Μετά τη νίκη του Μπάιντεν

Μετά τη νίκη του Μπάιντεν

  • |

Αποσπάσματα συνέντευξης του Αμερικάνου σοσιαλιστή Τσάρλι Ποστ στο RS21.org.uk, που αναδημοσιεύτηκαν στην Εργατική Αριστερά στις 6 Γενάρη, πριν την εισβολή στο Καπιτώλιο.

Για τον «τρα­μπι­σμό» μετά τις εκλο­γές

Οι προ­βλέ­ψεις για «πρα­ξι­κό­πη­μα» -συ­νταγ­μα­τι­κό ή άλλο- που δια­κι­νού­νταν από πολ­λούς φι­λε­λεύ­θε­ρους και (δυ­στυ­χώς) τμή­μα­τα της σο­σια­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς δεν δι­καιώ­θη­καν. Οι πραγ­μα­τι­κές φα­σι­στι­κές συμ­μο­ρί­ες δεν ήταν σε θέση να τρο­μο­κρα­τή­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κά τους ψη­φο­φό­ρους ή να πα­ρε­νο­χλή­σουν την κα­τα­μέ­τρη­ση. Αν και στις γραμ­μές των κα­πι­τα­λι­στών αυ­ξή­θη­κε η υπο­στή­ρι­ξη στον Τραμπ σε σχέση με το 2016 (έλαβε το 51% των κα­πι­τα­λι­στι­κών χο­ρη­γιών το 2020, σε σύ­γκρι­ση με μόλις 8% το 2016), δεν υπήρ­χε καμία με­ρί­δα του κε­φα­λαί­ου που να είναι πρό­θυ­μη να εγκα­τα­λεί­ψει το «συ­νταγ­μα­τι­κό πλαί­σιο» που τους έχει εξυ­πη­ρε­τή­σει τόσο καλά για πάνω από 200 χρό­νια.

Τσάρλι Ποστ

Η «με­τα­θα­νά­τια ζωή» του τρα­μπι­σμού συ­νί­στα­ται κυ­ρί­ως σε συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές -ο Μπάι­ντεν λο­γι­κά δεν θα αντι­στρέ­ψει τις θη­ριώ­δεις μειώ­σεις φόρων στο κε­φά­λαιο και τους πλού­σιους- και στη συ­νε­χι­ζό­με­νη ανά­πτυ­ξη των φα­σι­στι­κών συμ­μο­ριών.

Οι φα­σι­στι­κές συμ­μο­ρί­ες που έχουν ανα­θαρ­ρή­σει πα­ρα­μέ­νουν μια απει­λή για εμάς. Η δια­δή­λω­σή τους στην Ουά­σινγ­κτον είναι ένα εμ­φα­νές ση­μά­δι ότι η «φαιά απει­λή» δεν πρό­κει­ται να εξα­φα­νι­στεί με την εκλο­γή του Μπάι­ντεν.

Πι­στεύω ότι οι «Ρε­που­μπλι­κά­νοι του κομ­μα­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου», που ήλ­πι­ζαν να εκ­κα­θα­ρί­σουν το κόμμα από τον τρα­μπι­σμό, θα δυ­σκο­λευ­τούν να απο­μο­νώ­σουν ή να τι­θα­σεύ­σουν την όλο και πιο ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­με­νη βάση τους. Ο ίδιος ο Τραμπ δεν θα εξα­φα­νι­στεί μετά την έξοδό του από το Λευκό Οίκο.

 

Για την κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν

Η κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν θα επα­να­φέ­ρει τη χώρα στις κλασ­σι­κές νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές. Αν και θα είναι πι­θα­νό­τα­τα πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή στην αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας (υπο­χρε­ω­τι­κή χρήση μά­σκας, πε­ρισ­σό­τε­ρη στή­ρι­ξη σε πο­λι­τεια­κές κυ­βερ­νή­σεις κλπ), το «πα­κέ­το τό­νω­σης της οι­κο­νο­μί­ας» θα πε­ρι­λαμ­βά­νει ελά­χι­στα ανα­δια­νε­μη­τι­κά μέτρα. Αντί­θε­τα, θα εστιά­σει στη διά­σω­ση των πο­λι­τεια­κών κυ­βερ­νή­σε­ων και των δα­νει­στών τους. Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί θα επι­χει­ρή­σουν να το­πο­θε­τη­θούν στα κε­ντρο­δε­ξιά της αμε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής σκη­νής. [σσ: για την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή του Μπάι­ντεν, βλ. 30-31]

Για το Black Lives Matter

Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί είχαν ση­μα­ντι­κές επι­τυ­χί­ες στην προ­σπά­θεια εν­σω­μά­τω­σης αγω­νι­στών του Black Lives Matter. Παρά την απόρ­ρι­ψη του κε­ντρι­κού αι­τή­μα­τος του κι­νή­μα­τος -απο­χρη­μα­το­δό­τη­ση της αστυ­νο­μί­ας- από τους Μπάι­ντεν/Χάρις, ένα ση­μα­ντι­κό στρώ­μα ακτι­βι­στών στρά­φη­κε από το Black Lives Matter (οι ζωές των μαύ­ρων με­τρά­νε) στο Black Votes Matter (οι ψήφοι των μαύ­ρων με­τρά­νε). Πώς κα­τέ­λη­ξε τόσο γρή­γο­ρα στις πο­λι­τι­κές του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος το με­γα­λύ­τε­ρο κοι­νω­νι­κό κί­νη­μα μιας γε­νιάς -με πάνω από 20 εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους να δια­δη­λώ­νουν σε πό­λεις, προ­ά­στια και χωριά σε όλες τις ΗΠΑ; Η ικα­νό­τη­τα των Δη­μο­κρα­τι­κών να εκτρο­χιά­σουν το κί­νη­μα μέσα από συμ­βο­λι­κές νίκες (γκρέ­μι­σμα αγαλ­μά­των της Συ­νο­μο­σπον­δί­ας) και επι­λε­κτι­κή κα­τα­στο­λή, αντα­να­κλά τις αδυ­να­μί­ες της ορ­γα­νω­μέ­νης Αρι­στε­ράς. Με εξαι­ρέ­σεις κά­ποιων μι­κρών ομά­δων ακτι­βι­στών, δεν προ­έ­κυ­ψε μέσα από την ιστο­ρι­κή εξέ­γερ­ση καμιά μό­νι­μη, δη­μο­κρα­τι­κή, πα­νε­θνι­κή ορ­γά­νω­ση αγω­νι­στών, αφο­σιω­μέ­νη στην διαρ­κή εκ­παί­δευ­ση και δρα­στη­ριο­ποί­η­ση γύρω από το αί­τη­μα για απο­χρη­μα­το­δό­τη­ση της αστυ­νο­μί­ας. Στο κενό ενός ισο­δύ­να­μου της Φοι­τη­τι­κής Μη-Βί­αι­ης Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής (SNCC) της δε­κα­ε­τί­ας του ’60, που πα­ρεί­χε ηγε­σία και όραμα στους αγώ­νες, οι δυ­νά­μεις του επί­ση­μου ρε­φορ­μι­σμού -ΜΚΟ, συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, πο­λι­τι­κοί των Δη­μο­κρα­τι­κών- μπό­ρε­σαν να κα­τευ­θύ­νουν με­γά­λο μέρος της ενέρ­γειας του κι­νή­μα­τος προς τους Μπάι­ντεν και Χάρις.

Για την Αρι­στε­ρά

Η σο­σια­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά ει­σέρ­χε­ται σε αυτό το αστα­θές έδα­φος από πιο αδύ­να­μες πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά θέ­σεις σε σχέση με αυτές στις οποί­ες βρι­σκό­μα­σταν όταν ανέ­λα­βε ο Τραμπ το 2016. Παρά τη διαρ­κή αριθ­μη­τι­κή ανά­πτυ­ξη της DSA, η βου­τιά της στις εκλο­γι­κές πο­λι­τι­κές του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος στη διάρ­κεια της κα­μπά­νιας Σά­ντερς και μετά, απο­δυ­νά­μω­σε ση­μα­ντι­κά τις δυ­να­τό­τη­τές της να πα­ρεμ­βαί­νει ή να χτί­ζει μα­ζι­κούς αγώ­νες.

Η DSA δεν μπήκε σε καμιά δια­δι­κα­σία σο­βα­ρής αυ­το­κρι­τι­κής απο­τί­μη­σης της απο­τυ­χί­ας της κα­μπά­νιας Σά­ντερς 2020. Παρά την συ­ντρι­πτι­κή υπο­στή­ρι­ξη στην από­φα­ση του συ­νε­δρί­ου το 2019, που δέ­σμευε την ορ­γά­νω­ση να μην στη­ρί­ξει άλλη υπο­ψη­φιό­τη­τα εκτός του Σά­ντερς, ηγε­τι­κά στε­λέ­χη της DSA έκα­ναν δη­μό­σια κα­μπά­νια υπέρ των Μπάι­ντεν/Χάρις.

Η DSA «πιά­στη­κε στον ύπνο» από την αντι­ρα­τσι­στι­κή εξέ­γερ­ση και δεν μπό­ρε­σε να συν­δε­θεί με το νέο στρώ­μα ηγε­τι­κών αγω­νι­στών που ανα­δύ­θη­κε. Αντί να εντο­πί­σει την ανά­γκη για ρι­ζι­κό ανα­προ­σα­να­το­λι­σμό της δρα­στη­ριό­τη­τά της, η ηγε­σία της DSA δεί­χνει ακόμα πιο προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη σε εκλο­γι­κές πο­λι­τι­κές γύρω από τα ψη­φο­δέλ­τια του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος. Η φαι­νο­με­νι­κά «αρι­στε­ρή πτέ­ρυ­γα» της DSA -ιδιαί­τε­ρα η τάση Bread&Roses- έχει εγκα­τα­λεί­ψει κάθε συ­ζή­τη­ση για ένα επερ­χό­με­νο «dirty break» [«βρώ­μι­κη ρήξη», η διά­σπα­ση με τους Δη­μο­κρα­τι­κούς αφού πρώτα «λε­ρώ­σεις τα χέρια σου» στο εσω­τε­ρι­κό τους] και για την ανά­γκη ενός ανε­ξάρ­τη­του ερ­γα­τι­κού κόμ­μα­τος. Προ­τι­μά μια πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή που δεν δια­φέ­ρει από το απο­τυ­χη­μέ­νο σχέ­διο της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής Αρι­στε­ράς του ’60 και του ’70 για «ανα­προ­σα­να­το­λι­σμό», που στό­χευε να με­τα­σχη­μα­τί­σει τους Δη­μο­κρα­τι­κούς σε ένα κόμμα δια­φο­ρε­τι­κής φύσης.

Τι να κά­νου­με οι ρι­ζο­σπά­στες και επα­να­στά­τες μέσα κι έξω από την DSA; Χρειά­ζε­ται να αφο­σιω­θού­με στον κε­ντρι­κό ρόλο της εξω-εκλο­γι­κής ορ­γά­νω­σης και πάλης. Σε αυ­τούς τους αγώ­νες, πρέ­πει να εί­μα­στε σα­φείς ότι ο Μπάι­ντεν και οι Δη­μο­κρα­τι­κοί είναι αντί­πα­λοί μας εξί­σου με τον Τραμπ και τις ορδές με­σο­στρω­μά­των του. Χρειά­ζε­ται να συμ­βά­λου­με στην οι­κο­δό­μη­ση αγώ­νων και σε στα­θε­ρές ανε­ξάρ­τη­τες ορ­γα­νώ­σεις που θα προ­κύ­ψουν ενά­ντια στη ρα­τσι­στι­κή αστυ­νο­μι­κή βία, τις νέες «σιω­πη­λές» απε­λά­σεις, τη μα­ζι­κή ανερ­γία, τις εξώ­σεις και τις κα­τα­σχέ­σεις, τις νέες επι­θέ­σεις στις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης και τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις.

Αυτοί οι αγώ­νες θα χρεια­στεί να ξε­πε­ρά­σουν το μο­ντέ­λο «κα­μπά­νιας» που προ­κρί­νει το σύ­μπλεγ­μα των ΜΚΟ, με την έμ­φα­ση στο λό­μπινγκ, τις «τα­κτο­ποι­η­μέ­νες» δια­δη­λώ­σεις κλπ ή τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των συν­δι­κά­των που είναι απρό­θυ­μα να σκε­φτούν να ξε­πε­ρά­σουν τα νό­μι­μα όρια της δρά­σης τους. Χρειά­ζε­ται να ανα­τρέ­ξου­με στα πα­λιό­τε­ρα ζω­ντα­νά πα­ρα­δείγ­μα­τα μα­ζι­κών αγώ­νων στις ΗΠΑ  -το κί­νη­μα των ανέρ­γων στα 1929-33, τις μα­ζι­κές βιο­μη­χα­νι­κές απερ­γί­ες στα 1934-38, το Κί­νη­μα για τα Πο­λι­τι­κά Δι­καιώ­μα­τα και το κί­νη­μα της Μαύ­ρης Δύ­να­μης, όπως και το κύμα πο­λυ­φυ­λε­τι­κής ερ­γα­τι­κής δρά­σης στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’60 και στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’70. Από εκεί έχου­με να αντλή­σου­με έμπνευ­ση.

://rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.