«Τα αιτήματα για αφοπλισμό της αστυνομίας και για κατάργηση των δυνάμεων καταστολής είναι ξανά επίκαιρα»

«Τα αιτήματα για αφοπλισμό της αστυνομίας και για κατάργηση των δυνάμεων καταστολής είναι ξανά επίκαιρα»

  • |

Μου άρεσε πολύ η φράση «Ο Νοέμβρης ανήκει σε όλους, ο Δεκέμβρης σε κανέναν» (τίτλος σε άρθρο του περιοδικού Βαβυλωνία), γιατί δείχνει μία απελευθερωτική διαδικασία (όσο κι αν μοιάζει οξύμωρο) αυτό το δεν ανήκει σε κανέναν.

Αυτή η φράση δεί­χνει στοι­χεία των εξε­γερ­σια­κών χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών του Δε­κέμ­βρη. Ας τα πά­ρου­με όμως τα πράγ­μα­τα κάπως από την αρχή. Πριν το Δε­κέμ­βρη υπήρ­ξε μια σειρά κι­νη­μα­τι­κών γε­γο­νό­των που ίσως φτιά­χνουν ένα νήμα, σί­γου­ρα ωστό­σο φτιά­χνουν το πάζλ της πε­ριό­δου. Έχει προη­γη­θεί η πο­ρεία του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νω­νι­κού Φό­ρουμ στην Αθήνα το Μάιο του 2006, το φοι­τη­τι­κό κί­νη­μα του ’06-’07, καθώς και διά­φο­ρα κι­νή­μα­τα για την επα­να­οι­κειο­ποί­η­ση του δη­μό­σιου χώρου, όπως η πε­ρί­πτω­ση της Αγο­ράς της Κυ­ψέ­λης.

Μάνια Σωτηροπούλου*

Ανα­φο­ρι­κά με την κα­τά­στα­ση στην παι­δεία η από­πει­ρα ανα­θε­ώ­ρη­σης του άρ­θρου 16 για την τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση και η βάση του 10 στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια προ­σπα­θούν να φτιά­ξουν μία νέα κα­τά­στα­ση στην παι­δεία που υπα­γο­ρεύ­ε­ται συν τοις άλ­λοις από την Συν­θή­κη της Μπο­λό­νια, χωρίς αυτό να συ­νε­πά­γε­ται ότι η τότε εκ­παι­δευ­τι­κή ανα­διάρ­θρω­ση δεν είχε και στοι­χεία που αντα­να­κλούν αντι­φά­σεις του ελ­λη­νι­κού κοι­νω­νι­κού σχη­μα­τι­σμού. Ει­δι­κό­τε­ρα, η ζωή των μα­θη­τών/τριών εκεί στα τέλη της πρώ­της δε­κα­ε­τί­ας του 2000 απο­κρυ­σταλ­λώ­νει ου­σια­στι­κά την ορια­κή κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Το 24ωρο μιας μα­θή­τριας και ενός μα­θη­τή ήταν ένας συ­νε­χής αγώ­νας από­κτη­σης (εκ των υστέ­ρων συ­ζη­τώ­ντας το) δε­ξιο­τή­των και αντα­γω­νι­σμού. Μετά το σχο­λείο, η ημέρα συ­νέ­χι­ζε με φρο­ντι­στή­ρια ξένων γλωσ­σών, φρο­ντι­στή­ρια για τις επι­κεί­με­νες πα­νελ­λα­δι­κές και σαφώς οι πε­ρι­βό­η­τες δρα­στη­ριό­τη­τες. Σε όλα αυτά δεν υπήρ­χε η αί­σθη­ση της από­λαυ­σης της γνώ­σης ή της ευ­χα­ρί­στη­σης μιας εξω­σχο­λι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, αλλά μια μό­νι­μη δια­δι­κα­σία αντα­γω­νι­σμού, επι­βρά­βευ­σης, εξε­τά­σε­ων και πι­στο­ποί­η­σης. Δεν είχε μεί­νει τί­πο­τα άλλο για μια μα­θή­τρια και έναν μα­θη­τή, εκεί στα τέλη των 00s, εκτός από εκεί­νο το Σάβ­βα­το βράδυ, που θα έβγαι­νες με φί­λους και συμ­μα­θη­τές, θα πή­γαι­νες τις πρώ­τες βόλ­τες που ονει­ρευό­σουν ότι θα είναι ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρες ως φοι­τή­τρια, θα έκα­νες τις πρώ­τες πο­λι­τι­κές συ­ζη­τή­σεις, τα βλέμ­μα­τα των εφη­βι­κών σκιρ­τη­μά­των, στιγ­μές ξε­γνοια­σιάς πριν ξα­να­έρ­θει η Κυ­ρια­κή, η μέρα πριν την εβδο­μά­δα. Κι όλα αυτά τέ­λειω­σαν εκεί­νο το Σάβ­βα­το. Στο κέ­ντρο της πόλης, εκεί που μπο­ρεί να έβγαι­νες, ο συ­νο­μή­λι­κος, ο συμ­μα­θη­τής, ο φίλος δο­λο­φο­νεί­ται από τις δυ­νά­μεις κα­τα­στο­λής, από το κρά­τος.

Τί ήταν ο Δε­κέμ­βρης; Πολύ λάθος ερώ­τη­ση. Δεν είναι τι ήταν ο Δε­κέμ­βρης, είναι το τί μπο­ρεί να γί­να­με εμείς τα 16χρο­να εκεί­νο το Δε­κέμ­βρη. Το βράδυ της δο­λο­φο­νί­ας η κι­νη­το­ποί­η­ση ήταν σχε­δόν ακα­ριαία, ρυά­κια αν­θρώ­πων οδη­γού­νταν στο κέ­ντρο, στα Εξάρ­χεια. Την επό­με­νη μέρα το πρωί, πο­ρεία προς τη ΓΑΔΑ, δεν κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με, θα φτά­να­με όμως ξανά και ξανά τις επό­με­νες μέρες. Δευ­τέ­ρα 8 Δε­κέμ­βρη στο σχο­λεία ένας ανα­βρα­σμός και από μία γρή­γο­ρη συ­νεν­νό­η­ση κά­ποιων σχο­λεί­ων στο κέ­ντρο προ­συ­γκέ­ντρω­ση στα Προ­πύ­λαια, μπο­ρεί και πάνω από 3000 μα­θή­τριες/ες. Στρί­ψα­με στην Ιπ­πο­κρά­τους και βγή­κα­με στην Αλε­ξάν­δρας, από κάθε στενό και ένα ακόμη σχο­λείο, σχο­λεία από τη Γκρά­βα που δεν τους αφο­ρού­σε η γραμ­μή του ΣΑΣΑ, σχο­λεία από την Κυ­ψέ­λη, τα Πα­τή­σια, από πα­ντού και φτά­νου­με ΓΑΔΑ. Οργή, θλίψη, εκεί­νο το γιατί, που όταν με­γα­λώ­νεις δεν έχει πια νόημα, συν­θή­μα­τα, πανό και τε­λι­κά να πάμε στο 2ο πει­ρα­μα­τι­κό να πρω­το­ορ­γα­νω­θού­με, εκεί που μπή­καν οι σπό­ροι για το Συ­ντο­νι­στι­κό Αλ. Γρη­γο­ρό­που­λος, που στο τέλος της εβδο­μά­δας είχε ήδη ονο­μα­στεί. Μέρες με συ­ζη­τή­σεις, με κα­τα­λή­ψεις, με δια­δρο­μές από το σχο­λείο στη Θε­μι­στο­κλέ­ους με στά­σεις κά­ποιες φορές στη Με­σο­λογ­γί­ου, μπας και συ­νει­δη­το­ποι­ή­σεις τι έγινε. Η Ακα­δη­μί­ας με τους καλ­λι­τέ­χνες από τη Λυ­ρι­κή, η συ­ναυ­λία στα Προ­πύ­λαια, οι πο­ρεί­ες κάθε μέρα κι εκεί­νο το κα­μέ­νο δέ­ντρο στο Σύ­νταγ­μα, η ανα­κού­φι­ση ότι ο πα­λιός κό­σμος μπο­ρεί και τε­λι­κά καί­γε­ται. Και την ίδια στιγ­μή η διε­θνής αλ­λη­λεγ­γύη, οι κα­θι­στι­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες με μα­θη­τές σε Ελ­λά­δα, Μασ­σα­λία, Δανία την ίδια ώρα, οι πο­ρεί­ες μα­νά­δων στην Τουρ­κία και τη Χιλή. Το νο­μο­σχέ­διο που πήρε πίσω ο Σαρ­κο­ζί υπό το φόβο μην γί­νουν τα ίδια στη Γαλ­λία.

Ό,τι έγρα­ψα ως τώρα είναι με­ρι­κές από τις ψη­φί­δες εκεί­νης της πε­ριό­δου, και είναι εκεί­νες που σε δια­μορ­φώ­νουν, και πάντα έχεις το άγχος μη τις ξε­χά­σεις γι­νό­με­νη τε­λι­κά ό,τι φο­βό­σουν. Σή­με­ρα, 12 χρό­νια μετά, τα αι­τή­μα­τα για αφο­πλι­σμό της αστυ­νο­μί­ας και για κα­τάρ­γη­ση των δυ­νά­με­ων κα­τα­στο­λής είναι ξανά επί­και­ρα. Τη στιγ­μή που δια­κυ­βεύ­ε­ται η ίδια η ύπαρ­ξη, η κυ­βέρ­νη­ση επι­λέ­γει να απα­ντή­σει με ΔΡΑΣΗ, ΔΙΑΣ και βία. Οι μέρες του Δε­κέμ­βρη πάντα μπο­ρεί να ξα­να­συμ­βούν κι αυτό το ξέ­ρουν οι από πάνω! Εις το επα­νι­δείν λοι­πόν.

*Μέλος τότε του Συ­ντο­νι­στι­κού Αλέ­ξαν­δρος Γρη­γο­ρό­που­λος, μέλος της Συ­νά­ντη­σης για μια Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή  Διε­θνι­στι­κή Αρι­στε­ρά.

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.