Έως πότε θα δεχόμαστε να ρημάζουν τις ζωές μας;

Έως πότε θα δεχόμαστε να ρημάζουν τις ζωές μας;

  • |

(ή «βάστα να σε βαστώ ν’ ανεβούμε το βουνό»)

Η κυ­βέρ­νη­ση, αντί να πάρει μέτρα για την προ­στα­σία της ζωής, της ερ­γα­σί­ας και της υγεί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων, προ­ω­θεί νο­μο­σχέ­δια που εξυ­πη­ρε­τούν την κρα­τι­κή αυ­θαι­ρε­σία και το κε­φά­λαιο, τα οποία σε γε­νι­κές γραμ­μές, πε­ρι­λαμ­βά­νουν τις εξής ερ­γα­σια­κές ανα­τρο­πές:

1) 10ωρη δου­λειά αντί του 8ωρου, χωρίς πρό­σθε­τη αμοι­βή για τις υπε­ρω­ρί­ες, «εφό­σον εντός του ίδιου 6μη­νου εξο­φλούν αυτές τις πα­ρα­πά­νω ώρες με αντί­στοι­χη μεί­ω­ση ωρών ή με ρεπό ή με ημέ­ρες άδειας». Δη­λα­δή, αντί η ανα­πλή­ρω­ση της ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης να γί­νε­ται με ξε­κού­ρα­ση εντός του ίδιου 24ω­ρου, αυτό με­τα­φέ­ρε­ται σε άλλο χρόνο, και μά­λι­στα χωρίς κα­νέ­να κό­στος για τον ερ­γο­δό­τη. Έτσι, η υπε­ρω­ρια­κή ερ­γα­σία που ήταν μια μορφή απο­ζη­μί­ω­σης, λόγω του ότι ανα­γνω­ρι­ζό­ταν η φθορά που προ­κα­λεί­ται στον ερ­γα­ζό­με­νο/-η από τις πρό­σθε­τες ώρες ερ­γα­σί­ας, τώρα κα­ταρ­γεί­ται εντεί­νο­ντας τι μορ­φές εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γο­δο­τών.    

Δημήτρης Κατσορίδας

2) Πε­ραι­τέ­ρω υπο­νό­μευ­ση της Κυ­ρια­κά­τι­κης αρ­γί­ας, με την πρό­σθε­ση και άλλων επι­χει­ρή­σε­ων και ερ­γα­σιών στη λίστα που θα μπο­ρούν να δου­λεύ­ουν τις Κυ­ρια­κές, ανα­τρέ­πο­ντας με αυτό τον τρόπο την προ­σω­πι­κή ξε­κού­ρα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, επι­φέ­ρο­ντας πε­ραι­τέ­ρω ανα­στά­τω­ση στον οι­κο­γε­νεια­κό τους βίο.

3) Επι­χει­ρεί να κάνει αδύ­να­τη την απερ­γία, ει­δι­κά στους το­μείς του δη­μό­σιου, στους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ ή «στις επι­χει­ρή­σεις που η λει­τουρ­γία τους κρί­νε­ται κρί­σι­μη για το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο» (π.χ. πρώην ΔΕΚΟ, τρά­πε­ζες, λι­μά­νια, με­τα­φο­ρές κλπ.), υπο­χρε­ώ­νο­ντας να υπάρ­χει προ­σω­πι­κό ασφα­λεί­ας σε πο­σο­στό του­λά­χι­στον 40%, δη­λα­δή σχε­δόν το μισό προ­σω­πι­κό.

4) Διευ­κο­λύ­νει το στή­σι­μο απερ­γο­σπα­στι­κών μη­χα­νι­σμών και επι­χει­ρεί να βγά­λει την απερ­γία πα­ρά­νο­μη όταν γί­νο­νται κα­τα­λή­ψεις χώρων και ει­σό­δων ή ασκεί­ται ψυ­χο­λο­γι­κή βία. Δη­λα­δή, η πε­ρι­φρού­ρη­ση μιας απερ­γί­ας ή η κα­τά­λη­ψη ενός χώρου ερ­γα­σί­ας ή ενός ερ­γο­στα­σί­ου που κλεί­νει και αφή­νει τους ερ­γα­ζό­με­νους απλή­ρω­τους και άνερ­γους, όπως έγινε με την ΒΙΟΜΕ και εκα­το­ντά­δες άλλες επι­χει­ρή­σεις, ή ένα απερ­για­κό σύν­θη­μα ή το μοί­ρα­σμα ανα­κοι­νώ­σε­ων, μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν ποι­νι­κά αδι­κή­μα­τα και άσκη­ση ψυ­χο­λο­γι­κής βίας.

Η κή­ρυ­ξη του πο­λέ­μου από τις δυ­νά­μεις του κε­φα­λαί­ου έχει γίνει εδώ και καιρό, και μά­λι­στα σε όλα τα μέ­τω­πα (ερ­γα­σια­κό, ασφα­λι­στι­κό, υγειο­νο­μι­κό, εκ­παι­δευ­τι­κό, δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των, πε­ρι­βάλ­λον, νε­ο­λαία). Το ερώ­τη­μα είναι έως πότε θα τους ανε­χό­μα­στε; Έως πότε θα δε­χό­μα­στε τους  σχε­δια­σμούς των κρα­τού­ντων που ρη­μά­ζουν τις ζωές μας; Ως πότε θα είναι σκόρ­πιες οι δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας;

Το κεί­με­νο των υπο­γρα­φών που πρό­τει­νε το ΚΚΕ απέ­να­ντι στην χου­ντι­κής έμπνευ­σης απα­γό­ρευ­ση των εκ­δη­λώ­σε­ων του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, το οποίο είχε με­γά­λη αντα­πό­κρι­ση, για να μην μεί­νει ημι­τε­λές, θα μπο­ρού­σε να είναι ο δρό­μος που θα βα­δί­σου­με, σε Ενιαίο Μέ­τω­πο δρά­σης, συμ­φω­νώ­ντας κα­ταρ­χήν να διεκ­δι­κή­σου­με τα ελά­χι­στα κοι­νω­νι­κά ανα­γκαία για την επι­βί­ω­σή μας, όπως,

– Να απο­συρ­θούν τα αντερ­γα­τι­κά μέτρα της κυ­βέρ­νη­σης.

– Στή­ρι­ξη του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος υγεί­ας, με μα­ζι­κούς διο­ρι­σμούς υγειο­νο­μι­κών, νέες μο­νά­δες ΜΕΘ, επί­τα­ξη του ιδιω­τι­κού τομέα υγεί­ας.

– Στή­ρι­ξη του εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος με προ­σλή­ψεις δα­σκά­λων και κα­θη­γη­τών σε μό­νι­μη βάση, με ολι­γο­με­λή τμή­μα­τα, καθώς και με προ­σλή­ψεις προ­σω­πι­κού για την κα­θα­ριό­τη­τα των σχο­λι­κών μο­νά­δων.

 

– Μέτρα για τα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, με προ­σλή­ψεις οδη­γών, με ανα­νέ­ω­ση και αύ­ξη­ση του στό­λου των λε­ω­φο­ρεί­ων και αύ­ξη­ση της συ­χνό­τη­τας των δρο­μο­λο­γί­ων.

– Μέτρα προ­στα­σί­ας για τις ευ­πα­θείς ομά­δες (ηλι­κιω­μέ­νους, άστε­γους, κρα­τού­με­νους, πρό­σφυ­γες, με­τα­νά­στες, κ.ά.).

– Άμεσα τεστ σε όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους, με το κό­στος να βα­ρύ­νει τους ερ­γο­δό­τες και το κρά­τος και όχι τους ερ­γα­ζό­με­νους.

 

Ποιος θα μπο­ρού­σε, άραγε, να δια­φω­νή­σει στα ελά­χι­στα αυτά αι­τή­μα­τα; Ή όπως λέει ο λαός, «βάστα να σε βαστώ ν’ ανε­βού­με το βουνό».

rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.