Ενάντια στον Πόλεμο και τον Μιλιταρισμό, για τον Οικοσοσιαλισμό

Ενάντια στον Πόλεμο και τον Μιλιταρισμό, για τον Οικοσοσιαλισμό

  • |

Διεθνές κάλεσμα οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ενόψει των πανευρωπαϊκών αντιπολεμικών/αντιμιλιταριστικών κινητοποιήσεων στις 20-21-22 Νοέμβρη.

 Η διαρκής κρίση της Ευρώπης

 

Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η κρίση του καπιταλισμού και η κλιματική κατάρρευση οξύνουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαλότητες και τροφοδοτούν νέες επιθέσεις.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, η Ευρώπη έχει βυθιστεί σε μια διαρκή κρίση που συνεχίζει μόνο να εντείνεται. Το “ανθρωπιστικό” προσωπείο της Ευρώπης έχει παραμεριστεί υπέρ της σκληρής ισχύος και της καταστολής.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η άνοδος της ακροδεξιάς και του λαϊκού ρατσισμού, η αυστηροποίηση των συνοριακών πολιτικών και η τάση προς την επαναστρατιωτικοποίηση είναι όλα μέρος της ίδιας δυναμικής.

Η πρόσφατη αλλαγή της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στους Νατοϊκούς συμμάχους τους, έχει προκαλέσει κρίση στην αμυντική πολιτική των ευρωπαϊκών κρατών. Οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ευρωπαϊκή Ένωση -οι οποίες είχαν μειωθεί σε ιστορικά χαμηλά στα μέσα της δεκαετίας του 2010- έχουν υπερδιπλασιαστεί μετά το 2022, ως απάντηση στην πίεση των ΗΠΑ, καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη προσπαθούν να ενισχύσουν τη δική τους σκληρή δύναμη.

Ουκρανία και ταξική σύγκρουση

Υπάρχει μια δομική σύνδεση ανάμεσα στην ευρωπαϊκή επαναστρατιωτικοποίηση και στον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι άρχουσες τάξεις στην Ευρώπη χρησιμοποιούν την έκκληση για “υπεράσπιση της Ουκρανίας” ως πρόσχημα για να δικαιολογήσουν τις δαπάνες σε εξοπλισμούς, την παραγωγή όπλων, τις πολιτικές ασφαλείας, και τις κινήσεις προς την κατεύθυνση της υποχρεωτικής στράτευσης. Το σύνθημα για “υπεράσπιση της Ουκρανίας” χρησιμεύει στις ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις ως περισπασμός από την πραγματικότητα της σύγκρουσης και την ταξική καταπίεση που βρίσκεται στο επίκεντρό της.

Η ρωσική άρχουσα τάξη πολεμά για να ενισχύσει την εξουσία της επί του ουκρανικού κράτους και για να επαναδιαπραγματευτεί τη θέση της Ρωσίας στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αλυσίδα γενικότερα. Η Ρωσική εισβολή δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης στην Ρωσία. Ιδιαίτερα ενοποιημένη και αποτελεσματική στην καταστολή τόσο των αντιπολεμικών όσο και των σοσιαλιστικών δραστηριοτήτων, η ρωσική άρχουσα τάξη έχει επωφεληθεί από το γεγονός ότι έχει στη διάθεσή της περισσότερους ανθρώπους για στρατολόγηση σε σύγκριση με την Ουκρανία. Γι’ αυτό και μέχρι πρόσφατα, η Ρωσία ήταν σε θέση να στέλνει τους φτωχούς και περιθωριοποιημένους στον πόλεμο βασιζόμενη κυρίως στην δύναμη του χρήματος και της απελπισίας, με στρατιωτικές συμβάσεις αξίας που αντιστοιχεί έως και σε 7 χρόνια τοπικών μισθών. Ωστόσο, καθώς ο πόλεμος παρατείνεται, το ρωσικό κράτος βασίζεται όλο και περισσότερο στην εξαναγκαστική στρατολόγηση.

Το ουκρανικό κράτος προσπαθεί να συγκρατήσει συντονισμένα διάφορα αποκλίνοντα συμφέροντα: του εγχώριου κεφαλαίου, μιας μειοψηφικής ανώτερης-μεσαίας τάξης, του δυτικού κεφαλαίου, και όσων κερδοφορούν από την δυτική χρηματοδότηση σε καιρό πολέμου. Εν τω μεταξύ, οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί καταδιώκονται και ξυλοκοπούνται καθημερινά προκειμένου να υποχρεωθούν να καταταγούν, ενώ οι στρατολόγοι αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερη αντίσταση από τους συγγενείς και τους γείτονες των στρατεύσιμων. Όσοι αποφεύγουν τη στρατολογία πεθαίνουν επιχειρώντας να περάσουν τα σύνορα και δύο εκατομμύρια άνδρες καταζητούνται για αποφυγή της επιστράτευσης. Σοσιαλιστές αγωνιστές διώκονται, τα εργατικά δικαιώματα καταργούνται, οι εκλογές αναστέλλονται, τα γλωσσικά και πολιτισμικά δικαιώματα καταστέλλονται. Οι ακροδεξιές δυνάμεις, από την άλλη, έχουν πάρει πράσινο φως και ενισχύονται λόγω του κρίσιμου ρόλου που παίζουν στον πόλεμο. Τέλος, ένας στους πέντε Ουκρανούς πολίτες ζει σε εδάφη ελεγχόμενα από τη Ρωσία και τα σχέδια του Ουκρανικού κράτους για την “επανένταξή” τους δεν έχουν εγγυήσεις για τα δικαιώματα και την ασφάλειά τους.

Αποδεκατισμένη από τη ρωσική εισβολή, η ουκρανική εργατική τάξη χρησιμοποιείται, κατά συντριπτική πλειοψηφία, ως εργαλείο της άρχουσας τάξης σε αυτόν τον πόλεμο: οι κυρίαρχες τάξεις θέτουν τους στόχους και η εργατική τάξη, στερημένη από κάθε δικαίωμα να αποφασίσει, πληρώνει το τίμημα.

Παράλληλα, οι πολιτικές της Ε.Ε. κρατούν τις εργατικές τάξεις και των δυο πλευρών μέσα στην κρεατομηχανή. Η Ε.Ε. σκόπιμα απαγορεύει τόσο στους Ρώσους λιποτάκτες όσο και στους Ουκρανούς που αποφεύγουν τη στρατολόγηση να ζητήσουν άσυλο σε αυτήν. Για να δείξουμε πραγματική αλληλεγγύη προς την εργατική τάξη και στην Ουκρανία και στη Ρωσία και για να στηρίξουμε την δύναμη της εργατικής τάξης να υπονομεύσει έμπρακτα τον πόλεμο, πρέπει να παλέψουμε ενάντια σε αυτές τις πολιτικές και υπέρ της νομικής προστασίας των λιποτακτών και των αντιρρησιών συνείδησης στη Δύση. Πρέπει να εναντιωθούμε σε κάθε μορφή υποστήριξης και νομιμοποίησης των ρωσικών και ουκρανικών ακροδεξιών οργανώσεων στην Ευρώπη. Πρέπει να αγωνιστούμε για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων τάξεων και στις δύο πλευρές και να μην επιτρέψουμε αυτά να συσκοτιστούν από τους πολέμους των αρχουσών τους τάξεων. Τελικά, πρέπει να εργαστούμε προς μια κατάπαυση του πυρός και μια δημοκρατική ειρήνη, και όχι προς τη συνέχεια του πολέμου με τους όρους των αρχουσών τάξεων.

Ο “συνασπισμός των προθύμων”

Η κατοχή και η καταπίεση της Ουκρανίας από τη Ρωσία, απέναντι στην οποία πρέπει να αντιταχθούμε κατηγορηματικά όπως και απέναντι σε κάθε δικαιολόγησή της, είναι η άλλη όψη του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για την Ουκρανία και την ευρύτερη περιοχή. Τα σχέδια για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο δεν είναι πράξη ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, αλλά αντανακλούν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των δυτικών αρχουσών τάξεων σε συμμαχία με τμήματα των τοπικών αρχουσών τάξεων. Ο χαρακτήρας της σύγκρουσης δεν αφορά πρωτίστως την υπεράσπιση της κυριαρχίας του ουκρανικού λαού από τον ίδιο. Αντίθετα, όσο η σύρραξη παρατείνεται, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι είναι ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων που διεξάγεται μέσα στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.

Η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία έχει εξελιχθεί σε πολιτική αναγκαιότητα για το ευρωπαϊκό κατεστημένο και χρήσιμη δικαιολογία για την ενίσχυση της δικής του σκληρής ισχύος και τη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού μπλοκ. Καθώς οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει μια πιο μισθοφορική προσέγγιση απέναντι στους Νατοϊκούς συμμάχους τους και έχουν καταστήσει σαφές ότι χάνουν την υπομονή τους με το κόστος του πολέμου, τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν εμβαθύνει τη συνεργασία τους μέσω του “Συνασπισμού των Προθύμων” υπό την ηγεσία της Βρετανίας και της Γαλλίας.

Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έπαιζαν έναν γεωπολιτικό ρόλο υποδεέστερο έναντι των ΗΠΑ, οι οποίες εξασφάλιζαν την στρατιωτική παρουσία στα ανατολικά σύνορα της ΕΕ μέσω του ΝΑΤΟ. Ως απάντηση στην αποδυνάμωση της οικονομικής τους θέσης διεθνώς, οι ΗΠΑ επιδιώκουν πλέον να αυξηθεί η χρηματοδότηση της άμυνας των ευρωπαϊκών κρατών από τα ίδια. Όλο και περισσότερο αφημένη να τα βγάλει πέρα μόνη της, η Ευρώπη επιχειρεί να επανενταχθεί στον παγκόσμιο αγώνα για τον έλεγχο πόρων και διαδρομών.

Δεν μπορούμε να αντιστεκόμαστε στο μιλιταρισμό αφηρημένα -πρέπει επίσης να απορρίψουμε τις πραγματικές ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις των δικών μας αρχουσών τάξεων που περιλαμβάνουν την παραγωγή και μεταφορά όπλων.

Για την Παλαιστινιακή απελευθέρωση

Τα τελευταία τρία χρόνια, τεράστιος αριθμός ανθρώπων κινητοποιήθηκε σε αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη απέναντι στην συνεχιζόμενη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ. Οι μαζικές διαδηλώσεις, οι άμεσες δράσεις, οι φοιτητικές καμπάνιες προκάλεσαν βαθιές αλλαγές στις λαϊκές συνειδήσεις σχετικά με τις πραγματικότητες του ιμπεριαλισμού και του πολέμου.

Ο αγώνας για τη διακοπή των οικονομικών, στρατιωτικών και διπλωματικών σχέσεων της Ευρώπης με το Ισραήλ είναι ένα κρίσιμο μέτωπο στην πάλη κατά του μιλιταρισμού. Το κίνημα έρχεται αντιμέτωπο με νέες τεχνολογίες θανάτου και επιτήρησης και νέες επιθέσεις στις πολιτικές ελευθερίες. Πρέπει να οργανωθούμε ενάντια στη συνενοχή και υπέρ της πλήρους απελευθέρωσης του Παλαιστινιακού λαού.

Το κίνημα κέρδισε κάποιες νίκες, αλλά η γενοκτονία συνεχίζεται. Είναι ζωτικής σημασίας να αναμετρηθούμε με αυτό και να επανεκτιμήσουμε τις στρατηγικές και τις τακτικές μας σε διεθνές επίπεδο. Πρέπει επίσης να εναντιωθούμε στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή.

Το κοινωνικό και οικολογικό κόστος του μιλιταρισμού

Το κόστος των ιμπεριαλιστικών πολέμων το επωμίζονται κυρίως όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή τους, αλλά υπάρχουν και οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που είναι παγκόσμιες.

Αυτοί οι πόλεμοι έχουν προκαλέσει κύματα αυξήσεων των τιμών που έχουν πλήξει τα βιοτικά επίπεδα, καθώς διαταράσσονται τα ενεργειακά και διατροφικά συστήματα. Την ίδια ώρα, τα δημόσια χρήματα αποσύρονται από τις δημόσιες υπηρεσίες και ανακατευθύνονται προς τον πόλεμο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα “επενδύσει” 800 δισεκατομμύρια ευρώ σε όπλα ως το 2030, ενώ παράλλαλα θα αυστηροποιήσει τα μέτρα οικονομικής λιτότητας. Το ΝΑΤΟ συμφώνησε στο στόχο του 5% δαπανών για την “άμυνα” όλων των κρατών-μελών του ως το 2035, ποσό που αντιστοιχεί σε πάνω από 3.000 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η πορεία προς την πόλεμο τροφοδοτεί -και τροφοδοδείται από- την άνοδο του εθνικισμού, του ρατσισμού και της ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η αφήγηση μιας “σύγκρουσης πολιτισμών” έχει γίνει η κοινή λογική στη Δεξιά. Το κράτος δεν είναι ουδέτερο -είναι το ρατσιστικό καθεστώς στα σύνορα που δημιουργεί τις συνθήκες για την ακροδεξιά βία και τον εκφοβισμό. Από την Θέουτα μέχρι το Μπέλφταστ, από τη Λαμπεντούζα μέχρι την Πύλο, πρέπει να σταθούμε σε αλληλεγγύη με τους μετανάστες και να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στο ρατσισμό.

Ο μιλιταρισμός, με τις “ματσό” τάσεις του, τείνει να αναδεικνύει τις πατριαρχικές νόρμες, να ξαναεπιβάλει τις “οικογενειακές αξίες” και να επιβάλει πειθάρχηση σε όσες/ους αρνούνται να συμμορφωθούν, ιδιαίτερα στις γυναίκες, στα κουίρ και στα τρανς άτομα.

Η κλιματική κρίση επίσης επιδεινώνεται από τον μιλιταρισμό. Η εθνική ασφάλεια θεωρείται πρώτη προτεραιότητα, δικαιολογώντας την ανατροπή της “Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας” και την αναζωογόνηση της εξόρυξης ορυκτών καυσίμων, ακόμα και μετά την εμπειρία των καυσώνων, πυρκαγιών, ξηρασιών και πλημμύρων σε όλη την Ευρώπη.

Αλληλεγγύη ενάντια στον πόλεμο

Το μόνο εφικτό αντίδοτο στην καπιταλιστική ώθηση προς τον πόλεμο είναι η διεθνής αλληλεγγύη μεταξύ των εργατικών τάξεων και των καταπιεσμένων.

Τον τελευταίο ένα χρόνο, υπήρξαν σημαντικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό λαό και ενάντια στον πόλεμο. Ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, είδαμε τις αποστολές του Global Sumud Flotilla, απεργίες των λιμενεργατών και των εκπαιδευτικών, και μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους.

Σήμερα, φοιτητές/μαθητές καλούν σε έναν πανευρωπαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στη στρατιωτικοποίηση. Οι μαθητές στη Γερμανία έχουν οργανώσει απεργίες ενάντια στην πιθανή επαναφορά της στρατιωτικής θητείας. Τα συνδικάτα των λιμενεργατών σε Γαλλία, Ελλάδα, Χώρα των Βάσκων, Τουρκία, Μαρόκο και Ιταλία οργάνωσαν μια διεθνή μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο και τη γενοκτονία. Το μαθητικό κίνημα στη Γαλλία και οι μαζικές διαδηλώσεις για την στέγη στο Ισπανικό κράτος δείχνουν το δρόμο. Αυτή η δυναμική πρέπει να αξιοποιηθεί και να ενισχυθεί.

Απεργία, κινητοποίηση, οργάνωση! 

Συμμετέχουμε στο κάλεσμα για μια απεργία της νεολαίας ενάντια στον πόλεμο στις 20 Νοέμβρη και για 3 μέρες κινητοποιήσεων σε ολόκληρη την ήπειρο έως τις 22 Νοέμβρη. Θα εργαστούμε για να διασφαλίσουμε ότι αυτές οι 3 μέρες συντονισμένου αγώνα θα επεκταθούν και θα εμπλέξουν τους εργαζόμενους και όλα τα θύματα καταπίεσης κι εκμετάλλευσης.

Καθήκον μας είναι να βάλουμε φρένο στα σχέδια επανεξοπλισμού των αρχουσών τάξεων και να αγωνιστούμε για την ανακατεύθυνση των πόρων προς την κλιματική και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Υποστηρίζουμε την ανασυγκρότηση των δημόσιων υπηρεσιών -ξεκινώντας από την υγεία και την παιδεία-, την ειρήνη και την δημοκρατική αυτοδιάθεση των λαών, μια οικοσοσιαλιστική και δημοκρατική Ευρώπη που θα κυβερνάται από τους εργαζόμενους και θα βασίζεται στην αλληλεγγύη και την ευημερία όλων.

Είναι επείγουσα η ανάγκη να χτιστούν μαζικά κόμματα της εργατικής τάξης που θα είναι αφοσιωμένα στην οικοσοσιαλιστική αλλαγή που είναι αναγκαία για να ανακόψουμε την κατρακύλα προς τη βαρβαρότητα. Ο καπιταλισμός έχει ξεπεράσει τον κύκλο του. Ας τον σταματήσουμε πριν οδηγήσει τον πλανήτη στην καταστροφή.

Image
λογότυπα οργανώσεων

Το κάλεσμα στηρίζουν:

-Anticapitalistas (Ισπανικό Κράτος)

-Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (Ελλάδα)

-Bloque Latinoamericano Berlin (Γερμανία)

-Post-Soviet Left

-RISE (Ιρλανδία)

-RS21 (Βρετανία)

https://www.rproject.gr/article/enantia-ston-polemo-kai-ton-militarismo-gia-ton-oikososialismo

Εκτρωφείο Λαγων Καρφής Ευαγγελος

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.