Δημοκρατικά τάχα καμώματα

Δημοκρατικά τάχα καμώματα

  • |

Καμώνονται μερικοί πως δεν καταλαβαίνουν γιατί πολλοί αντιδρούν στη στυγερή απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη συνάθροιση άνω των τριών ανθρώπων για τέσσερις ημέρες. Φρίττουν δε διότι, λένε, αυτοί οι δημοκρατικοί, στους χαρακτηρισμούς που συνόδευσαν την αντίδρασή τους γινόταν λόγος για αυθαιρεσία, ότι ήταν δικτατορική απόφαση, ότι αυτά δεν λέγονται τη σήμερον κ.ά., που δεν τα χωρά ο νους του ανθρώπου του εικοστού πρώτου αιώνα -για δες.

Γιώργος Σταματόπουλος

Λοιπόν η απόφαση του αρχηγού της αστυνομίας, που προφανώς έχει την έγκριση του πρωθυπουργού και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, είναι καθαρά χουντικής κοπής και ας λένε οι διάφοροι δουλόφρονες και υποτακτικοί του συστήματος, που τους χαϊδεύει βέβαια και τους ανταμείβει για τις υπηρεσίες τους.

Τέτοιες αποφάσεις παίρνουν μόνο όσοι θεωρούν ότι είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στο πολιτικό σύστημα, αυτοί που αρνούνται να παραδεχτούν ότι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι μπορεί και να έχουν δίκιο, οι πολιτικοί που πρώτα αποφασίζουν και μετά καλούν σε διάλογο. Η καταστολή οπωσδήποτε δεν είναι ξένη μέθοδος για τη δεξιά νοοτροπία, ίσα ίσα τής είναι ιδιαίτερα προσφιλής, η μόνη προσφιλής της μέθοδος για να συνεννοούμεθα και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας -και για να μαθαίνουν οι νεότεροι, όσοι τέλος πάντων χάσκουν ακούγοντας τα φιλελεύθερα ρητορήματα του πρωθυπουργού και των στελεχών του.

Γι’ αυτό και προτιμούν τη γνώμη του Αλιβιζάτου και όχι αυτήν της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, οι προφανώς ανιστόρητοι κι επιπόλαιοι. Τι είναι δα το Σύνταγμα της Ελλάδας μπροστά σε μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου; (Το ξεστόμισε χθες σε ένα τηλεοπτικό κανάλι ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, που θέλει να δείχνει και σοβαρός -ίσως και να είναι ο άνθρωπος αλλά εδώ μάλλον μπερδεύτηκε). Γούστο έχει πως νομίζουν ότι σκέπτονται δημοκρατικά και αδιαφορούν έτσι για τους κινδύνους που υποκρύπτει μια οριζόντια ερμηνεία της κάθε αμφίβολης [χουντικής κοπής, είπαμε] απόφασης.

Ολη αυτή η διαμάχη δεν θα εμφανιζόταν εάν ο τρόπος του «προστατευτικού» υπουργού και της κυβέρνησής του δεν ήταν τόσο προκλητικός. Δεν ρωτάμε, απλώς αποφασίζομεν και τα σκυλιά δεμένα, ούτε προχωράμε σε αποφάσεις αποκλεισμού και περιορισμού κάθε έννοιας ελευθερίας, αλλά: είμαστε υπό την κυριαρχία του νόμου και όχι υπέρ τον νόμο. Το τελευταίο οφείλει να το γνωρίζει ο κάθε πολίτης. Εχουμε και παράδοση (Ηράκλειτος: ο λαός πρέπει να μάχεται για τους νόμους όπως για τα τείχη του). Οι κυβερνώντες όμως, μια και θυμηθήκαμε τον Εφέσιο στοχαστή, «δεν ξέρουν ούτε ν’ ακούσουν τους άλλους ούτε να μιλήσουν οι ίδιοι» (ακούσαι ουκ επιστάμενοι ουδ’ ειπείν) -εξ ου, αναξιόπιστοι, παρότι έχουν την τηλοψία στο τσεπάκι τους.

Δεν υπάρχει άνθρωπος να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης, με τόσα κρούσματα και τόσους θανάτους. Είναι επίσης βέβαιο ότι αν είχαν συνομιλήσει, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, προτού ο υπουργός μας αποφασίσει να απαγορεύσει τα πάντα, θα κατέληγαν σε συμφωνία, έστω με μικρές εκατέρωθεν υποχωρήσεις -δεν θα έδειχνε η κυβέρνηση ότι δεν έχει αποκοπεί από το αμαρτωλό παρελθόν της.

efsyn.g

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.