Να τα βλέπουν ως φώτα, και όχι ως κάτι άλλο…

Να τα βλέπουν ως φώτα, και όχι ως κάτι άλλο…

  • |

«Οι πολιτικοί που τους ενοχλούν τα Μέσα Ενημέρωσης είναι σαν τους ναυτικούς που τους πειράζει η θάλασσα» 
 
(Enoch Powell)
 
To τελευταίο χρονικό διάστημα έχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης η δημοσιογραφία. Και αυτό με αφορμή είτε κάποιες θορυβώδεις απομακρύνσεις, είτε την εκδήλωση φαινομένων λογοκρισίας. Σε κάθε περίπτωση, η δημοσιογραφία δέχεται πλήγματα και αυτό το γεγονός οφείλει να μας προβληματίσει όλους. Και αυτούς που ασχολούνται μαζί της από διάφορα πόστα και αυτούς που ενημερώνονται και εμπλουτίζουν τη συνείδησή τους από αυτήν. Ποτέ δεν είναι αργά για σωστά συμπεράσματα, ποτέ δεν είναι νωρίς για σωστές κινήσεις…

Κώστας Μαρούντας

Υπό κανονικές συνθήκες, κανένας δεν πρέπει να φοβάται την άποψη. Γιατί ακόμα και αν διαφωνείς με κάτι, τα επιχειρήματα σου μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Αν είσαι σίγουρος για αυτό που κάνεις, για τα δίκια των σκοπών σου, δεν φιμώνεις, δεν απομακρύνεις, δεν φοβάσαι τον αντίλογο και την κριτική. Ακόμα και αν εντοπίζουν κάποιοι τα τρωτά σου, μετατρέπεις αυτές τις κριτικές σε αφορμές για να πράξεις τα σωστά, να καλύψεις τρύπες, να αλλάξεις συμπεριφορές. Αρκεί η κριτική που σου γίνεται να είναι μακριά από κάθε πλάγιας υφής μεθόδευση… Επί της ουσίας, «κλείνεις στόματα» όταν δεν δίνεις αφορμές να ανοίξουν.

Όμως, οι κάθε λογής εξουσίες δεν αντιλαμβάνονται τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Θεωρούν το «κλείσιμο ενός στόματος» ως τη συνθήκη εκείνη που θα μεταβάλλει υπέρ τους τις εντυπώσεις, ίσως και την έκβαση ενός γενικότερου ανταγωνισμού. Η (επιβαλλόμενη από τα πάνω) σιωπή μπορεί πρόσκαιρα να γέρνει την πλάστιγγα προς μία κατεύθυνση, αλλά δεν μεταβάλλει τα αρχικά αίτια. Αυτό που βρίσκεται κάτω από το χαλί σύντομα θα συναντήσει τους «φίλους του» και αυτό το χαλί θα αρχίσει να φουσκώνει, αυξάνοντας τους κινδύνους για όψιμα παραπατήματα από όσους κινούνται στα πέριξ…

Επομένως, υπάρχουν εξουσίες που ανέχονται και άλλες που έχουν πάρει οριστικά και αμετάκλητα διαζύγιο από την ανεκτικότητα. Ακόμα και ο πλουραλισμός τους λαμβάνει χώρα πάνω σε συγκεκριμένους καμβάδες. Ας φανταστούμε ένα κλάσμα με ολοένα και μικρότερο παρονομαστή. Τότε, κατά πάσα πιθανότητα, θα χωράει στον αριθμητή του λιγότερους «θαμώνες»… Η δημοσιογραφία περνάει γενικώς δύσκολες στιγμές. Η δημοσιογραφία είναι ο εύκολος στόχος. Και για τον εργοδότη-ιδιοκτήτη και για την κοινή γνώμη. Αλλά, όμως, και για τους όποιους ενδιάμεσους, που κοιτάνε μόνο τη δική τους ευδοκίμηση εις βάρος των άλλων. Κάποια στιγμή η υγιής δημοσιογραφία πρέπει να περάσει στην αντεπίθεση.

Οι ισορροπίες είναι λεπτές, πολλές φορές τα ρίσκα μεγάλα σε ποσότητα, οι κίνδυνοι αρκετοί, το πάτημα της μπανανόφλουδας συχνό, οι ανταμοιβές πενιχρές, τα δέλεαρ σχεδόν ανύπαρκτα, η αμηχανία διάχυτη, ο αυτόματος πιλότος εξαναγκαστική λύση επιβίωσης, οι προκάτ συμπεριφορές κανόνας, το τσάκισμα ονείρων και προοπτικών θλιβερή πραγματικότητα. Κάτι είχε δει ο Scott Adams για να καταθέσει την κυνική διαπίστωσή του: «να προσέχεις ώστε αυτό που γράφεις να μην προσβάλλει κανέναν και να μη δημιουργεί προβλήματα στην εταιρεία. Η πιο σίγουρη μέθοδος για αυτό είναι να αφαιρέσεις κάθε χρήσιμη πληροφορία»… Πώς να καταφέρεις να είσαι συνεπής με τον εαυτό σου δίχως να βάζεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο; Αυτό έχει ήδη γίνει μία τέχνη που καλό είναι όσοι την προσεγγίζουν να μας πουν τις εμπειρίες τους…

Οι καιροί που διαφαίνονται μάλλον θα έχουν πολλές σκιές. Τα φώτα στο μέλλον δεν θα παλεύουν για να φωτίζουν, αλλά για να διατηρούν την ύπαρξή τους ικανή και αναγνωρίσιμη… Να τα βλέπουν ως φώτα, και όχι ως κάτι άλλο…, όσοι περισσότεροι άνθρωποι γίνεται. Στους καιρούς που η άποψη βλέπει απέναντί της κάθε διαλογής σκόπευτρα, αποκτάει η ίδια μεγαλύτερη αξία από τις εποχές που έτεινε σε αυτό που ο κόσμος αποκαλεί «ανέξοδα λόγια» ή «πούλημα πνεύματος»… Για να μη δικαιωθεί (και) ο Henri Béraud που έλεγε πως «η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα στο οποίο περνάει κανείς τη μισή του ζωή μιλώντας για πράγματα που δεν ξέρει και την άλλη μισή σωπαίνοντας γι’ αυτά που ξέρει», πρέπει ο δημοσιογράφος και να ξέρει και να μιλάει εκεί που άνθρωποι βλάπτονται από κακές (χωρίς εισαγωγικά…) πράξεις άλλων ανθρώπων…

Κάθε πρόσωπο που θέλει να δημοσιολογήσει με αξιοσύνη και ευστοχία θα πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει τις επιθυμίες του από αυτό που συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Και θα πρέπει να είναι σε θέση να εισχωρεί νοητικά εξίσου και στα σημαντικά και στα βαλτώδη. Κρατώντας αποστάσεις από τα δεύτερα και προωθώντας τα πρώτα. Η ουσιαστική και πολύπλευρη γνώση δεν πληγώνει, αρκεί να γίνει κίνητρο για την εξυπηρέτηση σκοπών που δεν αποστρέφονται το ήθος και τη μπέσα… Σε μία εποχή που ο τεχνοκρατικός ρεαλισμός γίνεται το άλλοθι του συνολικού ξεπεσμού ατόμων και κοινωνιών, η άποψη που συμβαδίζει με τον άνθρωπο και με τις καλύτερες πτυχές του είναι σα μία μαγιά που κάποια στιγμή θα επιτρέψει το βίωμα καλύτερων στιγμών. Μέχρι αυτές οι στιγμές να γίνουν περισσότερες…

.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.