Ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός: Οι «εντιμότατοι φίλοι» της Ελλάδας στην περιοχή

Ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός: Οι «εντιμότατοι φίλοι» της Ελλάδας στην περιοχή

  • |

Στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, η πολιτική «εθνικών διεκδικήσεων» κρίνεται και από τις πτυχές με τις οποίες ξεδιπλώνεται.

Εν προ­κει­μέ­νω, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος επεν­δύ­ει στις «πλά­τες» των δυ­τι­κών ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων (βλ. σελ. 4-5) και ανα­βαθ­μί­ζει κα­τα­κό­ρυ­φα έναν επι­θε­τι­κό μι­λι­τα­ρι­σμό (βλ. σελ. 3). Αλλά ίσως ακόμα πιο απο­κα­λυ­πτι­κό είναι το «τόξο» των «επι­τό­πιων» συμ­μα­χιών στην πε­ριο­χή: Αφε­νός, γιατί αυτές είναι πιο «επι­χει­ρη­σια­κές» από τη «δι­πλω­μα­τία». Αφε­τέ­ρου, γιατί ο ελ­λη­νο­τουρ­κι­κός αντα­γω­νι­σμός δε συμ­βαί­νει «στη γυάλα»: Στην πε­ριο­χή συ­γκρο­τού­νται (λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο σφι­χτά ή συ­γκυ­ρια­κά) «στρα­τό­πε­δα» μέσα στα οποία εντάσ­σο­νται οι διεκ­δι­κή­σεις κάθε κρά­τους.

Πάνος Πέτρου

Σε αυτό το πεδίο, γί­νε­ται εμ­φα­νής η έντα­ξη της Ελ­λά­δας σε ένα αντι­δρα­στι­κό μέ­τω­πο. Για τους στε­νό­τα­τους δε­σμούς με το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ, που (θα έπρε­πε να) προ­κα­λούν ντρο­πή σε κάθε προ­ο­δευ­τι­κό άν­θρω­πο έχου­με γρά­ψει πολλά τα τε­λευ­ταία 10 χρό­νια -αν και η εν λόγω συμ­μα­χία δεν στα­μα­τά να δίνει νέες αφορ­μές, καθώς πη­γαί­νει από «εμ­βά­θυν­ση» σε «εμ­βά­θυν­ση». Καθώς γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, η «Κα­θη­με­ρι­νή» προ­α­νήγ­γει­λε ότι «προ­χω­ρούν τα­χέ­ως νέες συμ­φω­νί­ες με το Ισ­ρα­ήλ».

Αυτός ο «στρα­τη­γι­κός σύμ­μα­χος» κα­τα­πα­τά συ­στη­μα­τι­κά εδώ και δε­κα­ε­τί­ες κάθε έν­νοια του «Διε­θνούς Δί­καιου», το οποίο αρέ­σκο­νται να επι­κα­λού­νται «εθνι­κοί» ανα­λυ­τές. Τε­λευ­ταίο κρού­σμα, η δο­λο­φο­νία του  Ιρα­νού πυ­ρη­νι­κού επι­στή­μο­να -που δεν είναι ο πρώ­τος που πέ­φτει θύμα τέ­τοιας κρα­τι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας- με στόχο μια έντα­ση που θα εμπο­δί­σει πι­θα­νές από­πει­ρες του Μπάι­ντεν να επα­να­φέ­ρει τις ΗΠΑ στην πο­λι­τι­κή της «πυ­ρη­νι­κής συμ­φω­νί­ας» του 2015. Με το λε­ξι­λό­γιο των με­γά­λων ΜΜΕ, πρό­κει­ται για τον ορι­σμό της συ­μπε­ρι­φο­ράς «κρά­τους-τα­ρα­ξία», αλλά δεν εί­δα­με σε καμιά εφη­με­ρί­δα την «ιερή οργή» με την οποία αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο «τα­ρα­ξί­ας» Ερ­ντο­γάν.

Ακο­λού­θη­σε η συμ­μα­χία με την Αί­γυ­πτο, που πη­γαί­νει και αυτή από «εμ­βά­θυν­ση» σε «εμ­βά­θυν­ση». Να θυ­μί­σου­με ότι οι σχέ­σεις Αι­γύ­πτου-Τουρ­κί­ας επι­δει­νώ­θη­καν μετά το 2013. Τότε ανα­κά­λυ­ψε αίφ­νης και το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ότι «μοι­ρά­ζε­ται αιώ­νες προϊ­στο­ρί­ας» με το αι­γυ­πτια­κό, δη­λα­δή αμέ­σως μετά το αι­μα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα του στρα­τη­γού Αλ Σίσι που έκτο­τε κυ­βερ­νά με σι­δε­ρέ­νια κα­τα­στο­λή, με τους συ­ντρό­φους μας να πε­ρι­γρά­φουν μια κα­τά­στα­ση χει­ρό­τε­ρη από εκεί­νη του Μου­μπά­ρακ. Αλλά τα ΜΜΕ που έχουν πλημ­μυ­ρί­σει από ανα­φο­ρές στον «Σουλ­τά­νο Ερ­ντο­γάν», πα­ρα­δό­ξως δεν λένε «Φαραώ» τον Σίσι, ούτε έχου­με δει να ανα­πα­ρά­γε­ται εδώ η διε­θνής φήμη του στρα­τη­γού ως «Αι­γύ­πτιος Πι­νο­σέτ».

Με­σο­λά­βη­σε το φιά­σκο της ανοι­χτής στή­ρι­ξης στον πο­λέ­μαρ­χο Χα­φτάρ, τον επί­δο­ξο πρα­ξι­κο­πη­μα­τία που έγινε γνω­στός ως «Σίσι της Λι­βύ­ης» κι έφτα­σε να χρί­ζε­ται «εκ­πρό­σω­πος των ελ­λη­νι­κών θέ­σε­ων» στις διε­θνείς δια­σκέ­ψεις για το λι­βυ­κό!

Έχο­ντας πα­γιώ­σει τη στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ και με αφε­τη­ρία τη στενή σχέση με την Αί­γυ­πτο, τα τε­λευ­ταία 1-2 χρό­νια γί­νε­ται μια προ­σπά­θεια να ενι­σχυ­θεί η «αρα­βι­κή συ­νι­στώ­σα» του πλέγ­μα­τος των ελ­λη­νι­κών συμ­μα­χιών. Αυτό πα­ρου­σιά­ζε­ται δη­μα­γω­γι­κά ως «πο­λυ­διά­στα­τη» ή και «ει­ρη­νι­κή» εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, αφού -λέ­ει- «έχου­με δε­σμούς και με το Ισ­ρα­ήλ και με τον αρα­βι­κό κόσμο». Μόνο που ο «αρα­βι­κός κό­σμος» είναι μια έν­νοια-λά­στι­χο που τσου­βα­λιά­ζει κα­θε­στώ­τα και λαούς, αλλά και ετε­ρό­κλη­τα με­τα­ξύ τους κράτη.

Η «αρα­βι­κή συ­νι­στώ­σα» στην οποία επεν­δύ­ει η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη τόσο ζεστά έχει ονό­μα­τα: Πρώτα είναι τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα. Το αντι­δρα­στι­κό κρά­τος που χρη­μα­το­δο­τεί μι­σθο­φο­ρι­κούς στρα­τούς για να πα­ρεμ­βαί­νει σε μια σειρά χώρες (Λιβύη, Σου­δάν, Υε­μέ­νη) κι επι­χει­ρεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια να βγει από σκιά της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας, ανα­λαμ­βά­νο­ντας έναν πιο ενερ­γό ρόλο στους αντι­δρα­στι­κούς σχε­δια­σμούς στην πε­ριο­χή. Με τα ΗΑΕ υπο­γρά­φη­κε πρό­σφα­τα μια δι­με­ρής στρα­τιω­τι­κή συμ­φω­νία, όπου το ένα κρά­τος δε­σμεύ­ε­ται να υπε­ρα­σπι­στεί την «εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα» του άλλου. Μια σειρά στρα­τιω­τι­κών ασκή­σε­ων των ελ­λη­νι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων και των συμ­μά­χων τους έχει διευ­κο­λύ­νει τη στρα­τιω­τι­κή «έξοδο» των Εμι­ρά­των προς την ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Πιο πρό­σφα­τη η δια­βό­η­τη άσκη­ση «Μέ­δου­σα», όπου φέτος δια­φη­μί­στη­κε ιδιαί­τε­ρα η προ­σθή­κη των ΗΑΕ στο πλευ­ρό των Αι­γύ­πτου-Γαλ­λί­ας-Κύ­πρου. Στον ελ­λη­νι­κό Τύπο, η εν λόγω συμ­μα­χία δεν πα­ρου­σιά­ζε­ται με τους πιο ει­ρη­νι­κούς όρους: Τα ΗΑΕ απο­τε­λούν αντι­κεί­με­νο θαυ­μα­σμού ως «Σπάρ­τη της Αρα­βι­κής Χερ­σο­νή­σου» (λόγω της δρα­κό­ντειας ανα­βάθ­μι­σης του μι­λι­τα­ρι­σμού).

Ασφα­λώς μετά τα ΗΑΕ, ήταν θέμα χρό­νου να «τρέ­ξουν» και οι δε­σμοί με την ανώ­τα­τη ηγε­σία της μαύ­ρης αντί­δρα­σης στην πε­ριο­χή: Το Βα­σί­λειο των Σα­ούντ. Το φλερτ είχε αρ­χί­σει με την απο­στο­λή ελ­λη­νι­κών πυ­ραύ­λων για να «φυ­λά­νε» την βα­σι­λι­κή οι­κο­γέ­νεια από τους Υε­μέ­νιους αντάρ­τες Χούθι, των οποί­ων η πα­τρί­δα ισο­πε­δώ­νε­ται συ­στη­μα­τι­κά εδώ και χρό­νια από το συ­να­σπι­σμό των -φί­λων και συμ­μά­χων- Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και ΗΑΕ (με τη συν­δρο­μή και της Αι­γύ­πτου). Ο ίδιος συ­να­σπι­σμός το 2011 είχε πνί­ξει στο αίμα την αντι­μο­ναρ­χι­κή εξέ­γερ­ση στο Μπα­χρέιν, με από­βα­ση στρα­τού και αστυ­νο­μί­ας. Πλέον πυ­κνώ­νουν τα δη­μο­σιεύ­μα­τα για ανα­βάθ­μι­ση των σχέ­σε­ων της Ελ­λά­δας και με το σκο­τει­νό Βα­σί­λειο των Σα­ούντ. Από σκέ­ψεις ενί­σχυ­σης της «μι­σθο­φο­ρι­κής» σχέ­σης που ανα­πτύσ­σουν οι Σα­ούντ με τις ένο­πλες δυ­νά­μεις συμ­μά­χων τους (όπου ανα­λαμ­βά­νουν όλα τα έξοδα για φι­λο­ξε­νία-συ­ντή­ρη­ση οπλι­κών συ­στη­μά­των ή και αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού που θα προ­στα­τεύ­ει το Βα­σί­λειο) μέχρι το γνω­στό «νέες συμ­φω­νί­ες».

Ασφα­λώς όλα αυτά τα στρα­τιω­τι­κά αλι­σβε­ρί­σια δεν έχουν τί­πο­τε το «ει­ρη­νι­κό». Δεν έχουν επί­σης τί­πο­τε το «δη­μο­κρα­τι­κό»: Απέ­να­ντι στον  «Σουλ­τά­νο», απευ­θυ­νό­μα­στε σε μο­νάρ­χες, εμί­ρη­δες, βα­σι­λι­κές οι­κο­γέ­νειες, δι­κτά­το­ρες κι ένα κρά­τος-απαρτ­χάιντ. Δεν έχουν όμως και τί­πο­τε το «πο­λυ­διά­στα­το» -όσον αφορά το καυτό θέμα της Πα­λαι­στί­νης. Η επι­ση­μο­ποί­η­ση της στρα­τη­γι­κής συμ­μα­χί­ας με τα ΗΑΕ ήρθε αμέ­σως μετά την επί­ση­μη εγκα­τά­λει­ψη της Πα­λαι­στί­νης από τους Εμί­ρη­δες με την απο­κα­τά­στα­ση σχέ­σε­ων ΗΑΕ-Ισ­ρα­ήλ. Αντί­στοι­χα, δεν είναι σύμ­πτω­ση ότι η επερ­χό­με­νη σύ­σφι­ξη δε­σμών με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία έρ­χε­ται στο φόντο μιας σκαν­δα­λώ­δους «μυ­στι­κής» τρι­με­ρούς συ­νά­ντη­σης όπου μαζί με τον Πο­μπέο, βρέ­θη­καν από κοντά ο Νε­τα­νιά­χου με τον Πρί­γκη­πα Μο­χά­μεντ Μπιν Σαλ­μάν, για να εμ­βα­θύ­νουν την συ­νερ­γα­σία τους.

Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι τα πιο αντι­δρα­στι­κά αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα κι­νού­νται σε τρο­χιά αντι­πα­ρά­θε­σης με την Τουρ­κία και το Ιράν (βλ. και από­φα­ση του Αρα­βι­κού Συν­δέ­σμου του κα­λο­καί­ρι που στο­χο­ποιού­σε αυτές τις δύο χώρες για «απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κές ενέρ­γειες στη Μέση Ανα­το­λή»). Με κρι­τή­ριο τις ανά­γκες αυτής της αντι­πα­ρά­θε­σης, προ­ω­θεί­ται η σύ­σφι­ξη των σχέ­σε­ών τους με το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και η επί­ση­μη εγκα­τά­λει­ψη του πα­λαι­στι­νια­κού αγώνα (κενό το οποίο κα­λύ­πτουν -για δι­κούς τους ιδιο­τε­λείς λό­γους- η Άγκυ­ρα και η Τε­χε­ρά­νη). Σε αυτήν την «διά­τα­ξη δυ­νά­με­ων», το ελ­λη­νι­κό κρά­τος έχει δια­λέ­ξει μεριά, παί­ζο­ντας μά­λι­στα δρα­στή­ριο ρόλο στην προ­ώ­θη­ση αυτού του φι­λο­πό­λε­μου κι αντι­δρα­στι­κού «τόξου» Ισ­ρα­ήλ-αρα­βι­κών κα­θε­στώ­των…

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.