Κυπριακό: Αντιμέτωποι με τους εθνικισμούς και τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις

Κυπριακό: Αντιμέτωποι με τους εθνικισμούς και τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις

  • |

Μόνη ελπίδα οι κοινοί αγώνες των «από κάτω»

Στο προη­γού­με­νο φύλλο της εφη­με­ρί­δας κά­να­με μια σύ­ντο­μη ανα­φο­ρά στις εξε­λί­ξεις γύρω από το κυ­πρια­κό, στις πρω­το­βου­λί­ες του ΟΗΕ και στα δε­δο­μέ­να μιας πι­θα­νής επα­νέ­ναρ­ξης συ­νο­μι­λιών. Για να μπο­ρέ­σου­με να κα­τα­νο­ή­σου­με κα­λύ­τε­ρα το ση­μείο στο οποίο βρί­σκε­ται αυτό το δυ­σε­πί­λυ­το πρό­βλη­μα, χρειά­ζε­ται να λαμ­βά­νου­με υπόψη την κομ­βι­κή στιγ­μή της κα­τάρ­ρευ­σης των συ­νο­μι­λιών τον Ιού­λιο του 2017 στο Κραν Μο­ντα­νά της Ελ­βε­τί­ας, αλλά και να αντι­με­τω­πί­ζου­με το κυ­πρια­κό ως μέρος ενός με­γα­λύ­τε­ρου προ­βλή­μα­τος ή μοι­ρά­σμα­τος της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου από τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις που εδώ και πε­ρισ­σό­τε­ρο από έναν αιώνα χτί­ζουν συμ­μα­χί­ες απο­κλει­στι­κά στη βάση των οι­κο­νο­μι­κών και πο­λι­τι­κών τους συμ­φε­ρό­ντων.

Το κυ­πρια­κό ως μέρος ενός με­γα­λύ­τε­ρου «προ­βλή­μα­τος»

Το κυ­ρί­αρ­χο, δια­χρο­νι­κό αφή­γη­μα της Ε/Κ αστι­κής τάξης ήταν και πα­ρα­μέ­νει πως το κυ­πρια­κό απο­τε­λεί απο­κλει­στι­κά πρό­βλη­μα ει­σβο­λής και κα­το­χής του τουρ­κι­κού στρα­τού. Κάτι που πρα­κτι­κά εκ­φρά­ζει την προσ­δο­κία πως αν όλοι πα­ρα­δε­χτούν πως η Τουρ­κία έχει ει­σβά­λει και κα­τέ­χει πα­ρά­νο­μα το ένα τρίτο του νη­σιού, το ζή­τη­μα θα λυθεί… τόσο απλά.Φυ­σι­κά αυτό το αφή­γη­μα απο­κρύ­πτει ένα με­γά­λο μέρος της αλή­θειας. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το κυ­πρια­κό πρό­βλη­μα κα­τέ­λη­ξε στη ση­με­ρι­νή του μορφή με την κα­θο­ρι­στι­κή συμ­βο­λή συ­γκε­κρι­μέ­νων, εθνι­κι­στι­κών πο­λι­τι­κών επι­λο­γών που έχουν κάνει δια­χρο­νι­κά οι ηγε­σί­ες των δύο κοι­νο­τή­των, από τον Μα­κά­ριο μέχρι τον Ανα­στα­σια­δη και από τον Ντεν­κτάς μέχρι τον Τατάρ. Είναι πρό­βλη­μα που προ­έ­κυ­ψε από την αποι­κιο­κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή της Μ.Βρε­τα­νί­ας και των Η.Π.Α αλλά και τις ωμές στρα­τιω­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις της Ελ­λά­δας (βλ. πρα­ξι­κό­πη­μα) και της Τουρ­κί­ας κ.ο.κ. Άρα εάν θέ­λου­με να δούμε χωρίς αυ­τα­πά­τες και πα­ρω­πί­δες γιατί ακόμα και σή­με­ρα  δεν μπο­ρεί να βρει ει­ρή­νη και ηρε­μία ένα νησί κάπου στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, θα χρεια­στεί να ανα­ζη­τή­σου­με τις αι­τί­ες πιο βαθιά από τις πρό­σφα­τες αψι­μα­χί­ες στο αλι­σβε­ρί­σι με­τα­ξύ των ηγε­σιών των δύο κοι­νο­τή­των του νη­σιού. Θα χρεια­στεί να λά­βου­με υπόψη τα σχέ­δια των με­γά­λων δυ­νά­με­ων για την ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, τις βλέ­ψεις των πε­ρι­φε­ρεια­κών δυ­νά­με­ων αλλά και των «ντό­πιων παι­κτών».

Οι νέες λυ­κο­συμ­μα­χί­ες που δη­μιουρ­γού­νται με σκοπό την ηγε­μο­νία στην πε­ριο­χή, όπως η σύ­μπρα­ξη Κύ­πρου-Ελ­λά­δας με δι­κτα­το­ρί­ες και εγκλη­μα­τι­κά κα­θε­στώ­τα (βλ. άξονα Κύ­πρου –Ελ­λά­δας – Αι­γύ­πτου – Ισ­ρα­ήλ), η επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή της Τουρ­κί­ας σε διά­φο­ρα μέ­τω­πα (βλ. Συρία) και οι οξεί­ες αντι­πα­ρα­θέ­σεις Ελ­λά­δας – Τουρ­κί­ας στο Αι­γαίο, είναι ζη­τή­μα­τα που δεν πρέ­πει να τα δια­χω­ρί­ζου­με από τη συ­ζή­τη­ση για το κυ­πρια­κό. Αντι­θέ­τως, είναι στον πυ­ρή­να της. Σε αυτό το πλαί­σιο οι ανα­λύ­σεις που απο­φεύ­γουν την εξέ­τα­ση των εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών είναι ανε­παρ­κείς. Από την άλλη πλευ­ρά, οι ανα­λύ­σεις που επιρ­ρί­πτουν τις ευ­θύ­νες για το Κυ­πρια­κό απο­κλει­στι­κά στον ξένο πα­ρά­γο­ντα συ­γκα­λύ­πτουν τις ευ­θύ­νες της ντό­πιας αστι­κής τάξης.Το κυ­πρια­κό, λοι­πόν, πα­ρα­μέ­νει άλυτο αφε­νός γιατί εμπλέ­κε­ται πότε έμ­με­σα πότε άμεσα σε ευ­ρύ­τε­ρους πο­λι­τι­κούς σχε­δια­σμούς και αφε­τέ­ρου γιατί οι ηγε­σί­ες των δύο κοι­νο­τή­των ακο­λου­θού­σαν κατά κα­νό­να σκλη­ρή εθνι­κι­στι­κή  γραμ­μή. Η πρό­σφα­τη εξαί­ρε­ση του Ακιν­τζί, που πριν λίγα χρό­νια ανα­πτέ­ρω­σε τις ελ­πί­δες για επί­λυ­ση του κυ­πρια­κού, προ­σέ­κρου­σε στην αδιαλ­λα­ξία της κυ­βέρ­νη­σης Ανα­στα­σιά­δη.

Οι ευ­θύ­νες στο εσω­τε­ρι­κό

Είναι πλέον προ­φα­νές πως ο Ανα­στα­σιά­δης δεν πήγε στις συ­να­ντή­σεις με πρό­θε­ση να λύσει το κυ­πρια­κό στη βάση της ΔΔΟ που απαι­τού­σε αμοι­βαί­ες υπο­χω­ρή­σεις, πα­ρό­λο που εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο φαι­νό­ταν πως όλες τις πλευ­ρές είχαν τη διά­θε­ση να ξε­μπερ­δέ­ψουν με ένα χρό­νιο βρα­χνά. Όμως η εκτί­μη­ση της ελ­λη­νι­κής και Ε/Κ ηγε­σί­ας ότι η Τουρ­κία βρί­σκε­ται σε αδύ­να­μη θέση αλλά και τα εθνι­κι­στι­κά αντα­να­κλα­στι­κά του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος (ΔΗΣΥ), εν όψει μά­λι­στα προ­ε­δρι­κών εκλο­γών, οδή­γη­σαν στο γνω­στό απο­τέ­λε­σμα: Να μπει το κυ­πρια­κό στον πάγο για τα τρία χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν και τώρα η συ­ζή­τη­ση να γί­νε­ται με πολύ χει­ρό­τε­ρους όρους και το σε­νά­ριο της δι­χο­τό­μη­σης (βλ. λύση δύο κρα­τών) στο τρα­πέ­ζι. Μά­λι­στα, το σε­νά­ριο αυτό δεν το έβαλε πρώτη η Τουρ­κία στο τρα­πέ­ζι. Ο δη­μο­σιο­γρά­φος -και μέχρι πρό­τι­νος δεξί χέρι του προ­έ­δρου- Μα­κά­ριος Δρου­σιώ­της πε­ρι­γρά­φει σε βι­βλίο του που κυ­κλο­φό­ρη­σε αυτές τις μέρες πώς στο Κραν Μο­ντα­νά ο Ανα­στα­σιά­δης «την πα­ρα­μο­νή του δεί­πνου προ­σέγ­γι­σε τον Τσα­βού­σο­γλου, του πρό­τει­νε λύση δύο κρα­τών».

Η αστι­κή τάξη του νη­σιού δεν έκανε και δεν θα κάνει τί­πο­τα που να προ­ε­τοι­μά­σει την κοι­νω­νία για το εν­δε­χό­με­νο λύσης. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι αυτή που εξαρ­χής έχει βάλει το χέρι της για να μένει το ζή­τη­μα χρό­νια άλυτο και να εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται την κα­τά­στα­ση προς όφε­λος της θε­ω­ρώ­ντας κο­ντό­φθαλ­μα πως μπο­ρεί να τη δια­χει­ρι­στεί. Δεν το έκανε ο Μα­κά­ριος, δεν το έκανε ο Πα­πα­δό­που­λος, δεν το έκανε ούτε ο Ανα­στα­σιά­δης.

Και τώρα τι;

Η αλή­θεια είναι ότι πολύ δύ­σκο­λα μέσα σ’ αυτό το ζο­φε­ρό τοπίο μπο­ρεί κά­ποιος να ορα­μα­τι­στεί και να χα­ρά­ξει το δρόμο προς την λύση. Η κα­τε­ξο­χήν δύ­να­μη που στή­ρι­ζε την Δι­ζω­νι­κή Δι­κοι­νο­τι­κή Ομο­σπον­δία, το ΑΚΕΛ, πα­ρα­παί­ει ανά­με­σα στα σκάν­δα­λα και στην ατολ­μία ανά­λη­ψης πο­λι­τι­κών πρω­το­βου­λιών, στοι­χεία που προ­κύ­πτουν και από τη φύση του ως ένα στην ουσία σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κό κόμμα. Φαί­νε­ται μά­λι­στα πως προ­κει­μέ­νου να συ­μπή­ξει συμ­μα­χία με το εθνι­κι­στι­κό ΔΗΚΟ, δύ­σκο­λα θα βάλει στην ατζέ­ντα του ψηλά το κυ­πρια­κό. Μένει, λοι­πόν, ένα τε­ρά­στιο κενό εκ­προ­σώ­πη­σης και δρά­σης του τμή­μα­τος της κοι­νω­νί­ας που προ­σπά­θη­σε και στή­ρι­ξε όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια την λύση του κυ­πρια­κού με γνώ­μο­να το κοινο συμ­φέ­ρον των δύο κοι­νο­τή­των. Έτσι, το με­γά­λο βάρος της ευ­θύ­νης πέ­φτει στις συλ­λο­γι­κό­τη­τες των δύο πλευ­ρών (κί­νη­μα επα­να­προ­σέγ­γι­σης, ερ­γα­τι­κά συν­δι­κά­τα, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες) που με την κί­νη­σή τους προ­σπα­θούν σε αντί­ξο­ες συν­θή­κες να εμπνεύ­σουν και να δη­μιουρ­γή­σουν το έδα­φος για ει­ρη­νι­κή συμ­βί­ω­ση. Μια προ­ο­πτι­κή που μπο­ρούν να ανοί­ξουν μόνο οι αγώ­νες των «από κάτω» ενά­ντια στους εθνι­κι­σμούς, η κοινή πάλη των δύο κοι­νο­τή­των ενά­ντια στον πό­λε­μο, τους «μι­κρούς» και τους με­γά­λους ιμπε­ρια­λι­σμούς, η τα­ξι­κή ενό­τη­τα ανε­ξαρ­τή­τως εθνι­κό­τη­τας ενά­ντια στην εκ­με­τάλ­λευ­ση και την κα­τα­πί­ε­ση που υφι­στά­με­θα και στις δυο με­ριές του συρ­μα­το­πλέγ­μα­τος.

Κι­νή­σεις όπως η συ­ντα­ρα­κτι­κή δια­δή­λω­ση χι­λιά­δων Τ/Κ πριν λίγο καιρό ενά­ντια στα τε­τε­λε­σμέ­να Άγκυ­ρας-Τα­τάρ είναι αυτές που δια­μορ­φώ­νουν το κα­τάλ­λη­λο έδα­φος και δεί­χνουν το δρόμο στην από ‘δω πλευ­ρά του συρ­μα­το­πλέγ­μα­τος.

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.