Η Βενεζουέλα µετά την 3η Γενάρη

«Θα επιβραβεύσουµε και ενθαρρύνουµε τις κυβερνήσεις, τα κόµµατα και τα κινήµατα της περιοχής που γενικά ταυτίζονται µε τις αξίες µας και τη στρατηγική µας. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέψουµε κυβερνήσεις µε διαφορετικούς προσανατολισµούς, µε τις οποίες όµως µοιραζόµαστε συµφέροντα και θέλουν να δουλέψουν µαζί µας… Θέλουµε οι άλλες χώρες να µας βλέπουν ως εταίρο πρώτης επιλογής και θα αποθαρρύνουµε (µε διάφορα µέσα) τη συνεργασία τους µε άλλους».

Πάνος Πέτρου

Αυτά τα απο­σπά­σµα­τα της νέας Εθνι­κής Στρα­τη­γι­κής Ασφα­λεί­ας των ΗΠΑ, στο κε­φά­λαιο για τη Λα­τι­νι­κή Αµε­ρι­κή, συ­νο­ψί­ζουν τι επι­χει­ρεί να κάνει ο Τραµπ στη Βε­νε­ζου­έ­λα µετά την επί­θε­ση της 3ης Γε­νά­ρη στο Κα­ρά­κας.

Κατά την πο­λύ­µη­νη διάρ­κεια της εκ­στρα­τεί­ας κατά της Βε­νε­ζου­έ­λας, µια δι­χο­γνω­µία είχε εµφα­νι­στεί µέσα στις γρα­µµές της άρ­χου­σας κλί­κας γύρω από τον  Τραµπ.

Ο Μάρκο Ρού­µπιο πίεζε για την ανα­τρο­πή του κα­θε­στώ­τος, που απο­τε­λεί την προ­σω­πι­κή του πο­λι­τι­κή «σταυ­ρο­φο­ρία», ενώ ο Ρί­τσαρντ Γκρε­νέλ έβλε­πε δυ­να­τό­τη­τες δια­λό­γου. Ήταν ο άν­θρω­πος που είχε ανα­λά­βει τις συ­νο­µι­λί­ες µε την κυ­βέρ­νη­ση Μα­δού­ρο από το Γε­νά­ρη του 2025, απο­σπώ­ντας ση­µα­ντι­κές πα­ρα­χω­ρή­σεις κι ακόµα ση­µα­ντι­κό­τε­ρες υπο­σχέ­σεις από τον Βε­νε­ζου­ε­λά­νο πρό­ε­δρο και την ηγε­τι­κή οµάδα.

Αυτές τε­λι­κά δεν έσω­σαν ούτε τον Μα­δού­ρο από την µα­φιό­ζι­κη απα­γω­γή και την αι­χµα­λω­σία, ούτε το Κα­ρά­κας από τα πλή­γµα­τα του αµε­ρι­κα­νι­κού στρα­τού.

Η απα­γω­γή του Μα­δού­ρο ήταν το «τρό­παιο» του Μάρκο Ρού­µπιο για να κα­θη­συ­χά­σει τους δε­ξιούς αντι­κα­θε­στω­τι­κούς εµι­γκρέ­δρες της Φλό­ρι­ντα. Η απο­µά­κρυν­σή του από την εξου­σία ήταν προ­α­παι­τού­µε­νο για να προ­χω­ρή­σουν οι δου­λειές, αφού η προ­πα­γάν­δα της Ουά­σινγ­κτον τον στι­γµά­τι­σε ως «ναρ­κω-τρο­µο­κρά­τη» και εξα­γω­γέα «συ­µµο­ριών». Επι­πλέ­ον, η επί­θε­ση της 3ης Γε­νά­ρη ήταν ανα­γκαία και ως «µή­νυ­µα» προς την υπό­λοι­πη Λα­τι­νι­κή Αµε­ρι­κή και τον πλα­νή­τη. Γι’ αυτό και ορ­γα­νώ­θη­κε τόσο «θε­α­µα­τι­κά», ως επί­δει­ξη δύ­να­µης και θρα­σεί­ας κα­τα­πά­τη­σης κάθε κα­νό­να στις δια­κρα­τι­κές σχέ­σεις. Η ευ­ρύ­τε­ρη επι­δί­ω­ξη του Τραµπ ήταν να απο­δεί­ξει ότι δε θα δι­στά­σει σε τί­πο­τα όταν δια­κη­ρύσ­σει ότι «είναι το δικό µας ηµι­σφαί­ριο».

Έχο­ντας στεί­λει «µή­νυ­µα», ο αµε­ρι­κα­νι­κός ιµπε­ρια­λι­σµός επι­χει­ρεί τώρα να προ­ω­θή­σει τα συ­µφέ­ρο­ντά του στη Βε­νε­ζου­έ­λα απο­φεύ­γο­ντας την πε­ρι­πέ­τεια µιας «αλ­λα­γής κα­θε­στώ­τος».

Μια επι­χεί­ρη­ση «εγκα­τά­στα­σης» της Κο­ρί­να Μα­σά­δο στην κυ­βέρ­νη­ση θα µπο­ρού­σε να προ­κα­λέ­σει εµφύ­λια σύ­γκρου­ση ή/και να απαι­τή­σει χι­λιά­δες Αµε­ρι­κα­νούς στρα­τιώ­τες στη Βε­νε­ζου­έ­λα, ενερ­γο­ποιώ­ντας τα αντι-ιµπε­ρια­λι­στι­κά ανα­κλα­στι­κά του λαού και οδη­γώ­ντας σε έναν «ατε­λεί­ω­το πό­λε­µο» µε αβέ­βαιη έκ­βα­ση, από αυ­τούς που επι­θυ­µεί να απο­φύ­γει ο Τραµπ.

Αντί­θε­τα, η (αντι­πρό­ε­δρος του Μα­δού­ρο που ανέ­λα­βε προ­σω­ρι­νά κα­θή­κο­ντα προ­έ­δρου) Ντέλ­σι Ρο­ντρί­γκεζ εξα­σφα­λί­ζει τη συ­νέ­χεια της λει­τουρ­γί­ας ενός άθι­κτου κρα­τι­κού µη­χα­νι­σµού, του οποί­ου η ηγε­σία έχει «προει­δο­ποι­η­θεί» από τις 3 Γε­νά­ρη και θα αντι­µε­τω­πί­ζει µό­νι­µα µια απει­λή κλι­µά­κω­σης ως «µοχλό» για να συ­µµορ­φω­θεί.

Με αυτή τη µέ­θο­δο, η αµε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση προ­χώ­ρη­σε στην ανοι­χτή λη­στεία του δια­θέ­σι­µου βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κου πε­τρε­λαί­ου που ανέ­λα­βε ήδη να το πουλά η ίδια (!), ενώ σχε­διά­ζει τα επό­µε­να βή­µα­τα αποι­κια­κής εκµε­τάλ­λευ­σης της χώρας –µε τον Τραµπ να καλεί τους πε­τρε­λαιά­δες σε σύ­σκε­ψη για να κα­νο­νί­σουν τη µοι­ρα­σιά της µελ­λο­ντι­κής λείας. Εκεί τους κά­λε­σε να επεν­δύ­σουν δι­σε­κα­το­µµύ­ρια στη Βε­νε­ζου­έ­λα, µε στόχο να αυ­ξή­σουν κα­τα­κό­ρυ­φα την πα­ρα­γω­γή της τα επό­µε­να χρό­νια, υπο­σχό­µε­νος µε­γά­λα κέρδη. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι επι­φυ­λά­χθη­καν, επι­κα­λού­µε­νοι την «ανα­σφά­λεια» που τους προ­κα­λεί η προϊ­στο­ρία της χώρας και το υπάρ­χον πλαί­σιο.

Λίγες µέρες µετά από αυτή τη συ­νά­ντη­ση, και τη µέρα που ο Τραµπ είχε µακρά τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία µε την Ντέλ­σι Ρο­ντρί­γκεζ, η κυ­βέρ­νη­ση της Βε­νε­ζου­έ­λας ανα­κοί­νω­σε την πρό­θε­ση να ανα­θε­ω­ρή­σει µε φαστ τρακ δια­δι­κα­σί­ες τον Ορ­γα­νι­κό Νόµο για τους Υδρο­γο­νάν­θρα­κες.

Με µια σειρά άρ­θρων -που δεν έχου­µε την έκτα­ση να πα­ρα­θέ­σου­µε ανα­λυ­τι­κά- το νο­µο­σχέ­διο µε­τα­τρέ­πει την κρα­τι­κή πε­τρε­λαϊ­κή εται­ρεία σε µια οντό­τη­τα που απλά εκ­χω­ρεί στις ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις άδειες και δι­καιώ­µα­τα εξό­ρυ­ξης και ει­σπράτ­τει (συρ­ρι­κνω­µέ­νους) φό­ρους, εγκα­τα­λεί­πο­ντας τον έλεγ­χο της πα­ρα­γω­γής, του εµπο­ρί­ου και των εσό­δων, ενώ εκ­χω­ρεί και νο­µι­κό έδα­φος στις επι­χει­ρή­σεις, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τη «διε­θνή διαι­τη­σία» στις δια­φο­ρές µαζί τους.

Το ξή­λω­µα της πα­λιάς νο­µο­θε­σί­ας πα­ρου­σιά­ζε­ται από την κυ­βέρ­νη­ση ως ανα­γκαίο βήµα για να προ­σελ­κυ­θούν τα δι­σε­κα­το­µµύ­ρια διε­θνών επεν­δύ­σε­ων που είναι ανα­γκαία για να µε­τα­τρα­πεί η Βε­νε­ζου­έ­λα σε «γί­γα­ντας της πα­ρα­γω­γής πε­τρε­λαί­ου, δίπλα στις ΗΠΑ, τη Ρωσία και τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία».

Ο Χόρχε Ρο­ντρί­γκεζ, αδελ­φός της Ντέλ­σι και πρό­ε­δρος της Εθνο­συ­νέ­λευ­σης, δι­καιο­λο­γώ­ντας τις αλ­λα­γές σε µια συ­νά­ντη­ση µε ερ­γά­τες στα πε­τρέ­λαια, επι­κα­λέ­στη­κε ένα ρητό που απέ­δω­σε στη για­γιά του: «Δεν έχει ση­µα­σία αν η γάτα είναι άσπρη ή µαύρη, αρκεί να πιά­νει τα πο­ντί­κια». Ασφα­λώς το ρητό δεν ανή­κει στη για­γιά Ρο­ντρί­γκεζ, αλλά στον Ντεγκ Σια­ο­πίνγκ, για να ση­µα­το­δο­τή­σει το θρί­α­µβο του πιο αντι­δρα­στι­κού «πρα­γµα­τι­σµού» ένα­ντι της «ιδε­ο­λο­γί­ας», την εποχή που εγκαι­νί­α­ζε τη στρο­φή της µε­τα-µα­οϊ­κής Κίνας στις «µε­ταρ­ρυ­θµί­σεις» υπέρ της ελεύ­θε­ρης αγο­ράς.

Απέ­να­ντι στις κα­τη­γο­ρί­ες για «προ­δο­σία», η Ντέλ­σι Ρο­ντρί­γκεζ επι­µέ­νει ότι υλο­ποιεί την κα­τεύ­θυν­ση που «εί­χα­µε ήδη χα­ρά­ξει µε τον πρό­ε­δρο Μα­δού­ρο». Έχει ένα δίκιο. Η «Μπο­λι­βα­ρια­νή Δια­δι­κα­σία» είχε πάρει το δρόµο της µε­τάλ­λα­ξης και του εκ­φυ­λι­σµού πολλά χρό­νια πριν. Υπε­ρα­σπι­ζό­µε­νος τις αλ­λα­γές στο Νόµο για τους Υδρο­γο­νάν­θρα­κες, ο βου­λευ­τής Χε­σούς Φαρία τό­νι­σε ότι πρό­κει­ται για συ­νέ­χεια των «επι­τυ­χη­µέ­νων πρα­κτι­κών» που έφερε ο Νόµος Κατά του Απο­κλει­σµού του 2020. Αυτή η νο­µο­θε­σία είχε επι­τρέ­ψει στην κυ­βέρ­νη­ση να υπο­γρά­φει κρυφά συ­µβά­σεις µε επι­χει­ρή­σεις, να ιδιω­τι­κο­ποιεί πίσω από κλει­στές πόρ­τες και να κάνει πα­ρα­χω­ρή­σεις στην ντό­πια αστι­κή τάξη για να φέρει «ανά­πτυ­ξη» (στη διάρ­κεια της οποί­ας ο τρα­γι­κός κα­τώ­τα­τος µι­σθός έµει­νε πα­γω­µέ­νος για 4 χρό­νια). Σή­µε­ρα αυτή η πο­λι­τι­κή επε­κτεί­νε­ται στο πεδίο των υδρο­γο­ναν­θρά­κων, που υπήρ­ξε κο­µβι­κό οι­κο­νο­µι­κά και εµβλη­µα­τι­κό ιδε­ο­λο­γι­κά για την προϊ­στο­ρία του «µπο­λι­βα­ρια­νι­σµού».

Από τον εκ­φυ­λι­σµό των προη­γού­µε­νων χρό­νων ερµη­νεύ­ε­ται και ο «βε­λού­δι­νος» χα­ρα­κτή­ρας των εξε­λί­ξε­ων αµέ­σως µετά την 3η Γε­νά­ρη. Το  ίδιο το βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κο κρά­τος είχε γίνει πολύ πιο αυ­ταρ­χι­κό και διε­φθα­ρµέ­νο, δη­λα­δή συ­µβα­τό µε τη δια­χεί­ρι­ση µιας συν­θή­κης ξένης «κη­δε­µο­νί­ας». Μπρο­στά στην αµε­ρι­κα­νι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα, στε­κό­ταν ένας µη­χα­νι­σµός πρό­θυ­µος και ανε­µπό­δι­στος να δια­πρα­γµα­τευ­τεί µε τον ιµπε­ρια­λι­σµό για να εξα­σφα­λί­σει τη συ­νέ­χειά του (χωρίς να είναι κα­θό­λου σί­γου­ρο ότι θα εξα­σφα­λί­σει τε­λι­κά και αυτήν…).

Αυτά είχαν δια­βρώ­σει και τη δυ­να­τό­τη­τα µιας ερ­γα­τι­κής-λαϊ­κής κι­νη­το­ποί­η­σης απέ­να­ντι στις ση­µε­ρι­νές απαι­τή­σεις του αµε­ρι­κα­νι­κού ιµπε­ρια­λι­σµού. Πλάι σε όσους απελ­πι­σµέ­νους από την τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση επί Μα­δού­ρο πα­ρα­κο­λου­θούν είτε αδιά­φο­ρα είτε µε την τρα­γι­κή αυ­τα­πά­τη να αλ­λά­ξουν τα πρά­γµα­τα προς το κα­λύ­τε­ρο (!), προ­στί­θε­ται η απο­νεύ­ρω­ση της κοι­νω­νι­κής βάσης του PSUV, η οποία πα­ρα­κο­λου­θεί την «ηγε­σία» του αντι-ιµπε­ρια­λι­στι­κού αγώνα να ικα­νο­ποιεί απαι­τή­σεις των πε­τρε­λαϊ­κών, να ανοί­γει την αµε­ρι­κα­νι­κή πρε­σβεία και να σφίγ­γει δη­µό­σια το χέρι του Διευ­θυ­ντή της CIA (!), ενώ βο­µβαρ­δί­ζει εδώ και µήνες τους οπα­δούς της µε το σύν­θη­µα «Η αµφι­βο­λία είναι προ­δο­σία!».

Ο Λουίς Μπο­νί­για-Μο­λί­να, συ­ντο­νι­στής της οµά­δας διε­θνών συ­µβού­λων του Ούγκο Τσά­βες το 2004-2006 και διευ­θυ­ντής του µπο­λι­βα­ρια­νού θινκ τανκ «Διε­θνές Κέ­ντρο Μι­ρά­ντα» από το 2006 ως το 2019, οξύς επι­κρι­τής των κυ­βερ­νή­σε­ων Μα­δού­ρο συ­νό­ψι­σε τα γε­γο­νό­τα του Γε­νά­ρη:

«Η Μπο­λι­βα­ρια­νή Δια­δι­κα­σία έφτα­σε στην 3η Γε­νά­ρη του 2026 ως ένα ζόµπι που τρέ­φε­ται µόνο από µια ρη­το­ρι­κή που δεν έχει καµιά βάση στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα, έχο­ντας µε­τα­µορ­φω­θεί σε µια τρο­µα­κτι­κή κα­ρι­κα­τού­ρα των υπο­σχέ­σε­ων του Συ­ντά­γµα­τος του 1999.

Αυτό που ανα­ρω­τιό­µα­σταν όλοι ήταν αν η ιµπε­ρια­λι­στι­κή επί­θε­ση στη Βε­νε­ζου­έ­λα στις 3 Γε­νά­ρη θα µπο­ρού­σε να λει­τουρ­γή­σει ως πυ­ρο­δό­της ενός εσω­τε­ρι­κού επα­να­στα­τι­κού κι­νή­µα­τος, επι­κε­φα­λής του οποί­ου ίσως τι­θό­ταν το κυ­βερ­νη­τι­κό κουαρ­τέ­το, επι­στρέ­φο­ντας στο µο­νο­πά­τι που πε­ριέ­γρα­φε το Ρε­µπου­µπλι­κα­νι­κό Σύ­ντα­γµα του 1999. Τα γε­γο­νό­τα που ακο­λού­θη­σαν δυ­στυ­χώς διέ­λυ­σαν αυτήν την αυ­τα­πά­τη».

https://rproject.gr/article/i-venezoyela-ueta-tin-3i-genari