Η κατασταλτική πολιτική Μακρόν και ο σύγχρονος αυταρχισμός

Η κατασταλτική πολιτική Μακρόν και ο σύγχρονος αυταρχισμός

  • |

Όσα συμβαίνουν στη Γαλλία έχουν εξαιρετική σημασία.

Όσα συμ­βαί­νουν στη Γαλ­λία έχουν εξαι­ρε­τι­κή ση­μα­σία. Πρό­κει­ται για την «κοι­τί­δα» της αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας και το κρά­τος που (θέλει να) συμ­βο­λί­ζει το κοι­νω­νι­κό-πο­λι­τι­κό «κε­κτη­μέ­νο» της Ευ­ρώ­πης. Πρό­κει­ται επί­σης για μια χώρα όπου κυ­βερ­νά ένα φε­ρό­με­νο ως «ούτε αρι­στε­ρό/ούτε δεξιό» μόρ­φω­μα κι ένας πρό­ε­δρος που θε­ω­ρεί­ται προ­σω­πο­ποί­η­ση του «σύγ­χρο­νου κέ­ντρου». Σε αυτήν τη χώρα λοι­πόν, δια­μορ­φώ­νε­ται και ισχυ­ρο­ποιεί­ται διαρ­κώς η τάση προς έναν όλο και σκλη­ρό­τε­ρο «φι­λε­λε­λεύ­θε­ρο αυ­ταρ­χι­σμό» που απο­τε­λεί (με δια­βαθ­μί­σεις και δια­φο­ρές συ­σχε­τι­σμών) διε­θνή τάση.

Πάνος Πέτρου

Στην βα­σα­νι­σμέ­νη «πε­ρι­φέ­ρεια» του πα­γκό­σμιου κα­πι­τα­λι­σμού, είναι γνω­στό ότι το δη­μο­κρα­τι­κό ζή­τη­μα δεν έχει επι­λυ­θεί. Σε πεί­σμα των οπτι­μι­στι­κών θριαμ­βο­λο­γιών που συ­νό­δευ­σαν την θε­ω­ρία περί «Τέ­λους της Ιστο­ρί­ας», δεν επήλ­θε ποτέ αυτό το δια­βό­η­το «κύμα εκ­δη­μο­κρα­τι­σμού» που φα­ντά­ζο­νταν δια­νοη­τές όπως ο Φου­κου­γιά­μα. Στον αρα­βι­κό κόσμο (από τις εξε­γέρ­σεις του 2011 μέχρι αυτές του 2019), σε χώρες της μαύ­ρης Αφρι­κής (Νι­γη­ρία, Μάλι κ.ά.), στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή Ασία (Χονγκ Κονγκ, Ταϊ­λάν­δη) διε­ξά­γο­νται σκλη­ροί αγώ­νες και μα­ζι­κές εξε­γέρ­σεις με κέ­ντρο (ή αφορ­μή) το αί­τη­μα για δη­μο­κρα­τία. Στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, οι μέ­θο­δοι με τις οποί­ες διεκ­δι­κεί την επι­στρο­φή της στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία η Δεξιά ή οι μέ­θο­δοι με τις οποί­ες κυ­βερ­νά, υπεν­θυ­μί­ζουν ότι στην υπο-ήπει­ρο η φι­λε­λεύ­θε­ρη-κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πε­ρί­ο­δος μετά την πτώση των δι­κτα­το­ριών μπο­ρεί να απο­τε­λεί μια «ιστο­ρι­κή εξαί­ρε­ση» κι όχι τον «νέο κα­νό­να» στην πε­ριο­χή.

Το φαι­νό­με­νο είναι πιο διευ­ρυ­μέ­νο. Στο διε­θνή Τύπο, η συ­ζή­τη­ση τα προη­γού­με­να χρό­νια στρά­φη­κε στην ανά­δει­ξη ή/και ισχυ­ρο­ποί­η­ση «αντι­φι­λε­λεύ­θε­ρων» ηγε­τών/κυ­βερ­νή­σε­ων (ΗΠΑ, Ρωσία, Βρα­ζι­λία, Ινδία, Τουρ­κία, Ουγ­γα­ρία, Πο­λω­νία, Φι­λιπ­πί­νες). Αλλά πρό­κει­ται για κάτι ακόμα πιο διευ­ρυ­μέ­νο -το οποίο οι φι­λε­λεύ­θε­ροι που «ανη­συ­χούν» για αυτή τη λίστα χωρών δεν θέ­λουν να πα­ρα­δε­χτούν. Η τάση αυ­ταρ­χι­κο­ποί­η­σης -επει­δή λο­γο­δο­τεί σε ανά­γκες του σύγ­χρο­νου κα­πι­τα­λι­σμού που δεν βρει μια νέα «ηγε­μο­νι­κή» πρό­τα­ση- αγ­γί­ζει κάθε χώρα. Ο κα­τή­φο­ρος του Μα­κρόν, που φτά­νει πλέον να δέ­χε­ται ήπιες επι­κρί­σεις για «ακρο­δε­ξιά στρο­φή» ακόμα και από φι­λι­κά προς το «ακραίο κέ­ντρο» ΜΜΕ, συμ­βο­λί­ζει αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Πρώτα ήρθαν για τους μου­σουλ­μά­νους…

Στο προη­γού­με­νο φύλλο της «Ε.Α.», πε­ρι­γρά­φα­με το «κυ­νή­γι μα­γισ­σών» που εξα­πέ­λυ­σε το γαλ­λι­κό κρά­τος με αφορ­μή την δο­λο­φο­νία του Σα­μου­έλ Πατί και προει­δο­ποιού­σα­με ότι πρό­κει­ται για άγρια αντι­δη­μο­κρα­τι­κή εκτρο­πή. Η ισλα­μο­φο­βι­κή εκ­στρα­τεία προ­κά­λε­σε επι­κρί­σεις και κα­τα­δί­κες από τα συν­δι­κά­τα και την Αρι­στε­ρά, που θυ­μού­νταν ότι το κα­τα­σταλ­τι­κό οπλο­στά­σιο που πα­ρου­σιά­στη­κε το 2015 (μετά από τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις), στρά­φη­κε γρή­γο­ρα ενά­ντια στα κι­νή­μα­τα αντί­στα­σης. Αλλά η κα­τα­δί­κη δεν με­τα­φρά­στη­κε σε μα­ζι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση (είτε από απρο­θυ­μία, είτε από τις δυ­σκο­λί­ες αντα­πό­κρι­σης που δη­μιουρ­γεί η πο­λυ­ε­τής διά­βρω­ση που έχουν προ­κα­λέ­σει οι ισλα­μο­φο­βι­κές ιδέες με «αρι­στε­ρό μαν­δύα»). Πρό­σφα­τα υλο­ποι­ή­θη­κε μια από τις απει­λές του δια­βό­η­του υπ. Εσω­τε­ρι­κών, Νταρ­μα­νίν: Τέ­θη­κε εκτός νόμου η «Συλ­λο­γι­κό­τη­τα Ενά­ντια στην Ισλα­μο­φο­βία», μια ορ­γά­νω­ση που προ­σέ­φε­ρε νο­μι­κές συμ­βου­λές σε θύ­μα­τα ισλα­μο­φο­βι­κών δια­κρί­σε­ων -σε συ­νερ­γα­σία με τον ΟΗΕ και γαλ­λι­κούς Δή­μους. Παρά την κα­τα­κραυ­γή διε­θνών (Διε­θνής Αμνη­στία κ.ά.) και εγ­χώ­ριων θε­σμών, το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο εκτί­μη­σε ότι οι κατά και­ρούς κα­ταγ­γε­λί­ες της ορ­γά­νω­σης για ισλα­μο­φο­βι­κές πρα­κτι­κές του κρά­τους «κατά την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της τρο­μο­κρα­τί­ας», απο­τε­λούν τεκ­μή­ριο συ­νε­νο­χής στην τρο­μο­κρα­τι­κή απει­λή!

Το γε­νι­κευ­μέ­νο φί­μω­τρο ως τα­κτι­κή

Ακο­λού­θη­σε το νο­μο­σχέ­διο για την «Κα­θο­λι­κή Ασφά­λεια». Ανα­δει­κνύ­ε­ται ένα κοινό μο­τί­βο στην αντί­λη­ψη του Μα­κρόν: Ισχυ­ρί­ζε­ται επί­μο­να ότι δεν υπάρ­χει ισλα­μο­φο­βία στη Γαλ­λία και ο τρό­πος να  επι­βά­λει αυτήν την αντί­λη­ψη είναι να… θέσει εκτός νόμου την ορ­γά­νω­ση που επι­χει­ρεί να ανα­δεί­ξει την ύπαρ­ξή της. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η αστυ­νο­μία «αμύ­νε­ται», είναι «ηρω­ι­κή» και «αντι­με­τω­πί­ζει δυ­σκο­λί­ες στο έργο της» και ο τρό­πος να επι­βά­λει αυτήν την αντί­λη­ψη είναι να… απα­γο­ρεύ­σει στους φω­το­ρε­πόρ­τερ να απο­κα­λύ­πτουν το όργιο βίας στο οποίο επι­δί­δο­νται τα CRS. Σε αυτό το μο­τί­βο τον ακο­λου­θεί και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση στα νησιά πα­ρε­μπι­πτό­ντως, που για να αντι­με­τω­πί­σει τις επι­κρί­σεις για τις απάν­θρω­πες-πα­ρά­νο­μες πρα­κτι­κές της απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες, κα­τα­διώ­κει όσους-ες τις απο­κα­λύ­πτουν.

Ο Μα­κρόν, προ­ω­θώ­ντας σε αυτή τη συ­γκυ­ρία το πρω­το­φα­νές τε­ρα­τούρ­γη­μα, θε­ώ­ρη­σε προ­φα­νώς ότι θα περ­νού­σε με μι­κρό­τε­ρα προ­βλή­μα­τα, στο φόντο ενός κλί­μα­τος συ­σπεί­ρω­σης γύρω από το κρά­τος, «απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τι­κή απει­λή». Το απο­τέ­λε­σμα ήταν το ακρι­βώς αντί­θε­το. Όσοι ανη­συ­χού­σαν από πριν για την αντι­δη­μο­κρα­τι­κή εκτρο­πή, τώρα  κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν. Όσοι πριν εθε­λο­τυ­φλού­σαν, τώρα είδαν κα­θα­ρά: Η κυ­βέρ­νη­ση που εξα­πέ­λυ­σε το προη­γού­με­νο κα­τα­σταλ­τι­κό της κύμα «στο όνομα της ελευ­θε­ρί­ας του λόγου», τώρα απο­φά­σι­ζε να την… φι­μώ­σει. Επι­πλέ­ον, ακρι­βώς πάνω στη δια­βού­λευ­ση για νο­μο­σχέ­διο, τα κα­λό­παι­δα της γαλ­λι­κής Αστυ­νο­μί­ας έδει­ξαν επα­νει­λημ­μέ­να το ποιόν τους, «εκ­θέ­το­ντας» τον Μα­κρόν και τον Νταρ­μα­νίν που έτρε­χαν «κα­τα­δι­κά­ζο­ντας» να μα­ζέ­ψουν τα ασυμ­μά­ζευ­τα. Μια επι­χεί­ρη­ση διά­λυ­σης κα­τα­σκή­νω­σης άστε­γων προ­σφύ­γων στο κέ­ντρο του Πα­ρι­σιού συ­νο­δεύ­τη­κε από πρω­το­φα­νή αγριό­τη­τα -που κα­τα­γρά­φη­κε. Τέσ­σε­ρις μπά­τσοι ξυ­λο­κό­πη­σαν επί 15’ έναν μου­σι­κό πα­ρα­γω­γό μέσα στο στού­ντιό του, με μο­να­δι­κό λόγο το ότι είναι «γα­μη­μέ­νος αρά­πης» (όπως του φώ­να­ζαν όταν ξε­κί­νη­σε η απρό­κλη­τη επί­θε­ση) -και αυτό κα­τα­γρά­φη­κε σε βί­ντεο. Και ο πλέον δύ­σπι­στος κα­τά­λα­βε για ποιον λόγο ακρι­βώς ζη­τού­σαν επί­μο­να τα συν­δι­κά­τα των αστυ­νο­μι­κών να μην κα­τα­γρά­φε­ται η δράση τους…

Δια­δη­λώ­σεις

Η θη­ριώ­δης δια­δή­λω­ση στο Πα­ρί­σι και πολ­λές άλλες πό­λεις της Γαλ­λί­ας υπήρ­ξε μια ελ­πι­δο­φό­ρα «αστρα­πή στο σκο­τά­δι» που έδω­σαν σε όλους κι όλες μας κου­ρά­γιο. Παρά την με­ρι­κή ανα­δί­πλω­ση του Μα­κρόν, που απέ­συ­ρε και γρά­φει και ξα­να­γρά­φει το επί­μα­χο άρθρο του νο­μο­σχε­δί­ου, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις συ­νε­χί­ζο­νται. Οι δη­μο­σιο­γρά­φοι έχουν δη­λώ­σει ήδη την πρό­θε­ση ανυ­πα­κο­ής -στο πλευ­ρό τους δια­δη­λώ­νουν δι­κη­γό­ροι. Μια προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη από πριν κι­νη­το­ποί­η­ση των συν­δι­κά­των για τα ερ­γα­σια­κά με­τα­τρά­πη­κε -μέσα από τη συμ­με­το­χή πλα­τύ­τε­ρων νε­ο­λαι­ί­στι­κων στρω­μά­των που αξιο­ποί­η­σαν το κά­λε­σμα- σε δια­δή­λω­ση υπέρ των πο­λι­τι­κών ελευ­θε­ριών και κατά του ρα­τσι­σμού, με τους συν­δι­κα­λι­στές της CGT να «υιο­θε­τούν» αυτή τη σύν­δε­ση («δεν πρό­κει­ται για δια­φο­ρε­τι­κά ζη­τή­μα­τα, ασφα­λώς ο αγώ­νας είναι κοι­νός»). Στις συ­γκρού­σεις που ξέ­σπα­σαν, ο Νταρ­μα­νίν επέ­κρι­νε τους δια­δη­λω­τές ως βαν­δά­λους που… απει­λούν την δη­μο­κρα­τία. Έκανε έτσι σα­φέ­στα­το τί εν­νο­ούν ως «δη­μο­κρα­τία» οι κυ­βερ­νή­σεις. Αξί­ζει ωστό­σο να ση­μειώ­σου­με ότι η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση, ακόμα και μέσα σε αυτόν τον κα­τή­φο­ρο, απέ­φυ­γε να απα­γο­ρεύ­σει τις συ­γκε­ντρώ­σεις (πο­λυ­πλη­θέ­στε­ρες των αντί­στοι­χων πρό­σφα­των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων στην Ελ­λά­δα). Σε αυτό το πεδίο, τα ευ­ρω­παϊ­κά «πρω­τεία» τα κρα­τά­ει ο Χρυ­σο­χο­ΐ­δης, που αφού δια­πι­στώ­σει ότι «ο ιός έξω δεν κολ­λά­ει» για να υπε­ρα­σπι­στεί την ανά­πτυ­ξη 5.000 αστυ­νο­μι­κών, ανα­κα­λύ­πτει ότι «κολ­λά­ει» αν με­ρι­κές δε­κά­δες αγω­νι­στές πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν συ­γκέ­ντρω­ση…

Η «τρο­μο­κρα­τία»

Τις ίδιες μέρες, ο Εμ­μα­νου­έλ Μα­κρόν υπο­δέ­χτη­κε στη Γαλ­λία τον αι­μα­το­βαμ­μέ­νο δι­κτά­το­ρα Σίσι της Αι­γύ­πτου (στα πλαί­σια των γνω­στών «πο­λυ­με­ρών» αντι-τουρ­κι­κών συμ­μα­χιών στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο που εμπλέ­κε­ται και η Ελ­λά­δα). Απά­ντη­σε στις επι­κρί­σεις αν­θρω­πι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και του γαλ­λι­κού Τύπου με κα­θα­ρό­τη­τα: η στρα­τιω­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή συ­νερ­γα­σία δεν μπο­ρεί να έχει, λέει, προ­α­παι­τού­με­να που «άπτο­νται των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των» καθώς «ένα τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο θα απο­δυ­νά­μω­νε την ισχύ ενός ση­μα­ντι­κού εταί­ρου στον πό­λε­μο κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας». Αυτός ο ωμός κυ­νι­σμός υπήρ­χε πά­ντο­τε κάπως  άρ­ρη­τα ως δι­καιο­λό­γη­ση της δυ­τι­κής στή­ρι­ξης σε αυ­ταρ­χι­κά κα­θε­στώ­τα της «πε­ρι­φέ­ρειας». Πλέον υπάρ­χει κυ­νι­κή πα­ρα­δο­χή ότι υπάρ­χουν ζη­τή­μα­τα «αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των» που όμως πάνε πε­ρί­πα­το μπρο­στά στον διαρ­κή «μπα­μπού­λα» της «τρο­μο­κρα­τί­ας». Και πλέον, η «αντι-τρο­μο­κρα­τι­κή οχύ­ρω­ση» αφορά και το εσω­τε­ρι­κό των δυ­τι­κών κοι­νω­νιών -οπό­τε τέ­τοιες πα­ρα­δο­χές προϊ­δε­ά­ζουν για το πώς βλέ­πουν το μέλ­λον της δια­κυ­βέρ­νη­σης οι δυ­τι­κοί ηγέ­τες…

Συ­μπε­ρά­σμα­τα

Τα «μη­νύ­μα­τα» από τη Γαλ­λία πρέ­πει να δια­βα­στούν προ­σε­κτι­κά. Η ισλα­μο­φο­βία και ο ρα­τσι­σμός εξοι­κειώ­νουν στην «κα­τά­στα­ση εξαί­ρε­σης» όσον αφορά τα δι­καιώ­μα­τα μιας στο­χο­ποι­η­μέ­νης με­ρί­δας αν­θρώ­πων, πριν γε­νι­κευ­τεί σε όλους. Η επί­κλη­ση στην «τρο­μο­κρα­τι­κή απει­λή» επι­χει­ρεί πά­ντο­τε να αξιο­ποι­ή­σει το φόβο, την πα­ρα­ζά­λη και τη συ­σπεί­ρω­ση στο κρά­τος για να ξε­δι­πλώ­σει νέες επι­θέ­σεις στα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα. Η μι­λι­τα­ρι­στι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή και η δι­καιο­λό­γη­ση απα­ρά­δε­κτων συμ­μα­χιών με επί­κλη­ση «την ανά­γκη απέ­να­ντι στον εχθρό» δεν αφή­νει «αδιά­βρω­το» το εσω­τε­ρι­κό πο­λι­τι­κό-κοι­νω­νι­κό κλίμα. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια κα­ταρ­ρί­πτο­νται μια σειρά «τα­μπού» με διά­φο­ρες κάθε φορά «έκτα­κτες αφορ­μές» (τρο­μο­κρα­τία, παν­δη­μία, άγριες δια­δη­λώ­σεις, με­τα­να­στευ­τι­κό). Η πα­ρου­σία του στρα­τού σε δρό­μους ευ­ρω­παϊ­κών πό­λε­ων, η συ­γκρό­τη­ση και διαρ­κής  ανα­βάθ­μι­ση «σι­δη­ρό­φρα­κτων» κα­τα­σταλ­τι­κών σω­μά­των, βγαλ­μέ­νων από πα­λιές δυ­στο­πι­κές ται­νί­ες, οι τε­χνο­λο­γί­ες πα­ρα­κο­λού­θη­σης της κί­νη­σης των αν­θρώ­πων (drones, κά­με­ρες, ελι­κό­πτε­ρα), τεί­νουν να εμπε­δω­θούν ως «κα­νο­νι­κό­τη­τα». Όλα αυτά απο­τε­λούν «διε­θνές μο­ντέ­λο» και αφο­ρούν ιδιαί­τε­ρα και το πο­λι­τι­κό-κοι­νω­νι­κό κλίμα στην Ελ­λά­δα: Είναι εύ­κο­λο να κάνει κα­νείς τις σχε­τι­κές συν­δέ­σεις.

Ποια δη­μο­κρα­τία υπε­ρα­σπί­ζο­νται όλες αυτές οι πρα­κτι­κές; Μα ένα πο­λί­τευ­μα που δια­σφα­λί­ζει το «εκλέ­γειν και εκλέ­γε­σθαι» και στη­ρί­ζε­ται σε εκλεγ­μέ­νες κυ­βερ­νή­σεις, θα πουν οι «ακρο­κε­ντρώ­οι». Πρό­σφα­τα έδωσε συ­νέ­ντευ­ξη στην «Κα­θη­με­ρι­νή» ο ιδρυ­τής της γαλ­λι­κής ιστο­σε­λί­δας Mediapart, όπου υπεν­θύ­μι­σε το πολύ ευ­ρύ­τε­ρο νόημα της δη­μο­κρα­τί­ας, που σή­με­ρα πιέ­ζε­ται ασφυ­κτι­κά σε χώρες με κοι­νο­βου­λευ­τι­κά κα­θε­στώ­τα:

«Η δη­μο­κρα­τία, προ­τού ακόμη κα­το­χυ­ρω­θούν το εκλο­γι­κό δι­καί­ω­μα και ο κοι­νο­βου­λευ­τι­σμός, ήταν μια συλ­λο­γι­κή κουλ­τού­ρα με τέσ­σε­ρις πυ­λώ­νες: τα δι­καιώ­μα­τα της συλ­λο­γι­κής ορ­γά­νω­σης, της έκ­φρα­σης, της δια­δή­λω­σης και της πλη­ρο­φό­ρη­σης. Μακρά και επί­πο­νη, η κα­τά­κτη­σή τους επέ­τρε­ψε την έλευ­ση της δη­μο­κρα­τί­ας. Η ύπαρ­ξή τους είναι εκεί­νη που επι­τρέ­πει την κα­τά­κτη­ση και­νούρ­γιων δι­καιω­μά­των για τις γυ­ναί­κες-θύ­μα­τα του σε­ξι­σμού, τις μειο­νό­τη­τες που υφί­στα­νται δια­κρί­σεις, τις κοι­νω­νι­κά κα­τα­πιε­ζό­με­νες λαϊ­κές τά­ξεις. Να γιατί η δια­μαρ­τυ­ρία είναι τόσο μα­ζι­κή στη Γαλ­λία: όλοι αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι δια­κυ­βεύ­ο­νται θε­με­λιώ­δη δι­καιώ­μα­τα και ότι η προ­ε­δρία Μα­κρόν εκτρέ­πε­ται προς τον αυ­ταρ­χι­σμό».

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.