Τo «παράρτημα Τραμπ» στο Δόγμα Μονρόε του 1823

Το άρθρο αυτό γράφτηκε λίγο πριν από τον βομβαρδισμό της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ και την απαγωγή του προέδρου Νίκολας Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες.

 

Λανς Σέλφα | μετάφραση Στέλλα Μούσμουλα

Ακο­λου­θούν ορι­σμέ­να βα­σι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα μιας σο­σια­λι­στι­κής ανά­γνω­σης της NSS.

Ένα ιδε­ο­λο­γι­κό κεί­με­νο

Η NSS απο­τε­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο μια δια­κή­ρυ­ξη της Τρα­μπι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας παρά ένα σύ­νο­λο πο­λι­τι­κών ή προ­τά­σε­ων. Από αυτή την άποψη, η NSS μοιά­ζει με αντί­στοι­χα έγ­γρα­φα των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων. Το 2002, η NSS της κυ­βέρ­νη­σης Τζορτζ Μπους του νε­ώ­τε­ρου έβλε­πε το σύ­νο­λο της πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ υπό από το πρί­σμα του «πα­γκό­σμιου πο­λέ­μου κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας». Η πρώτη κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ ανήγ­γει­λε μια εποχή αντι­πα­λό­τη­τας «Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων». Η κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν δια­φή­μι­ζε τη στή­ρι­ξή της προς μια «διε­θνή τάξη βα­σι­σμέ­νη σε κα­νό­νες». Συ­νο­ψί­ζο­ντας, τα έγ­γρα­φα της NSS σπά­νια είναι τόμοι που απευ­θύ­νο­νται μόνο σε δι­πλω­μά­τες και στρα­τιω­τι­κούς αξιω­μα­τού­χους. Είναι ση­μειώ­μα­τα που πε­ρι­γρά­φουν την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που κα­λού­νται να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν δη­μό­σια τα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη. Αυτός ο χα­ρα­κτή­ρας συ­γκα­λύ­πτει τα στοι­χεία συ­νέ­χειας με­τα­ξύ τους, ενώ ταυ­τό­χρο­να πα­ρέ­χει στην εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση πο­λι­τι­κές αι­τιο­λο­γή­σεις για τις πρά­ξεις της.

Η βα­σι­κή δέ­σμευ­ση της NSS της δεύ­τε­ρης κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ για δια­τή­ρη­ση των πα­γκό­σμιων και πε­ρι­φε­ρεια­κών ισορ­ρο­πιών ισχύ­ος προ­κει­μέ­νου να «απο­τρέ­ψει την ανά­δυ­ση κυ­ρί­αρ­χων αντι­πά­λων» δεν θα ήταν αξιο­μνη­μό­νευ­τη σε οποια­δή­πο­τε NSS έχει δη­μο­σιευ­τεί από την πρώτη το 1987 μέχρι σή­με­ρα.

Εκ των υστέ­ρων, είναι δύ­σκο­λο να κα­τα­λά­βει κα­νείς γιατί οποιοσ­δή­πο­τε σο­βα­ρός πα­ρα­τη­ρη­τής θα έπαιρ­νε στα σο­βα­ρά την ιδέα  του Μπους του Νε­ό­τε­ρου ότι η κα­τα­πο­λέ­μη­ση της «τρο­μο­κρα­τί­ας» ή η «προ­ά­σπι­ση των φι­λο­δο­ξιών για αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια» ήταν αξίες πάνω στις οποί­ες ορ­γα­νω­νό­ταν η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ. Ωστό­σο, πολ­λοί το έκα­ναν, ενώ ο Μπους οδη­γού­σε τις ΗΠΑ σε φιά­σκα στο Ιράκ και το Αφ­γα­νι­στάν. Ομοί­ως, είναι δύ­σκο­λο να συν­δυα­στούν λο­γι­κά οι πολ­λα­πλές δια­κη­ρύ­ξεις της NSS του Τραμπ περί «μη επέμ­βα­σης» και αντί­θε­σης σε «ατέ­λειω­τους πο­λέ­μους» με τους επι­θε­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς της για το δι­καί­ω­μα των ΗΠΑ να επι­βάλ­λουν την ισχύ τους, ιδιαί­τε­ρα στο δυ­τι­κό ημι­σφαί­ριο.

Μια επι­στρο­φή στην Αμε­ρι­κή Υπό από τον Αετό

[Rp: ανα­φο­ρά σε τίτλο βι­βλί­ου και φράση που πε­ρι­γρά­φει την κυ­ριαρ­χία των ΗΠΑ στην Αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο από το Δόγμα Μον­ρόε ως τη δε­κα­ε­τία του 1980]

Στον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει τις σχέ­σεις των ΗΠΑ με άλλα κράτη στη Βό­ρεια Αμε­ρι­κή, τη Νότια Αμε­ρι­κή και την Κα­ραϊ­βι­κή, το κεί­με­νο θυ­μί­ζει μια επι­στρο­φή στην «δι­πλω­μα­τία των κα­νο­νιο­φό­ρων» των ΗΠΑ του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Η κυ­βέρ­νη­ση ανα­κοι­νώ­νει αυτό που απο­κα­λεί «πα­ράρ­τη­μα Τραμπ» στο Δόγμα Μον­ρόε του 1823, μι­μού­με­νη σαφώς το «πα­ράρ­τη­μα» του Προ­έ­δρου Τί­ο­ντορ Ρού­σβελτ το 1904. Το «δόγμα» του Προ­έ­δρου Τζέιμς Μον­ρόε δια­κή­ρυτ­τε την στή­ρι­ξη των ΗΠΑ σε ένα δυ­τι­κό ημι­σφαί­ριο απαλ­λαγ­μέ­νο από την ευ­ρω­παϊ­κή αποι­κια­κή κυ­ριαρ­χία. Όπως επι­ση­μαί­νει το «Αμέ­ρι­κα, Αμέ­ρι­κα» του Γκρεγκ Γκρά­ντιν, τα προ­σφά­τως ανε­ξαρ­τη­το­ποι­η­μέ­να λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κά κράτη αρ­χι­κά στή­ρι­ξαν το Δόγμα Μον­ρόε. Σύ­ντο­μα όμως ανα­κά­λυ­ψαν ότι δεν απο­τε­λού­σε παρά ένα φύλλο συκής για την κυ­ριαρ­χία των ΗΠΑ στις λα­τι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές υπο­θέ­σεις. Το «πα­ράρ­τη­μα» του Ρού­σβελτ επι­βε­βαί­ω­νε το δι­καί­ω­μα των ΗΠΑ για στρα­τιω­τι­κή επέμ­βα­ση στο εσω­τε­ρι­κό κυ­ρί­αρ­χων εθνών για σχε­δόν οποιον­δή­πο­τε λόγο έκρι­ναν οι ίδιες. Αυτό οδή­γη­σε σε επί δε­κα­ε­τί­ες κα­το­χή της Αϊτής, της Νι­κα­ρά­γουας και του Ελ Σαλ­βα­δόρ από τις ΗΠΑ τον 20ό αιώνα. Το «πα­ράρ­τη­μα Τραμπ» δε­σμεύ­ε­ται για ένα δυ­τι­κό ημι­σφαί­ριο «ελεύ­θε­ρο από διείσ­δυ­ση ή ιδιο­κτη­σία βα­σι­κών πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων από ξένες εχθρι­κές δυ­νά­μεις», «στη­ρί­ζει κρί­σι­μες αλυ­σί­δες εφο­δια­σμού» και δια­σφα­λί­ζει «συ­νε­χή πρό­σβα­ση σε καί­ριες στρα­τη­γι­κές το­πο­θε­σί­ες».

Με άλλα λόγια, ο Τραμπ επι­κοι­νω­νεί τα σχέ­δια των ΗΠΑ να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τη στρα­τιω­τι­κή, πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή τους επιρ­ροή προ­κει­μέ­νου να αντι­στρέ­ψουν την επιρ­ροή της Κίνας στην πε­ριο­χή και να εξα­σφα­λί­σουν πρό­σβα­ση στους πό­ρους της. Ο τρέ­χων (και πα­ρά­νο­μος) απο­κλει­σμός της πλού­σιας σε πε­τρέ­λαιο Βε­νε­ζου­έ­λας από την κυ­βέρ­νη­ση, οι απει­λές για κα­το­χή της Γροι­λαν­δί­ας και επα­να­κα­τά­λη­ψη της Διώ­ρυ­γας του Πα­να­μά, και η πρό­σφα­τη πα­ρέμ­βα­ση στις εκλο­γές της Αρ­γε­ντι­νής προς υπο­στή­ρι­ξη του δε­ξιού συμ­μά­χου, Μιλέι, θα πρέ­πει να γί­νουν κα­τα­νοη­τά εντός αυτού το ευ­ρύ­τε­ρου πλαι­σί­ου.

Πίσω όμως από την «βαρ­βά­τη» ρη­το­ρι­κή, η εστί­α­ση της NSS στο Δυ­τι­κό Ημι­σφαί­ριο έχει στενό και αμυ­ντι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Όπως το έθεσε ο Αρ­γε­ντι­νός σο­σια­λι­στής Εδουάρ­δο Λου­σί­τα:

«Αυτή η νέα δια­μόρ­φω­ση προ­κύ­πτει στο πλαί­σιο της σχε­τι­κής πα­ρακ­μής της ηγε­μο­νί­ας των ΗΠΑ και της ανό­δου της Κίνας, η οποία αμ­φι­σβη­τεί αυτήν την ηγε­μο­νία στον στρα­τη­γι­κό τομέα των ημια­γω­γών. Παίρ­νο­ντας υπόψη αυτή τη δυ­να­μι­κή, είναι σαφές ότι η νέα στρα­τη­γι­κή είναι μια αμυ­ντι­κή στρα­τη­γι­κή. Προ­α­παι­τού­με­νο για την οι­κο­νο­μι­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση, την εσω­τε­ρι­κή στα­θε­ρό­τη­τα και τη στρα­τη­γι­κή των ΗΠΑ ένα­ντι των άλλων δυ­νά­με­ων είναι η ανα­διορ­γά­νω­ση των γε­ω­πο­λι­τι­κών τους προ­τε­ραιο­τή­των, με ανα­δί­πλω­ση στο δυ­τι­κό ημι­σφαί­ριο (το οποίο για τις ίδιες είναι η αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρος), και ει­δι­κά στην “πίσω αυλή” τους, τη Δική μας Αμε­ρι­κή».

Παρά τον αμυ­ντι­κό χα­ρα­κτή­ρα των σχε­δί­ων του Τραμπ για την αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο, η τρέ­χου­σα εκ­στρα­τεία δο­λο­φο­νιών στην ανοι­χτή θά­λασ­σα και η εκτό­ξευ­ση απει­λών ενα­ντί­ον της μα­κρο­χρό­νιας συμ­μά­χου των ΗΠΑ, της Δα­νί­ας, για να πιε­στεί να πα­ρα­δώ­σει τη Γροι­λαν­δία, θα έπρε­πε να απο­τε­λούν προει­δο­ποι­ή­σεις ότι οι ΗΠΑ στην πο­ρεία πρό­κει­ται να προ­κα­λέ­σουν σο­βα­ρές κα­τα­στρο­φές. Επί του πα­ρό­ντος ο Τραμπ καλ­λιερ­γεί ένα μπλοκ ακρο­δε­ξιών κυ­βερ­νή­σε­ων στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Αλλά ο αδέ­ξιος και βά­ναυ­σος πα­ρεμ­βα­τι­σμός του θα μπο­ρού­σε να αφυ­πνί­σει τη λαϊκή αντί­στα­ση της πε­ριο­χής απέ­να­ντι στην κυ­ριαρ­χία των ΗΠΑ.

Οι σφαί­ρες επιρ­ρο­ής επι­στρέ­φουν.

Η εστί­α­ση της NSS στην ηγε­μο­νία των ΗΠΑ στην αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο συ­νά­δει με την αντί­λη­ψή της για την πα­γκό­σμια πο­λι­τι­κή ως πεδίο αντα­γω­νι­σμού αλλά και συ­νύ­παρ­ξης με τις σφαί­ρες επιρ­ρο­ής άλλων με­γά­λων δυ­νά­με­ων. Αν οι NSS της πρώ­της θη­τεί­ας του Τραμπ (και του Μπάι­ντεν) έβλε­παν τις ΗΠΑ να αντα­γω­νί­ζο­νται για επιρ­ροή με αντί­πα­λους διεκ­δι­κη­τές όπως η Κίνα και η Ρωσία, η NSS της δεύ­τε­ρης θη­τεί­ας του Τραμπ στέλ­νει σήμα για μια αδρή συμ­φω­νία.

Όπως η Διά­σκε­ψη του Βε­ρο­λί­νου το 1884-85, όπου οι ευ­ρω­παϊ­κές δυ­νά­μεις μοί­ρα­σαν με­τα­ξύ τους την Αφρι­κή ή η διά­σκε­ψη της Μό­σχας το 1944, όπου οι ΗΠΑ/Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο και η ΕΣΣΔ μοί­ρα­σαν με­τα­ξύ τους την Ανα­το­λι­κή και Κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη, η τρέ­χου­σα NSS ανα­γνω­ρί­ζει έναν κόσμο όπου η «δυ­σα­νά­λο­γα με­γά­λη επιρ­ροή των με­γα­λύ­τε­ρων, πλου­σιό­τε­ρων και ισχυ­ρό­τε­ρων εθνών απο­τε­λεί μια δια­χρο­νι­κή αλή­θεια των διε­θνών σχέ­σε­ων». Έτσι, δε­δο­μέ­νου ότι οι ισχυ­ροί θα κυ­ριαρ­χούν επί των αδυ­νά­μων, οι ΗΠΑ θα κρα­τή­σουν την Αμε­ρι­κή για τον εαυτό τους, αφή­νο­ντας την Κίνα και τη Ρωσία να επι­βά­λουν τις δικές τους σφαί­ρες επιρ­ρο­ής στην Ευ­ρα­σία. Αυτή φαί­νε­ται να είναι η στάση τους απέ­να­ντι στον πό­λε­μο της Ρω­σί­ας στην Ου­κρα­νία, καθώς επι­διώ­κουν να διευ­θε­τή­σουν τον πό­λε­μο προς όφε­λος της Ρω­σί­ας.

Στο τμήμα της NSS για την αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο, η Κίνα κάνει μια σύ­ντο­μη ανώ­νυ­μη εμ­φά­νι­ση ως ο «αντα­γω­νι­στής εκτός ημι­σφαι­ρί­ου» τον οποίο έχει ως στόχο να απο­κρού­σει το «πα­ράρ­τη­μα Τραμπ». Το τμήμα της NSS για την Ασία είναι πιο αιχ­μη­ρό στις επι­κρί­σεις του για την Κίνα και τις «αμε­ρι­κα­νι­κές ελίτ», οι οποί­ες, σύμ­φω­να με το έγ­γρα­φο, διευ­κό­λυ­ναν την άνοδο της Κίνας. Ωστό­σο επι­διώ­κει να «βρει μια νέα ισορ­ρο­πία» στην εμπο­ρι­κή σχέση των ΗΠΑ με την Κίνα και να «απο­τρέ­ψει έναν πό­λε­μο στον Ιν­δο-Ει­ρη­νι­κό». Η NSS επα­να­λαμ­βά­νει την πα­ρα­δο­σια­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ ενά­ντια σε «μο­νο­με­ρείς αλ­λα­γές  του στά­τους κβο» στην Ταϊ­βάν. Ορα­μα­τί­ζε­ται μια κα­τά­στα­ση όπως η ση­με­ρι­νή, όπου η Κίνα πα­ρα­μέ­νει η με­γα­λύ­τε­ρη οι­κο­νο­μι­κή και στρα­τιω­τι­κή δύ­να­μη στην Ασία, στην οποία όμως δια­τη­ρούν ση­μα­ντι­κό  με­ρί­διο και οι ΗΠΑ και οι σύμ­μα­χοί τους.

Η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή ως προ­έ­κτα­ση της εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής

Ο αφο­ρι­σμός του στρα­τιω­τι­κού στρα­τη­γι­κού ανα­λυ­τή του 19ου αιώνα Κλα­ού­ζε­βιτς ότι «ο πό­λε­μος είναι η συ­νέ­χι­ση της πο­λι­τι­κής με άλλα μέσα» ισχύ­ει σί­γου­ρα στην Τρα­μπι­κή NSS. Βα­σι­κοί πυ­λώ­νες της εσω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής του MAGA -η αντι­με­τα­να­στευ­τι­κή πο­λι­τι­κή, η λευκή υπε­ρο­χή και ο οι­κο­νο­μι­κός εθνι­κι­σμός- συν­δυά­ζο­νται με την «αντι-πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση» για να δια­μορ­φώ­σουν την άποψη της NSS για τον κόσμο. Αυτό γί­νε­ται πιο εμ­φα­νές στο τμήμα που αφορά την αμε­ρι­κα­νι­κή ήπει­ρο, όπου δε­σμεύ­ε­ται να δια­σφα­λί­σει ότι οι χώρες θα είναι «αρ­κε­τά στα­θε­ρές και καλά κυ­βερ­νώ­με­νες» ώστε να «απο­τρέ­ψουν και να απο­θαρ­ρύ­νουν τη μα­ζι­κή με­τα­νά­στευ­ση προς τις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες». Αυτή η σκό­πι­μη σύγ­χυ­ση ανά­με­σα στην με­τα­να­στευ­τι­κή και την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή των ΗΠΑ απο­τε­λεί πα­ρά­δειγ­μα της μέχρι στιγ­μής ανε­πι­τυ­χούς προ­σπά­θειας του Τραμπ να επι­κα­λε­στεί τον Νόμο περί Ξένων Εχθρών του 18ου αιώνα για να στη­ρί­ξει εκεί το πρό­γραμ­μά του για μα­ζι­κές απε­λά­σεις.

Όταν στρέ­φει το βλέμ­μα της προς στην Ευ­ρώ­πη -την πε­ριο­χή του πλα­νή­τη απέ­να­ντι στην οποία εκ­φρά­ζει τη με­γα­λύ­τε­ρη εχθρό­τη­τα- η NSS προει­δο­ποιεί για την «πο­λι­τι­σμι­κή [της] εξα­φά­νι­ση» κυ­ρί­ως λόγω των «με­τα­να­στευ­τι­κών πο­λι­τι­κών που με­τα­μορ­φώ­νουν την ήπει­ρο». Στην ουσία, η NSS προ­βά­λει στοι­χεία της ακρο­δε­ξιάς «θε­ω­ρί­ας της με­γά­λης αντι­κα­τά­στα­σης» στην Ευ­ρώ­πη και τη χρη­σι­μο­ποιεί ως μέτρο αξιο­λό­γη­σης της πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ απέ­να­ντι στους πα­ρα­δο­σια­κούς συμ­μά­χους τους. «Θέ­λου­με η Ευ­ρώ­πη να πα­ρα­μεί­νει ευ­ρω­παϊ­κή» (όπως το ορί­ζουν οι ΗΠΑ;) και «να ανα­κτή­σει την πο­λι­τι­σμι­κή της αυ­το­πε­ποί­θη­ση». Για να το πε­τύ­χει αυτό, η Ευ­ρώ­πη πρέ­πει να στα­μα­τή­σει να κα­τα­πα­τά «βα­σι­κές αρχές της δη­μο­κρα­τί­ας προ­κει­μέ­νου να κα­τα­στέλ­λει την αντι­πο­λί­τευ­ση». Ενώ αυτό ακού­γε­ται σαν μια υπο­στή­ρι­ξη της δη­μο­κρα­τί­ας από τις ΗΠΑ, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι μια απει­λή: οι ΗΠΑ θα θε­ω­ρή­σουν ότι η Ευ­ρώ­πη είναι «αρ­κε­τά ευ­ρω­παϊ­κή» μόνο εάν επι­τρέ­ψει «στην αντι­πο­λί­τευ­ση» (δη­λα­δή τα  ακρο­δε­ξιά κόμ­μα­τα) να ανα­λά­βει την εξου­σία. Τότε θα πα­λι­νορ­θω­θεί  το «ευ­ρω­παϊ­κό με­γα­λείο». Τέλος, όλη η NSS είναι διαν­θι­σμέ­νη από διά­σπαρ­τα εγκώ­μια για την δα­σμο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή του Τραμπ, μαζί με παιά­νες για την «ενερ­γεια­κή κυ­ριαρ­χία» και την επα­να­βιο­μη­χά­νι­ση των ΗΠΑ, όλα χάρη στη δεύ­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ. Η NSS συν­δέ­ει επί­σης τις εμ­μο­νές του Τραμπ ενά­ντια στο «DEI» [Ποι­κι­λο­μορ­φία-Ισό­τη­τα-Συ­μπε­ρί­λη­ψη] και την αντίρ­ρη­σή του στην «κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή» [δηλ. την ύπαρ­ξή της και τα μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της] με την εθνι­κή ασφά­λεια.

Το τέλος του αμε­ρι­κα­νι­κού αιώνα

Ιδε­ο­λο­γι­κά και ρη­το­ρι­κά, η πρό­σφα­τα δη­μο­σιευ­μέ­νη NSS αντι­προ­σω­πεύ­ει μια απόρ­ρι­ψη της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ όπως αυτή δια­μορ­φώ­θη­κε μετά το τέλος του Δευ­τέ­ρου Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου. Η κυ­ριαρ­χού­με­νη από τις ΗΠΑ με­τα­πο­λε­μι­κή τάξη πραγ­μά­των, τόσο κατά τη διάρ­κεια του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου όσο και μετά το τέλος του, βα­σι­ζό­ταν στην στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή επι­κυ­ριαρ­χία των ΗΠΑ και σε μια σειρά στρα­τιω­τι­κών συμ­μα­χιών, η πιο ση­μα­ντι­κή από τις οποί­ες είναι (ήταν;) η Βο­ρειο­α­τλα­ντι­κή Συμ­μα­χία (ΝΑΤΟ). Οι ΗΠΑ υπο­στή­ρι­ξαν τη δη­μιουρ­γία διε­θνών θε­σμών, από τον Ορ­γα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών έως το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο, με στόχο την εν­σω­μά­τω­ση των πα­γκό­σμιων πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών σχέ­σε­ων σε ένα προ­βλέ­ψι­μο πλαί­σιο. Αυτές οι διευ­θε­τή­σεις στή­ρι­ζαν μια κυ­ριαρ­χού­με­νη από το δο­λά­ριο εμπο­ρι­κή οι­κο­νο­μία η οποία συ­ντη­ρού­σε την πρω­το­κα­θε­δρία των ΗΠΑ. Η NSS εντο­πί­ζει πολλά όρια και αδυ­να­μί­ες σε αυτό το σύ­στη­μα, ενώ πα­ράλ­λη­λα ξε­δι­πλώ­νει ένα όραμα για να το τι­νά­ξει όλο στον αέρα.

Ίσως μπο­ρού­με να πα­ρα­δε­χτού­με τους συ­ντά­κτες αυτής της NSS που απέ­φυ­γαν την ηθική υπο­κρι­σία που χα­ρα­κτή­ρι­ζε προη­γού­με­νες Στρα­τη­γι­κές Εθνι­κής Ασφά­λειας. Η NSS της κυ­βέρ­νη­σης Μπάι­ντεν-Χά­ρις εξυ­μνού­σε την «βα­σι­σμέ­νη σε κα­νό­νες τάξη πραγ­μά­των» και δε­σμευό­ταν να πιέ­σει τους εταί­ρους των ΗΠΑ να υπε­ρα­σπι­στούν τη δη­μο­κρα­τία και τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Φυ­σι­κά, αυτές οι δε­σμεύ­σεις δεν ίσχυαν για το Ισ­ρα­ήλ και τη Γάζα. Πα­λιό­τε­ρες NSS ανα­κή­ρυσ­σαν τις ΗΠΑ ως ηγέτη του «Ελεύ­θε­ρου Κό­σμου», την ίδια στιγ­μή που μη­χα­νεύ­ο­νταν πρα­ξι­κο­πή­μα­τα και αντε­πα­να­στά­σεις που σκό­τω­σαν εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους. Η NSS της δεύ­τε­ρης κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ είναι αλ­λό­κο­τη σε ορι­σμέ­να ση­μεία, αλλά το κύριο μή­νυ­μά της είναι ξε­κά­θα­ρο: «Οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες θα θέ­σου­με τα δικά μας συμ­φέ­ρο­ντα πάνω απ’ όλα και, σε ό,τι αφορά τις σχέ­σεις μας με άλλα έθνη, τα εν­θαρ­ρύ­νου­με να δί­νουν κι αυτά πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα στα δικά τους συμ­φέ­ρο­ντα». Σε απο­σπά­σμα­τα όπου τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ εμ­φα­νί­ζο­νται ως αρ­πα­κτι­κά των πόρων άλλων εθνών, η NSS δεν κα­τα­βάλ­λει ιδιαί­τε­ρη προ­σπά­θεια να κα­μου­φλά­ρει τις προ­θέ­σεις της. Επο­μέ­νως, για τους αντι­πά­λους της αμε­ρι­κα­νι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας, δεν πρέ­πει να έχου­με με­γά­λη αμ­φι­βο­λία ως προς το τι αντι­με­τω­πί­ζου­με.

Κατά τον ένα χρόνο που πέ­ρα­σε από την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας από τον Τραμπ για δεύ­τε­ρη φορά, η ρη­το­ρι­κή της NSS είχε ήδη με­τα­τρα­πεί σε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με πολ­λούς τρό­πους. Με την κα­τα­στρο­φή προ­γραμ­μά­των βο­ή­θειας των ΗΠΑ σε πα­γκό­σμια προ­γράμ­μα­τα υγεί­ας, με την εχθρι­κή στάση απέ­να­ντι σε διε­θνείς φοι­τη­τές, επι­στή­μο­νες και τα­ξι­διώ­τες, και με την επι­βο­λή ορι­ζό­ντιων δα­σμών σε όλους τους εμπο­ρι­κούς εταί­ρους των ΗΠΑ, η κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ έχει κα­τα­στρέ­ψει με­γά­λο μέρος της αμε­ρι­κα­νι­κής «ήπιας ισχύ­ος», η οποία χτι­ζό­ταν επί γε­νιές. Η συ­νε­χι­ζό­με­νη απει­λη­τι­κή της στάση κατά της Δα­νί­ας και η επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων σε Ευ­ρω­παί­ους αξιω­μα­τού­χους έχουν εξω­θή­σει  τους στε­νό­τε­ρους συμ­μά­χους να ανα­ζη­τούν συμ­μα­χί­ες που απο­κλεί­ουν τις ΗΠΑ. Η Δανία έχει μά­λι­στα χα­ρα­κτη­ρί­σει επί­ση­μα τις ΗΠΑ ως απει­λή για την εθνι­κή της ασφά­λεια! Οι ΗΠΑ έχουν κόψει τις δα­πά­νες για την έρευ­να γύρω από το κλίμα και τις επεν­δύ­σεις σε εναλ­λα­κτι­κές πηγές ενέρ­γειας, ενώ έχουν δι­πλα­σιά­σει τη στή­ρι­ξή τους στα ορυ­κτά καύ­σι­μα.

Και ενώ όλα αυτά μπο­ρεί να ευ­θυ­γραμ­μί­ζο­νται με το δόγμα του Τραμπ «Πρώτα η Αμε­ρι­κή», δεν είναι σαφές εάν αυτές οι αλ­λα­γές θα απο­φέ­ρουν τα αντα­πο­δο­τι­κά οφέλη στα οποία ελ­πί­ζει η κυ­βέρ­νη­ση. Οι ΗΠΑ μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξουν να είναι «ενερ­γεια­κά κυ­ρί­αρ­χες» στα ορυ­κτά καύ­σι­μα, αλλά η Κίνα θα μπο­ρεί απλά να αρ­πά­ξει το προ­βά­δι­σμα από τις ΗΠΑ στις κρί­σι­μες τε­χνο­λο­γί­ες του 21ου αιώνα, από τα ηλε­κτρι­κά οχή­μα­τα έως την πα­ρα­γω­γή και την απο­θή­κευ­ση [άλλων πηγών] ενέρ­γειας.

Σύμ­φω­να με τον Άλ­φρεντ Μακ­Κόι, τον σε­βα­στό ρι­ζο­σπα­στι­κό με­λε­τη­τή της ιστο­ρί­ας του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, η υλο­ποί­η­ση του ορά­μα­τος που εν­σαρ­κώ­νε­ται από την NSS του Τραμπ θα οδη­γή­σει, μέχρι το τέλος της θη­τεί­ας του, σε μια Αμε­ρι­κή με φτω­χό­τε­ρο πλη­θυ­σμό, υψη­λό­τε­ρους λο­γα­ρια­σμούς ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος και ένα ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό το οποίο εν­δέ­χε­ται να συ­ντρι­βεί εξ` αι­τί­ας της τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης. Εν τω με­τα­ξύ, η Κίνα θα βρί­σκε­ται καθ’ οδόν προς την ανά­δει­ξή της σε πα­γκό­σμιο τε­χνο­λο­γι­κό και οι­κο­νο­μι­κό ηγέτη, με την βιο­μη­χα­νία των ΗΠΑ να μένει πίσω. Με τις ΗΠΑ να απο­σύ­ρο­νται στο Δυ­τι­κό Ημι­σφαί­ριο και να χά­νουν έδα­φος στις επι­στη­μο­νι­κές και τε­χνο­λο­γι­κές ανα­κα­λύ­ψεις, θα γίνει λι­γό­τε­ρο βιώ­σι­μη και μια κυ­ριαρ­χού­με­νη από το δο­λά­ριο πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία.

Θα απο­τε­λού­σε την από­λυ­τη ει­ρω­νεία αν μια κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ απο­φα­σι­σμέ­νη να «κάνει την Αμε­ρι­κή ξανά με­γά­λη», επι­τά­χυ­νε  αντί­θε­τα την πα­ρακ­μή της αυ­το­κρα­το­ρί­ας της.