Τον κίνδυνο να εξελιχθούν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία τα σενάρια των τελευταίων ημερών περί τέταρτου μνημονίου, επισημαίνουν κυβερνητικά στελέχη. Παραδέχονται, πάντως, ότι το χρηματοδοτικό κενό της τριετίας 2019 – 2021 κυμαίνεται από 30 έως και 40 δισ. ευρώ και ευελπιστούν ότι μέχρι τότε θα εφαρμοστεί το πρώτο πακέτο μέτρων για το χρέος, ώστε οι δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας να μειωθούν σημαντικά και να διαμορφωθούν σε τέτοια επίπεδα, ώστε να μπορούν να καλυφθούν από τις διεθνείς αγορές.
Αν και η Ελλάδα βρίσκεται σχεδόν στη μέση του τρίτου μνημονίου, αρκετοί εκ των «σκληρών» της ευρωζώνης έσπευσαν να ανοίξουν ήδη τη συζήτηση σχετικά με το τι θα γίνει μετά τον Ιούλιο του 2018 που ολοκληρώνεται το τρέχον Πρόγραμμα. Ορισμένοι προβληματίζονται επειδή δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί η συμμετοχή του ΔΝΤ στην παρούσα χρηματοδότηση. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται κι άλλες μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν και αυτοί που θέτουν το ζήτημα σε μία καθαρά λογιστική βάση. Δηλαδή, αναρωτιούνται εάν η Ελλάδα θα καταφέρει να καλύψει τις δανειακές της υποχρεώσεις χωρίς χρηματοδότηση από τους εταίρους της.
Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των δεδομένων για την μετά-Πρόγραμμα εποχή, θα παίξει η διαδικασία σύνταξης του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την περίοδο 2017 – 2021. Η πρώτη σημαντική παράμετρος σ’ αυτήν την «εξίσωση» είναι οι δημοσιονομικοί στόχοι για την περίοδο 2019 – 2021. Αρχικά, οι Θεσμοί είχαν ζητήσει ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα να παραμείνει για τουλάχιστον μία δεκαετία στο 3,5% του ΑΕΠ (δηλαδή, όσο θα είναι το 2018). Αυτό σημαίνει ότι τη συγκεκριμένη τριετία το αθροιστικό πλεόνασμα θα μπορούσε να φτάσει τα 20 δισ. ευρώ. Εάν υιοθετηθεί το ελληνικό αίτημα για μάξιμουμ πλεόνασμα έως 2% του ΑΕΠ, τότε το άθροισμα πέφτει κοντά στα 11 δισ. ευρώ για την τριετία 2019 – 2021. Η δεύτερη σημαντική παράμετρος είναι οι χρηματοδοτικές ανάγκες για τοκοχρεολύσια. Με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, τη συγκεκριμένη περίοδο οι πληρωμές δανείων και τόκων υπολογίζονται σε περίπου 48 δισ. ευρώ. Συνεπώς, εάν αφαιρεθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, το κενό που μένει να καλυφθεί υπολογίζεται σε 28 έως και 37 δισ. ευρώ (ανάλογα με το στόχο του πλεονάσματος).
Εάν η Ελλάδα θέλει να μην οδηγηθεί σε ένα τέταρτο Πρόγραμμα για την κάλυψη αυτού του ποσού, θα πρέπει κάθε χρόνο να βγαίνει στις αγορές για περίπου 10-12 δισ. ευρώ κατά μέσο όρο. Σε περίπτωση, βέβαια, που υπάρξει ελάφρυνση του χρέους, μέσω επιμήκυνσης των λήξεων ή μείωσης των επιτοκίων, τότε το χρηματοδοτικό κενό μπορεί να μειωθεί ακόμα και στα 10 δισ. ευρώ για την τριετία 2019 – 2021. Σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα κι ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων θα μπορούσε να συμβάλει στην κάλυψη του υπόλοιπου ποσού. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να βγει σύντομα στις αγορές και μάλιστα με κανονικές εκδόσεις ομολόγων. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία θα είναι αργή και θα εξαρτηθεί από την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των διεθνών επενδυτών απέναντι στη χώρα μας..
Τον κίνδυνο να εξελιχθούν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία τα σενάρια των τελευταίων ημερών περί τέταρτου μνημονίου, επισημαίνουν κυβερνητικά στελέχη. Παραδέχονται, πάντως, ότι το χρηματοδοτικό κενό της τριετίας 2019 – 2021 κυμαίνεται από 30 έως και 40 δισ. ευρώ και ευελπιστούν ότι μέχρι τότε θα εφαρμοστεί το πρώτο πακέτο μέτρων για το χρέος, ώστε οι δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας να μειωθούν σημαντικά και να διαμορφωθούν σε τέτοια επίπεδα, ώστε να μπορούν να καλυφθούν από τις διεθνείς αγορές.
Αν και η Ελλάδα βρίσκεται σχεδόν στη μέση του τρίτου μνημονίου, αρκετοί εκ των «σκληρών» της ευρωζώνης έσπευσαν να ανοίξουν ήδη τη συζήτηση σχετικά με το τι θα γίνει μετά τον Ιούλιο του 2018 που ολοκληρώνεται το τρέχον Πρόγραμμα. Ορισμένοι προβληματίζονται επειδή δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί η συμμετοχή του ΔΝΤ στην παρούσα χρηματοδότηση. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται κι άλλες μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν και αυτοί που θέτουν το ζήτημα σε μία καθαρά λογιστική βάση. Δηλαδή, αναρωτιούνται εάν η Ελλάδα θα καταφέρει να καλύψει τις δανειακές της υποχρεώσεις χωρίς χρηματοδότηση από τους εταίρους της.
Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των δεδομένων για την μετά-Πρόγραμμα εποχή, θα παίξει η διαδικασία σύνταξης του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την περίοδο 2017 – 2021. Η πρώτη σημαντική παράμετρος σ’ αυτήν την «εξίσωση» είναι οι δημοσιονομικοί στόχοι για την περίοδο 2019 – 2021. Αρχικά, οι Θεσμοί είχαν ζητήσει ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα να παραμείνει για τουλάχιστον μία δεκαετία στο 3,5% του ΑΕΠ (δηλαδή, όσο θα είναι το 2018). Αυτό σημαίνει ότι τη συγκεκριμένη τριετία το αθροιστικό πλεόνασμα θα μπορούσε να φτάσει τα 20 δισ. ευρώ. Εάν υιοθετηθεί το ελληνικό αίτημα για μάξιμουμ πλεόνασμα έως 2% του ΑΕΠ, τότε το άθροισμα πέφτει κοντά στα 11 δισ. ευρώ για την τριετία 2019 – 2021. Η δεύτερη σημαντική παράμετρος είναι οι χρηματοδοτικές ανάγκες για τοκοχρεολύσια. Με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, τη συγκεκριμένη περίοδο οι πληρωμές δανείων και τόκων υπολογίζονται σε περίπου 48 δισ. ευρώ. Συνεπώς, εάν αφαιρεθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, το κενό που μένει να καλυφθεί υπολογίζεται σε 28 έως και 37 δισ. ευρώ (ανάλογα με το στόχο του πλεονάσματος).
Εάν η Ελλάδα θέλει να μην οδηγηθεί σε ένα τέταρτο Πρόγραμμα για την κάλυψη αυτού του ποσού, θα πρέπει κάθε χρόνο να βγαίνει στις αγορές για περίπου 10-12 δισ. ευρώ κατά μέσο όρο. Σε περίπτωση, βέβαια, που υπάρξει ελάφρυνση του χρέους, μέσω επιμήκυνσης των λήξεων ή μείωσης των επιτοκίων, τότε το χρηματοδοτικό κενό μπορεί να μειωθεί ακόμα και στα 10 δισ. ευρώ για την τριετία 2019 – 2021. Σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα κι ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων θα μπορούσε να συμβάλει στην κάλυψη του υπόλοιπου ποσού. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να βγει σύντομα στις αγορές και μάλιστα με κανονικές εκδόσεις ομολόγων. Ωστόσο, αυτή η διαδικασία θα είναι αργή και θα εξαρτηθεί από την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των διεθνών επενδυτών απέναντι στη χώρα μας..
economy365.gr
