Tην ώρα της όλο και µεγαλύτερης επιθετικότητας (αλλά και αποµόνωσης) του Ισραήλ, η Ελλάδα παραµένει ο πιστότερος σύµµαχος του κράτους-τροµοκράτη, µετά τις ΗΠΑ.
Η επένδυση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στη στρατηγική σχέση µε τον εγκληµατία πολέµου Νετανιάχου, πέρα από την κάλυψη για τη γενοκτονία στη Γάζα και τη Δ. Όχθη και τους επιθετικούς πολέµους εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, αντανακλά τις βαθύτερες επιδιώξεις γεωπολιτικής και οικονοµικής αναβάθµισης του ελληνικού καπιταλισµού.
Σπύρος Αντωνίου
Η Αθήνα έχει συνδέσει το µέλλον της µε το Τελ Αβίβ, προσδοκώντας οφέλη στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισµό στη ΝΑ Μεσόγειο. Μια καθεστωτική επιλογή που δεν αµφισβητείται ούτε από την κεντροαριστερή αντιπολίτευση, ούτε φυσικά από την ακροδεξιά, η οποία όµως επιφέρει σοβαρούς κινδύνους για την ειρήνη στη γειτονιά µας.
Μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η Ελλάδα κράτησε για δεκαετίες χαµηλούς διπλωµατικούς τόνους. Το 1947, η Ελλάδα ήταν η µόνη ευρωπαϊκή χώρα που ψήφισε κατά του σχεδίου του ΟΗΕ για τη διχοτόµηση της Παλαιστίνης και την ίδρυση εβραϊκού κράτους. Η Αθήνα ήθελε να προστατεύσει τις πολυπληθείς ελληνικές κοινότητες στις αραβικές χώρες (π.χ. στην Αίγυπτο), να διασφαλίσει τα προνόµια του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύµων και να εξασφαλίσει τη στήριξη των αραβικών κρατών στο Κυπριακό.
Η ελληνική στρατιωτική χούντα πραγµατοποίησε µυστικές αγορές όπλων από το Ισραήλ τη δεκαετία του 1960 και συζήτησε τη δηµιουργία κοινών εργοστασίων οπλισµού. Επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα είχε ξεκάθαρα φιλοαραβική στάση και διατηρούσε στενές σχέσεις µε τον Γιασέρ Αραφάτ και την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης). Οι σχέσεις µε το Τελ Αβίβ παρέµεναν σε επίπεδο διπλωµατικής αντιπροσωπείας.
Γεωπολιτική Στροφή
Το µεγάλο βήµα έγινε στις 21 Μαΐου 1990, όταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προχώρησε στην πλήρη -de jure- αναγνώριση του Ισραήλ και την αναβάθµιση των διπλωµατικών αντιπροσωπειών. Με το άνοιγµα αυτό, η κυβέρνηση της ΝΔ έστελνε ισχυρό σήµα πλήρους σύµπλευσης µε τον αµερικάνικο ιµπεριαλισµό και το «µαντρόσκυλό» του στην περιοχή της Δυτικής Ασίας.
Η ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ (µετά το επεισόδιο του Mavi Marmara το 2010) και η µετέπειτα ψυχρότητα στις σχέσεις Άγκυρας-Ουάσιγκτον, αντιµετωπίστηκαν από την ελληνική άρχουσα τάξη ως «ευκαιρία». Στόχος ήταν η εξισορρόπηση του τουρκικού πλεονεκτήµατος µέσω ισχυρών διεθνών συµµαχιών. Από το 2011, µε τη «στρατηγική των υδρογονανθράκων» και τη διπλωµατία των αγωγών (όπως ο East Med), µπήκαν τα θεµέλια για τις τριµερείς συµµαχίες Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Αιγύπτου.
Η κατεύθυνση αυτή επισηµοποιήθηκε το 2016 και µε πρωθυπουργό τον Α. Τσίπρα, µε το σχήµα «3+1» (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ + ΗΠΑ), το οποίο λειτούργησε και λειτουργεί ως αντιδραστικός άξονας, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Τουρκίας που κάνει λόγο για σχέδιο περικύκλωσής της. Η Αθήνα, επιδιώκοντας τη «γεωγραφική συνέχεια» των θαλάσσιων ζωνών Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας (για αγωγούς και το ηλεκτρικό καλώδιο Great Sea Interconnector), επιχειρεί τον πλήρη αποκλεισµό της Τουρκίας από την Ανατολική Μεσόγειο. Η Άγκυρα απαντά µε νοµικές διεκδικήσεις, αλλά και µε την υπενθύµιση του casus belli σε περίπτωση ναυτικού αποκλεισµού.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι ο έλεγχος της κλιµάκωσης περνά πλέον από την Αθήνα στα χέρια της κυβέρνησης Νετανιάχου, η οποία µπορεί ανά πάσα στιγµή να εργαλειοποιήσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές για να εξυπηρετήσει τα δικά της πολεµικά µέτωπα. Το ισραηλινό κράτος, εκµεταλλευόµενο την ιµπεριαλιστική στήριξη και τις πρόσφατες επιθέσεις κατά του Λιβάνου και του Ιράν, ωθεί τα πράγµατα σε µια µετωπική αντιπαράθεση µε την Τουρκία. Μια συνάντηση των σιωνιστικών τυχοδιωκτισµών για το Μεγάλο Ισραήλ, µε τις µαξιµαλιστικές επιδιώξεις της ελληνικής άρχουσας τάξης, φέρνει το ενδεχόµενο ενός θερµού επεισοδίου στην Κύπρο ή στο Αιγαίο, ακόµα πιο κοντά. Η στρατιωτική συνδροµή του Ισραήλ για να λυθεί το κυπριακό, έχει πάψει από καιρό να αποτελεί αντικείµενο της αρθρογραφίας περιθωριακών ακροδεξιών ιστοσελίδων και ακούγεται πλέον ως σενάριο και από πιο σοβαρές «πατριωτικές» φωνές.
Ταυτόχρονα, ο αυξανόµενος ανταγωνισµός µεταξύ της κινεζικής πρωτοβουλίας «δρόµους του µεταξιού» και του διαδρόµου IMEC που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ έχει µετατρέψει την ανατολική Μεσόγειο σε πεδίο ανταγωνισµού για το εµπόριο, την ενέργεια και τις εφοδιαστικές αλυσίδες. Ελλάδα και Ισραήλ έχουν αναλάβει «εργολαβία» την προώθηση των συµφερόντων του δυτικού ιµπεριαλισµού, επιδιώκοντας εξωτερική υποστήριξη για την ικανοποίηση των δικών τους, ιδιαίτερων φιλοδοξιών.
Αυτή η ντροπιαστική και στενή συµµαχία Ελλάδας-Ισραήλ, έφερε δύο βασικές εξελίξεις. Αφενός, την κατακόρυφη αναβάθµιση των στρατιωτικών σχέσεων µε τη Δύση: οι αµυντικές συµφωνίες µε τη Γαλλία (συµπεριλαµβανοµένων των υπέρογκων εξοπλισµών) και η MDCA µε τις ΗΠΑ µετέτρεψαν τη Σούδα και την Αλεξανδρούπολη σε κεντρικούς κόµβους της νατοϊκής προέλασης και της µεταφοράς αµερικανικού LNG.
Η στρατιωτική συµµαχία µε την Ελλάδα και την Κύπρο λειτουργεί ως ζωτικό στήριγµα για το Ισραήλ και βαθαίνει την ελληνική εµπλοκή στο «πεδίο» πολεµικών επιχειρήσεων. Οι δύο χώρες προσφέρουν καταφύγιο για ισραηλινά αεροσκάφη, ενώ πρόσφατα επέτρεψαν ακόµα και την υπερπτήση του Νετανιάχου, παρά το ένταλµα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Παράλληλα, αµερικανικές και βρετανικές βάσεις στην περιοχή παρέχουν στο Τελ Αβίβ κρίσιµες πληροφορίες, logistics και κάλυψη για στρατιωτικές επιχειρήσεις (όπως στην Υεµένη), την ώρα που ελληνικές στρατιωτικές δυνάµεις (αντιαεροπορικοί πύραυλοι Patriot και φρεγάτες) προστατεύουν υποδοµές κρίσιµης σηµασίας στην ευρύτερη περιοχή.
Αφετέρου, τη βαθιά οικονοµική και στρατιωτική διείσδυση του Ισραήλ στην Ελλάδα. Εν µέσω της σφαγής στη Γάζα, οι ελληνικές εξαγωγές καυσίµων και πρώτων υλών στηρίζουν την ισραηλινή πολεµική µηχανή. Ταυτόχρονα, το Ισραήλ έχει αναλάβει την εκπαίδευση των ελλήνων πιλότων στην Καλαµάτα, την κατασκευή του αντιπυραυλικού «θόλου» στο Αιγαίο, ενώ ισραηλινά κεφάλαια εξαγοράζουν τουριστικά και οικιστικά ακίνητα (χρησιµοποιούµενα ακόµα και για την ανάπαυλα στελεχών του IDF) και επενδύουν συστηµατικά στον εγχώριο Τύπο για τη βελτίωση της εικόνας του.
Στην πράξη, η κυβέρνηση Νετανιάχου αντιµετωπίζει πλέον τον ελλαδικό χώρο ως µια συµµαχική «ενδοχώρα». Η επίµονη δηµοσιογραφική έρευνα, έχει φέρει στο φως µια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία, που επιβεβαιώνουν τον παραπάνω ισχυρισµό.
«Επέλαση» του Ισραηλινού Real Estate
Η είσοδος του ισραηλινού κεφαλαίου στην Ελλάδα ξεκίνησε την περίοδο των µνηµονίων, εκµεταλλευόµενη την οικονοµική κρίση και την κατάρρευση των τιµών. Η τάση αυτή ενισχύθηκε καθοριστικά από τη γεωπολιτική προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ και το πρόγραµµα της Golden Visa. Σύµφωνα µε την έρευνα του Journalists’ Network for Palestine (JNFP), (Η επέλαση του ισραηλινού real estate στην Ελλάδα, Ρεπορτάζ-έρευνα: Ηλίας Σκυλλάκος, Γεωργία Μυλωνάκη, JNFP) οι ετήσιες ισραηλινές επενδύσεις σε ελληνικά ακίνητα ξεπερνούν τα 500-700 εκατ. ευρώ και προσεγγίζουν το 1 δισεκατοµµύριο ευρώ. Το 2025 εγκρίθηκαν 636 άδειες Golden Visa για Ισραηλινούς επενδυτές (αύξηση 91,5% συγκριτικά µε το 2024), φέρνοντάς τους στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας πανελλαδικά. Η δραστηριότητα επικεντρώνεται στην Αθήνα (Κέντρο, Εξάρχεια, Οµόνοια, Μεταξουργείο, Κουκάκι, Αθηναϊκή Ριβιέρα), τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική, την Κρήτη και την Πελοπόννησο.
Οι επενδύσεις χωρίζονται σε τρεις άξονες: αγορά/ανακατασκευή παλαιών κτιρίων, ανέγερση νέων πολυκατοικιών και µεγάλες ξενοδοχειακές µονάδες. Η έρευνα καταλήγει στο ότι το real estate και ο τουρισµός χρησιµοποιούνται ως εργαλεία γεωπολιτικής και οικονοµικής ισχύος. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης λειτουργούν ως µοχλός εδραίωσης της κατοχής, ενώ στην περίπτωση της Ελλάδας οδηγούν σε ριζική αναδιάρθρωση του αστικού ιστού (gentrification) και µαζική µεταβίβαση ακίνητης περιουσίας σε ξένα επενδυτικά σχήµατα, πολλά εκ των οποίων συνδέονται άµεσα µε το στρατιωτικό-κρατικό κατεστηµένο του Ισραήλ.
Η ιδιωτική ισραηλινή εταιρεία Elbit Systems διαχειρίζεται το Κέντρο Εκπαίδευσης Ελλήνων πιλότων της πολεµικής αεροπορίας στην Καλαµάτα µε σύµβαση-σκάνδαλο δισεκατοµµυρίων µε όρους που δεν έχουν καν ελεγχθεί από τη βουλή. Προµηθεύει το ελληνικό κράτος µε συστήµατα επιτήρησης συνόρων βασισµένα σε τεχνολογία «δοκιµασµένη» πάνω σε Παλαιστίνιους και γενικότερα εµπλέκεται σε πολλαπλά εξοπλιστικά και κατασταλτικά προγράµµατα.
Στις 6 Απριλίου 2026, η Ελλάδα υπέγραψε συµφωνία ύψους 650 εκατοµµυρίων ευρώ µε το Ισραήλ, αγοράζοντας 36 εκτοξευτές πυραύλων πυροβολικού, πυραύλους ακριβείας µε βεληνεκές έως 300 χιλιόµετρα, πυροµαχικά τύπου «loitering» και ένα πακέτο υποστήριξης 10 ετών από τον µεγαλύτερο κατασκευαστή όπλων του Ισραήλ, που δεν είναι άλλη από την… Elbit Systems.
Την ώρα που οι εργαζόµενοι αντιµετωπίζουν µια θηριώδη ακρίβεια, η δηµόσια Υγεία και η Παιδεία υποβαθµίζονται διαρκώς, η κυβέρνηση της ΝΔ επιλέγει να δαπανήσει εξωφρενικά ποσά για επιθετικά οπλικά συστήµατα, ενισχύοντας την πολεµική οικονοµία αντί για τις κοινωνικές ανάγκες. Μόνο τα ισραηλινά συστήµατα, του περίφηµου αντιαεροπορικού θόλου «Ασπίδα του Αχιλλέα», που στην πράξη θα αποτελεί µια επέκταση του ισραηλινού Iron Dome στην Ανατ. Μεσόγειο, θα ξεπεράσουν τα 3 δισ. ευρώ!
Οι κοινές αεροναυτικές ασκήσεις, µέσα στον ελλαδικό χώρο, έχουν γίνει µια κανονικότητα σε ετήσια βάση. Στον αναπτυσσόµενο τοµέα της πολεµικής βιοµηχανίας στην Ελλάδα, η παρουσία του Ισραήλ είναι ολοφάνερη, µε κεφάλαια και τεχνολογίες, στις εκατοντάδες «νεοφυείς» επιχειρήσεις που πολλαπλασιάζονται µε ταχύτητα. Η εξαγορά της ελληνικής εταιρείας Intracom Defense (IDE) από την Israel Aerospace Industries το 2023 της έδωσε πρόσβαση σε «αµυντικά» κονδύλια της ΕΕ που προορίζονται για ευρωπαϊκές εταιρείες.
Στη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών, η Intellexa δεν είναι ένας απλός ιδιώτης. Η χρήση από την ΕΥΠ και διάδοση λογισµικών παρακολούθησης όπως το Predator (που συνδέεται µε ισραηλινά συµφέροντα και πρώην στελέχη των µυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ), πέρα από υπόθεση εκβιασµού µελών της οικονοµικής και πολιτικής ελίτ, αποτελεί και µια υπόθεση διεθνούς κατασκοπείας εναντίον της Ελλάδας, από τον στενότερο σύµµαχό της. Και αυτή η πτυχή αποσιωπάται συστηµατικά.
Κίνηµα και Αριστερά
Η υπόθεση της Παλαιστίνης, µε τις φρικαλεότητες στη Γάζα, τις δολοφονίες και την αρπαγή γης στη Δ. Όχθη, αναζωπύρωσε το -παραδοσιακά ισχυρό- φιλοπαλαιστινιακό αίσθηµα στην Ελλάδα και διαµόρφωσε ένα δυναµικό κίνηµα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Κινηµατικές πρωτοβουλίες όπως το March to Gaza δηµιουργήθηκαν, ενώ και οι δράσεις BDS πύκνωσαν.
Οι µαζικές πορείες προς την ισραηλινή και την αµερικανική πρεσβεία, µε µεγάλη συµµετοχή της νεολαίας, απαιτούν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Ταυτόχρονα, απαιτούν να πάψει κάθε συνεργασία του ελληνικού κράτους µε το κράτος-δολοφόνο. Οι βασανισµοί των ακτιβιστών του Global Sumud Flotilia, ανάµεσά τους και αρκετοί έλληνες-ιδες, φανέρωσε ξανά την αποτρόπαια πλευρά του µορφώµατος εποικιστικής αποικιοκρατίας, που βασανίζει χιλιάδες παλαιστίνιους σε φυλακές κολαστήρια.
Ανάλογη στόχευση καταδίκης του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ είχαν και µια σειρά ακτιβισµών σε εµπορικά (αποτροπή φόρτωσης πολεµικού υλικού) και τουριστικά λιµάνια (Crown Iris), στον προκριµατικό διαγωνισµό της Eurovision και στην ΕΡΤ τη µέρα του τελικού, η πανελλαδική ηµέρα δράσης στις 10/8/2025 κ.α. Κινηµατικά γεγονότα που διέδωσαν δυνατά το µήνυµα του «όχι στο όνοµα µας» και συµπύκνωσαν την αναντιστοιχία του λαϊκού αισθήµατος µε την επίσηµη κυβερνητική πολιτική (και την αστική συναίνεση) στη συµµαχία της ντροπής.
Η διεκδίκηση πλήρους και οριστικής διακοπής κάθε διπλωµατικής, οικονοµικής και στρατιωτικής σχέσης µε το κράτος του Ισραήλ δεν αποτελεί απλώς µια συµβολική χειρονοµία. Αποτελεί τη µοναδική συνεπή και φυσιολογική κατάληξη του κινήµατος αλληλεγγύης στον δοκιµαζόµενο παλαιστινιακό λαό. Όταν ένα κράτος προβαίνει σε συστηµατικές πρακτικές γενοκτονίας, η συνέχιση των επαφών µαζί του ισοδυναµεί µε συνενοχή και νοµιµοποίηση των εγκληµάτων του.
Ταυτόχρονα, η ρήξη αυτή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτροπή µιας γενικευµένης πολεµικής σύρραξης. Για να µπει φρένο στην παράλογη εξοπλιστική κούρσα δισεκατοµµυρίων, που στερεί πολύτιµους πόρους από τη δηµόσια υγεία και παιδεία και τις υπόλοιπες κοινωνικές ανάγκες. Η ανατροπή αυτής της πολιτικής είναι αναντικατάστατη προϋπόθεση για την προστασία του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης. Επιπλέον, τα παραπάνω αποτελούν τις θεµελιώδεις προϋποθέσεις για µια πολιτική ειρήνης, συµφιλίωσης και κοινής διεθνιστικής δράσης των λαών και στις δύο όχθες του Αιγαίου, κόντρα στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισµό.
Τέλος, ο αγώνας για την απεµπλοκή από τον άκρως επικίνδυνο αυτό άξονα είναι ένας αγώνας για την ήττα των συνολικότερων ιµπεριαλιστικών σχεδιασµών στην περιοχή. Για την άµεση καταγγελία των πολεµικών συµφώνων µε τις ΗΠΑ και τη Γαλλία και για αποµάκρυνση όλων των ξένων στρατιωτικών βάσεων. Αυτός ο µαχητικός αντιιµπεριαλισµός, που συνδέεται µε την αντικαπιταλιστική πάλη στο εσωτερικό της χώρας, αποτελεί τον υποχρεωτικό ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισµό της ριζοσπαστικής Αριστεράς και κοµβικό µέτωπο παρέµβασης για τις δυνάµεις της.
https://www.rproject.gr/article/ellada-israil-mia-ntropiastiki-kai-akros-epikindyni-shesi
Σχόλια (0)