ω­ρούν σχε­δόν δε­δο­μέ­νη την κα­τάρ­ρευ­σή της και την επα­νέ­ναρ­ξη των σιω­νι­στι­κών επι­θέ­σε­ων. Ο Μπεν Γκβιρ, απο­χω­ρώ­ντας από τον κυ­βερ­νη­τι­κό συ­να­σπι­σμό κα­ταγ­γέ­λο­ντας τη συμ­φω­νία, δή­λω­σε έτοι­μος να επα­νέλ­θει «αν ξα­ναρ­χί­σει ο πό­λε­μος». Ο Σμό­τριτς, κα­τά­πιε το πικρό πο­τή­ρι της συμ­φω­νί­ας, δη­λώ­νο­ντας δη­μό­σια ότι πα­ρα­μέ­νει στην κυ­βέρ­νη­ση προσ­δο­κώ­ντας την επα­νέ­ναρ­ξη του πο­λέ­μου «μετά την ολο­κλή­ρω­ση της πρώ­της φάσης». Είναι ένα πολύ πι­θα­νό σε­νά­ριο και το πέ­ρα­σμα από την πρώτη στη δεύ­τε­ρη φάση θα είναι μια πρώτη κρί­σι­μη «καμπή» στην οποία πρέ­πει να έχει στραμ­μέ­να τα μάτια του το διε­θνές κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Το μπλοκ της «ολο­κλη­ρω­τι­κής νίκης» είναι έτοι­μο να δεί­ξει με το δά­χτυ­λο την δη­μό­σια επί­δει­ξη δύ­να­μης της Χαμάς και την μα­ζι­κή επι­στρο­φή των Πα­λαι­στι­νί­ων στη βό­ρεια Γάζα για να επι­μεί­νει στην ανά­γκη «να επι­στρέ­ψου­με στη δου­λειά». Είναι επί­σης έτοι­μο να δη­λώ­σει στην ισ­ραη­λι­νή κοινή γνώμη ότι ο θά­να­τος είναι «κομ­μά­τι της δου­λειάς» για τους στρα­τιώ­τες που θα πα­ρα­μέ­νουν αιχ­μά­λω­τοι. Υπάρ­χουν αντίρ­ρο­πες δυ­νά­μεις σε μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη. Το μπλοκ της «επι­στρο­φής των ομή­ρων» συ­νε­χί­ζει τις επί­μο­νες κι­νη­το­ποι­ή­σεις του προ­λη­πτι­κά, επι­μέ­νο­ντας στην ανά­γκη να επι­στρέ­ψουν «όλοι». Η υπα­να­χώ­ρη­ση της Πα­λαι­στι­νια­κής Αντί­στα­σης από την απαί­τη­ση για ρητή δέ­σμευ­ση του Ισ­ρα­ήλ για άμεση απο­χώ­ρη­ση από τη Γάζα, συν­δυά­στη­κε από αυτήν την δια­τή­ρη­ση αιχ­μα­λώ­των προς ανταλ­λα­γή στη δεύ­τε­ρη φάση, ως ελά­χι­στη απο­τρο­πή του σε­να­ρί­ου «πή­ρα­με πίσω τους δι­κούς μας και συ­νε­χί­ζου­με». Επι­πλέ­ον, όσοι εκτι­μούν ότι η Γάζα είναι «βάλ­τος» και ότι η πα­ρά­τα­ση του πο­λέ­μου αυ­ξά­νει το κό­στος για το Ισ­ρα­ήλ, θα δυ­σκο­λευ­τούν να απο­δε­χθούν μια επι­στρο­φή σε αυτόν, με την θολή υπό­σχε­ση ότι θα επι­τευ­χθεί αυτό που δεν επι­τεύ­χθη­κε επί 15 μήνες. Το Ισ­ρα­ήλ δια­θέ­τει 6 βδο­μά­δες να ανα­συ­ντα­χθεί, αλλά όπως σκού­ζουν διά­φο­ροι σιω­νι­στές στα Ισ­ραη­λι­νά ΜΜΕ, ει­δι­κά βλέ­πο­ντας τους Γα­ζαί­ους να συρ­ρέ­ουν στα βό­ρεια, το ίδιο ισχύ­ει και για την Πα­λαι­στι­νια­κή Αντί­στα­ση («θα πρέ­πει να ξα­ναρ­χί­σου­με από την αρχή και αυτήν τη φορά θα είναι ακόμα πιο έτοι­μοι»).

Τι θα ση­μαί­νει η τρίτη;

Αν αυτοί οι υπο­λο­γι­σμοί απο­τρέ­ψουν μια άμεση επα­νέ­ναρ­ξη της σιω­νι­στι­κής εκ­στρα­τεί­ας και η κα­τά­παυ­ση του πυρός πα­ρα­μεί­νει σε ισχύ, θα έρθει στο προ­σκή­νιο το «πο­λι­τι­κό πρό­βλη­μα» που άφησε ανα­πά­ντη­το η συμ­φω­νία. Η τρίτη φάση θα αφορά, λέει, την «ανοι­κο­δό­μη­ση της Γάζας». Από ποιους; Υπό ποια διοί­κη­ση; Σε τι κα­θε­στώς;

Από την έναρ­ξη της ει­σβο­λής, ο Ζιλ­μπέρ Ασκάρ επε­σή­μα­νε ότι η πλή­ρης ταύ­τι­ση ΗΠΑ-Ισ­ρα­ήλ στους στρα­τιω­τι­κούς σκο­πούς (συ­ντρι­βή της Χαμάς) συ­νυ­πήρ­χε με την πο­λι­τι­κή από­κλι­ση: Νε­κρα­νά­στα­ση του Όσλο (και μιας πο­λι­τι­κής «δια­χεί­ρι­σης» του Πα­λαι­στι­νια­κού) ή Με­γά­λο Ισ­ρα­ήλ (με ολο­κλή­ρω­ση της εθνο­κά­θαρ­σης);

Η επί­θε­ση των δυ­νά­με­ων ασφα­λεί­ας της Πα­λαι­στι­νια­κής Αρχής ενά­ντια στις ένο­πλες αντι­στα­σια­κές ομά­δες στην Τζε­νίν ήταν μια «δή­λω­ση προ­θέ­σε­ων» από τον Μαχ­μούντ Αμπάς (προς τις ΗΠΑ), που στέλ­νει μή­νυ­μα για το πώς σκο­πεύ­ει να κυ­βερ­νή­σει τη Γάζα, όταν διεκ­δι­κεί να ανα­λά­βει τη διοί­κη­σή της η Πα­λαι­στι­νια­κή Αρχή. Εκτός από χυ­δαία, η προ­σπά­θεια είναι και αξιο­λύ­πη­τη: Το Ισ­ρα­ήλ δεν ανέ­χε­ται την ενο­ποί­η­ση των πα­λαι­στι­νια­κών εδα­φών ούτε καν υπό αυτήν την δο­σι­λο­γι­κή Π.Α., γιατί θα αφή­νει ανοι­χτό το σε­νά­ριο πα­λαι­στι­νια­κού κρά­τους, ενώ η κλι­μά­κω­ση της δρά­σης του στη Δυ­τι­κή Όχθη και η διαρ­κής προ­σπά­θεια αρ­πα­γής γης και σχε­δί­ων προ­σάρ­τη­σης υπεν­θυ­μί­ζει πόσο (δεν) υπο­λο­γί­ζει η σιω­νι­στι­κή ηγε­σία την Π.Α.

Τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα, που έχουν εξε­λι­χθεί στον πιο πρό­θυ­μο φίλο του Ισ­ρα­ήλ και που δια­θέ­τουν τα κε­φά­λαια για ανοι­κο­δό­μη­ση, δη­λώ­νουν πρό­θυ­μα να στη­ρί­ξουν μια «διε­θνή δύ­να­μη» που θα ανα­λά­βει «με­τα­βα­τι­κά» την Γάζα. Τα ΗΑΕ απο­τε­λούν επί­σης την έδρα του εξό­ρι­στου Μο­χά­μεντ Ντα­λάν. Αυτό το κα­λό­παι­δο, πρω­το­στά­τη­σε στο πρα­ξι­κό­πη­μα ανα­τρο­πής της εκλο­γι­κής νίκης της Χαμάς το 2006, έφυγε ως ανε­πι­θύ­μη­τος μετά την εδραί­ω­ση του Ισλα­μι­κού Κι­νή­μα­τος στη Γάζα, τε­λι­κά ήρθε σε ρήξη και με την ηγε­σία του Μαχ­μούντ Αμπάς και κα­τέ­φυ­γε στα ΗΑΕ. Από εκεί ελ­πί­ζει πάντα να επι­στρέ­ψει στη Γάζα, κα­βά­λα σε ξένες/αρα­βι­κές λόγ­χες και βα­λί­τσες με πε­τρο­δο­λά­ρια.

Η στρα­τιω­τι­κή αν­θε­κτι­κό­τη­τα της Χαμάς και η πο­λι­τι­κή της ισχυ­ρο­ποί­η­ση μετά από αυτόν τον πό­λε­μο δυ­σκο­λεύ­ουν αυτά τα σχέ­δια. Το Ισλα­μι­κό Κί­νη­μα έχει ήδη πα­ρά­ξει και δη­μο­σιεύ­σει τα δικά του πλάνα ανοι­κο­δό­μη­σης της Γάζας, χω­ρι­σμέ­να σε «βρα­χυ­πρό­θε­σμα, με­σο­πρό­θε­σμα και μα­κρο­πρό­θε­σμα σχέ­δια», δη­λώ­νο­ντας ετοι­μό­τη­τα αλλά και πρό­θε­ση να δια­τη­ρή­σει τον ρόλο της στην πο­λι­τι­κή διοί­κη­ση της Λω­ρί­δας. Άν­θρω­ποι σαν τον Αμπάς ή τον Ντα­λάν δεν μπο­ρούν εύ­κο­λα να «στα­θούν» στη Γάζα. Ενώ το σύ­νο­λο των πα­λαι­στι­νια­κών πα­ρα­τά­ξε­ων, αντι­πο­λι­τεύ­σεις της Φατάχ, αλλά και η πα­λαι­στι­νια­κή κοι­νω­νία (με πρό­σφα­τη επι­στο­λή φο­ρέ­ων κ.ά), επι­μέ­νουν σε μια πο­λι­τι­κή διοί­κη­ση της Γάζας που θα είναι ενω­τι­κή, θα προ­κύ­ψει ως αμι­γώς πα­λαι­στι­νια­κή υπό­θε­ση και θα είναι προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη σε μια πο­λι­τι­κή αντί­στα­σης.

Το με­γα­λύ­τε­ρο όπλο στα χέρια των εχθρών του Πα­λαι­στι­νια­κού λαού είναι σή­με­ρα η ολο­κλη­ρω­τι­κή κα­τα­στρο­φή της Γάζας. Οι θη­ριώ­δεις ανα­γκαί­οι πόροι και τα υλικά που θα απαι­τη­θούν για να γίνει στοι­χειω­δώς βιώ­σι­μη, μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν ως το πεδίο εκ­βια­σμού με το οποίο θα επι­χει­ρη­θεί να επι­βλη­θούν λύ­σεις «ει­ρή­νευ­σης» της Γάζας που δεν μπό­ρε­σαν να επι­βά­λουν τα όπλα. Εναλ­λα­κτι­κά, η σκό­πι­μη-συ­νει­δη­τή απο­στέ­ρη­ση αυτών των πόρων και υλι­κών, μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί για να επι­βλη­θεί η άλλη λύση που δεν πέ­τυ­χαν τα όπλα: η εθνο­κά­θαρ­ση. Να πα­ρα­μεί­νει η Γάζα αβί­ω­τη, με στόχο να εξα­να­γκα­στούν οι άν­θρω­ποί της  να φύ­γουν.

Ένα άλλο κρί­σι­μο ση­μείο αφορά το μέλ­λον της Δυ­τι­κής Όχθης. Πρό­κει­ται για τα εδάφη που ορέ­γε­ται ιστο­ρι­κά ο Σιω­νι­σμός (η Γάζα υπήρ­ξε πάντα «πρό­βλη­μα») και το κατά πόσο -αν στρέ­ψει εκεί την προ­σο­χή του- θα είναι σε θέση η ηγε­σία της ρη­μαγ­μέ­νης και αι­μα­το­βαμ­μέ­νης Γάζας να σπά­σει την εκε­χει­ρία για να συν­δρά­μει (έστω από μα­κριά), όπως έκανε στο πα­ρελ­θόν (πχ 2021), ή αν το Ισ­ρα­ήλ θα ενι­σχύ­σει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο τον κα­τα­κερ­μα­τι­σμό του Πα­λαι­στι­νια­κού με­τώ­που.

Κίν­δυ­νοι και προ­κλή­σεις

Έτσι αντι­λαμ­βά­νο­νται το μέλ­λον οι οπα­δοί της λύσης του «Με­γά­λου Ισ­ρα­ήλ», που προσ­δο­κούν ότι η υλική κα­τα­στρο­φή της Γάζας θα απο­τε­λέ­σει το πρε­λού­διο της εξα­φά­νι­σής της ως πα­λαι­στι­νια­κή πο­λι­τι­κή-κοι­νω­νι­κή οντό­τη­τα.

Η ομάδα που συ­γκρό­τη­σε ο Τραμπ για τη Μέση Ανα­το­λή απο­τε­λεί­ται από φα­να­τι­κούς χρι­στια­νο­σιω­νι­στές που δεν πι­στεύ­ουν ότι υπάρ­χει «κα­το­χή» και  ανα­γνω­ρί­ζουν ανοι­χτά το «βι­βλι­κό δι­καί­ω­μα» του Ισ­ρα­ήλ σε όλη την ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη, και από με­γα­λο­με­σί­τες που αντι­με­τω­πί­ζουν τη Γάζα ως εν­δια­φέ­ρον «οι­κό­πε­δο».

Οι δη­λώ­σεις του ίδιου ανέ­δει­ξαν το συ­γκε­ρα­σμό αυτών των στρα­τη­γι­κών. Προ­τεί­νει τον μα­ζι­κό εκτο­πι­σμό των Πα­λαι­στι­νί­ων σε Ιορ­δα­νία ή/και Αί­γυ­πτο για να «κα­θα­ρί­σου­με τον τόπο». Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η Λω­ρί­δα της Γάζας πρέ­πει να ανοι­κο­δο­μη­θεί αλλά «όχι όπως πριν». Στό­χος του είναι να μπο­ρέ­σει να «αξιο­ποι­η­θεί το πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο». [Rp: το άρθρο γρά­φτη­κε πριν την συ­νά­ντη­ση με τον Νε­τα­νιά­χου και την πολύ πιο ωμή δια­τύ­πω­ση αυτών των προ­θέ­σε­ων] Μαζί με την άρση των αμε­ρι­κα­νι­κών κυ­ρώ­σε­ων σε κά­ποιους δια­βό­η­τους εξ­τρε­μι­στές εποί­κους, ο Τραμπ ανα­κοί­νω­σε ότι ξε­μπλο­κά­ρει την πα­ρά­δο­ση των υπερ-κα­τα­στρο­φι­κών με­γα-βομ­βών που κά­ποια στιγ­μή υπο­χρε­ώ­θη­κε να «πα­γώ­σει» ο Μπάι­ντεν. Ενώ οι απει­λές του για απε­λά­σεις όλων των αλ­λο­δα­πών φοι­τη­τών-τριών που έδρα­σαν στο κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη δεν είναι μόνο «ρε­βαν­σι­σμός» για το πα­ρελ­θόν, αλλά και «μή­νυ­μα» για το άμεσο μέλ­λον.

Με έναν τέ­τοιο σύμ­μα­χο στο Λευκό Οίκο βρί­σκε­ται πλέον το πο­λι­τι­κό ρεύμα που ο Ιλάν Παπέ πε­ρι­γρά­φει πλέον ως «νέο-Σιω­νι­σμό». Σύμ­φω­να με τον ιστο­ρι­κό με­λε­τη­τή, πρό­κει­ται για την τάση να επι­διω­χθούν οι ιστο­ρι­κοί, δια­χρο­νι­κοί στό­χοι του Σιω­νι­σμού, αλλά εγκα­τα­λεί­πο­ντας τη «στα­δια­κή» προ­σέγ­γι­ση και ακο­λου­θώ­ντας μια τα­κτι­κή δρα­μα­τι­κής «επι­τά­χυν­σης». Ο κίν­δυ­νος που αντι­με­τω­πί­ζει η Πα­λαι­στι­νια­κή Υπό­θε­ση είναι τε­ρά­στιος. Η πρό­κλη­ση μπρο­στά μας είναι να κά­νου­με ό,τι μπο­ρού­με για να δι­καιώ­σου­με έναν άλλο ισχυ­ρι­σμό του Παπέ: ότι αυτή η «έξαλ­λη» φάση τέ­τοιων εγ­χει­ρη­μά­των απο­τε­λεί ιστο­ρι­κά το «τε­λευ­ταίο στά­διο» πριν την κα­τάρ­ρευ­σή τους…

.https://rproject.gr/article/i-eythrasti-katapaysi-toy-pyros-kai-i-epomeni-mera