Οι Ινδοί αγρότες, ο αισιόδοξος Economist και το χονδρεμπόριο της ελπίδας

Οι Ινδοί αγρότες, ο αισιόδοξος Economist και το χονδρεμπόριο της ελπίδας

  • |

Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία για το σωτήριον (;) 2021, όλα τα μεγάφωνα βροντοφωνάζουν πως ναι, ναι, όπου να ’ναι έρχονται τα εκπληκτικά εμβόλια που θα σκοτώσουν τον δράκο και θα μας επαναφέρουν, λέει, στην πολυπόθητη «κανονικότητα». Αλλά ποια είναι αλήθεια αυτή η χιλιοτραγουδισμένη κανονικότητα, στην οποία τόσο πολύ αδημονούμε όλοι να επιστρέψουμε; Τόσο γρήγορα ξεχάσαμε το status quo ante – τη φτώχεια, την ανεργία, τον ρατσισμό, τις ανισότητες;

Γιώργος Τσιάρας

Θυμάμαι πέρσι τέτοιο καιρό εκατοντάδες άστεγους να ζητιανεύουν κάτω από τα μοντέρνα λαμπάκια του πορφυρογέννητου δημάρχου, εν μέσω ενός ακόμη καταναλωτικού οργίου στο όνομα της Πίστωσης – συγγνώμη, της Πίστεως ήθελα να πω, όχι στον ξανά μανά νεογέννητο Ιησού, που ως ενήλιξ μόνο ραβδισμούς επιφύλασσε σε εμπόρους και αργυραμοιβούς, αλλά στα Χρυσούγεννα, τη μεγάλη γιορτή του χρήματος. Και στα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας μας γράφαμε για τις νέες προκλήσεις του Ερντογάν στο Αιγαίο και τη Λιβύη, για τις κρυφές φορομπηχτικές προβλέψεις του νέου, τότε, προϋπολογισμού του Μητσοτάκουλα τζούνιορ για το 2020, για το όργιο καταστολής των ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη και άλλες τέτοιες εκφάνσεις «κανονικότητας»…

Είπαμε όμως: φέτος, με τις αγορές να υπολειτουργούν, το βασικό προϊόν προς πώληση είναι η ελπίδα. Διαβάζω που λέτε στον Economist, τη βίβλο του «προοδευτικού» και καλά καπιταλισμού, ότι η πανδημία είναι ένα ιστορικό σημείο καμπής, από το οποίο θα προκύψει ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα αρμόζει στον 21ο αιώνα». Εν μέσω lockdown, υποστηρίζει το βρετανικό περιοδικό, πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται τι μετράει περισσότερο στη ζωή – και καλεί τις κυβερνήσεις να πράξουν το ίδιο, «εστιάζοντας σε πολιτικές που προωθούν την ατομική αξιοπρέπεια, την αυτάρκεια και την υπερηφάνεια του πολίτη» και αντιμετωπίζοντας επιτέλους την «υπερσυγκέντρωση πλούτου και παγιωμένης ισχύος», ώστε, εν κατακλείδι, «κάτι καλό μπορεί να προκύψει από τη δυστυχία αυτού του έτους της επιδημίας».

Το περιοδικό θυμίζει βέβαια, και σωστά, πως πριν από έναν αιώνα, αμέσως μετά το διπλό σοκ από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την πανδημία γρίπης, που σκότωσαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, υπήρξε ένα ξέσπασμα κοινωνικής, βιομηχανικής και καλλιτεχνικής καινοτομίας – το ίδιο πνεύμα ζωντάνιας και αλλαγής που μπορεί να χαρακτηρίσει τη δεκαετία του 2020, όταν απαλλαγούμε απ’ το χτικιό. Οι συντάκτες του υπεραισιόδοξου πονήματος ξεχνούν, πολύ βολικά, να σημειώσουν ότι αυτό το υπέροχο κύμα αλλαγών και καινοτομίας οδήγησε σε μια τεράστια κερδοσκοπική φούσκα και στο Κραχ του 1929, που με τη σειρά του γέννησε τα φασιστικά κτήνη που παρέσυραν τον κόσμο όλο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με άλλα πενήντα εκατομμύρια νεκρούς… Αλλά ΟΚ, πάμε παρακάτω.

Καθώς λοιπόν η πανδημία «ανέδειξε τις αδικίες στον κόσμο», πλήττοντας ιδιαίτερα (σώπα καλέ!) τα φτωχότερα στρώματα, τις μειονότητες και τους μετανάστες, το περιοδικό προβλέπει πως, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα αυτές οι μεγάλες ανισότητες θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές: αναφέρεται μάλιστα σε μια μελέτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που με βάση ιστορικά στοιχεία προφητεύει ότι περίπου στο τέλος του 2021 ή στις αρχές του 2022 θα πρέπει να αναμένεται μεγαλύτερη κοινωνική ένταση, που θα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο πιο άνιση είναι η κάθε κοινωνία. Αλλά είπαμε, το μοντελάκι που φοριέται φέτος στις γιορτές είναι η αισιοδοξία – το χονδρεμπόριο της ελπίδας. Οπότε… μη φοβού, Μαριάμ: με τη βοήθεια, λέει, των φτηνών κεφαλαίων (δηλαδή του δανεισμού με χαμηλά επιτόκια) και των νέων τεχνολογιών, όπως η τηλεργασία και η τεχνητή νοημοσύνη, «η καινοτομία θα διαπεράσει όλους τους κλάδους της οικονομίας, αλλά και όλες τις υπηρεσίες στο πεδίο της διακυβέρνησης και του κράτους». Και αυτή η τεχνολογική επανάσταση, σε συνδυασμό με την ηθική επανάσταση που προφητεύει το περιοδικό, θα μας οδηγήσουν στο νέο κοινωνικό συμβόλαιο του 21ου αιώνα. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Εγώ πάλι, που είμαι γνωστή μαυρόγατα, και λόγω ηλικίας θυμάμαι καλά τις αντίστοιχες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις ευημερίας και εκδημοκρατισμού της Ψηφιακής Επανάστασης των ‘80s και ‘90s, ενώ παράλληλα έχω μελετήσει καλά τη ζοφερή ιστορία της Βιομηχανικής, γνωρίζω πλέον πως η τεχνολογία δεν έχει ηθική – ιδίως όταν οι στρατηγικές αποφάσεις για τους τρόπους εφαρμογής της, και κυρίως για το ποιοι θα έχουν πρόσβαση στα οφέλη της και ποιοι θα… τραβάνε κουπί, λαμβάνονται από κερδοσκοπικές εταιρείες και σερβίρονται στο πόπολο από τα μίσθαρνα πολιτικά και μιντιακά όργανά τους. Και γι’ αυτό προτιμώ να προσμένω τις όποιες αλλαγές, θετικές ή αρνητικές, που αναπόδραστα θα έρθουν μετά την πανδημία, μέσα από την όντως νομοτελειακή κοινωνική αναταραχή και τα κινήματα αντίδρασης που θα γεννηθούν απέναντι στην αυξημένη βία και αδικία του συστήματος και όχι από τις όποιες συζητήσιμες «καινοτομίες».

Κι έτσι, αυτές τις παράξενες τελευταίες μέρες του ‘20, πανηγυρίζω σιωπηλά και εξ αποστάσεως μαζί με μιλιούνια Ινδούς μικροαγρότες και εργάτες γης την τεράστια νίκη του μαζικού κινήματός τους ενάντια στους τρεις βαθιά ταξικούς και αντεργατικούς νόμους που πέρασε νύχτα τον Σεπτέμβρη ο άθλιος Ναρέντρα Μόντι και που θα οδηγούσαν στο ξεπούλημα ολόκληρου του αγροτικού κλάδου της χώρας στις μεγάλες επιχειρήσεις. Πάνω από δύο μήνες κράτησε ο αγώνας τους, με το καθεστώς να δοκιμάζει τα πάντα – ξύλο, συλλήψεις, δαιμονοποίηση και φυσικά τον τόσο βολικό για τους απανταχού… «μεταρρυθμιστές» μπαμπούλα του κορονοϊού. Αλλά πώς να φοβηθείς τον ιό ή τα κλομπ, όταν ήδη πεινάς – και κυρίως όταν ξέρεις πως από αύριο θα πεινάς ακόμη περισσότερο, ενώ οι μεγάλες αγρο-βιομηχανίες και οι κολοσσοί της λιανικής, σαν την αμερικανική Walmart, θα σου κλέβουν και το τελευταίο ξεροκόμματο; Οταν μάλιστα η χώρα σου θρηνεί κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες αγρότες που αυτοκτονούν λόγω χρεών, ακόμη και πριν από το βίαιο πέρασμα των νέων «μεταρρυθμίσεων»;

Αποφασισμένοι, μαχητικοί, συσπειρωμένοι, με τα τουρμπάνια τους και τις γενειάδες τους, όλα αυτά τα ανώνυμα εκατομμύρια πλημύρισαν δρόμους και σιδηροδρόμους, μπλόκαραν τις εισόδους προς το Δελχί και κυριολεκτικά επέβαλαν το δικό τους λοκντάουν στη χώρα με τον μόνο τρόπο που πονάει τους ισχυρούς – μια ωραιότατη απεργία διαρκείας, που σταδιακά υποστηρίχθηκε από 450 συνδικάτα! Κοιμόντουσαν στο ύπαιθρο, έτρωγαν όλοι μαζί από τα τεράστια καζάνια τους και επέδειξαν αυτό που τόσο λείπει πια στη Δύση – ταξική συνείδηση. Και το Τέρας ηττήθηκε: το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας διέταξε την Πέμπτη την κυβέρνηση να παγώσει την εφαρμογή των τριών επίμαχων νόμων! Και ο «σκληρός» Μόντι βρήκε τον μάστορά του…

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.