Νικόλας Ασιμος

Νικόλας Ασιμος

  • |

Διαβάζουμε στο εξώφυλλο του άρτι εκδοθέντος από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων βιβλίου «Νικόλας Ασιμος. Τα Τραγούδια»: «Είναι μεταξύ χλεύης και θαυμασμού που καθίσταται πάντοτε ένα έργο σημαντικό. Είναι σημαντικό επειδή επιβίωσε, δηλαδή, επειδή αντιστάθηκε. Και σήμερα είναι εκείνη η στιγμή -που στον καιρό της φάνηκε τόσο μακρινή- για να περισυλλεχθούν όλα αυτά τα θραύσματα και να αποκατασταθούν μέσα στην ενότητα της ομορφιάς τους».

Γιώργος Σταματόπουλος

Είναι γεγονός ότι ο αυτόχειρας μουσικός (Μάρτιος 1988) χλευάστηκε δεόντως τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ακόμη και από «δικούς του» ανθρώπους, είναι όμως επίσης γεγονός ότι το έργο του συγκίνησε και συγκινεί ακόμη πολλούς νέους που ούτε καν τον γνώρισαν. Ενας καθαρά αντισυστημικός και αντισυμβατικός καλλιτέχνης, που προσπάθησε να ανιχνεύσει την εξουσία κάθε μορφής (κρατικής και ατομικής), κινούμενος ανάμεσα στα σχεδόν αχαρτογράφητα τότε για την Ελλάδα νερά της αναρχικής ιδεολογίας και του παρμενίδειου ατρεμούς και ακίνητου όντος, που, όμως, το θεωρούσε αιτία κάθε κίνησης.

Δεν εστιάζει κανείς στη θεωρητική του κατάρτιση αλλά στον (νεοκυνικό) τρόπο ζωής του και στις μελωδίες του, ικανές να παντρέψουν τη δημοτική παράδοση με τα νέα ακούσματα του μπλουζ και της ροκ μουσικής. Ακόμη: στον επαναστατικό άμα τε και απαισιόδοξο στίχο του: «Η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια βολεμένη και ευφυής δικαιολογία/ διατηρούμε την εσώτερη μιζέρια μας με επαναστατική φρασεολογία», π.χ.

Εντυπωσιάζουν μερικά από τα τραγούδια του (και οι στίχοι του). Στη μελοποίηση, ας πούμε, του ποιήματος του Σκαρίμπα «Ουλαλούμ» το βιολί σηκώνει και πεθαμένους, άσε πόσο σπαραχτικά το άδει ο ίδιος [και όχι μετέπειτα ερμηνευτές].

Ας διαβάσουμε το «Βαρέθηκα»: «Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση/ κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει/ κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει/ αναμφιβόλως/ δε με χωράει ο τόπος, ρε παιδιά. Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,/ τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,/ τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες/ στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί. Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει/ το σύστημα μας έχει επιτάξει/ απόκληρα απομείναμε πουλάκια/ κυνηγημένα/ με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά. Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι/ ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι/ πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις/ εξήγησέ μου/ άμα σου περιφράξαν την καρδιά. Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω/ δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω/ πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη/ εξήγησέ μου/ κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν».

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.