«Η επανάσταση είναι το παν»

«Η επανάσταση είναι το παν»

  • |

Τον θυμάμαι στις μπουάτ στην Πλάκα, τέλη της δεκαετίας του ’70 να άδει σπαραχτικά, πέρα από τα [κάπως ροκ] αντάρτικα, τον κυρ-Παντελή, τον έντιμο, έντρομο, άβουλο μέσο Ελληνα, που δεν είχε τι να αφήσει παρακαταθήκη στις νέες γενιές, επειδή είχε συμβιβαστεί με το κατεστημένο και την κάθε εξουσία.

Γιώργος Σταματόπουλος

Κλείνουν σήμερα ακριβώς δώδεκα χρόνια από τον θάνατο του Πάνου Τζαβέλα, ενός καλλιτέχνη της Αριστεράς, που δόνησε με τα άσματά του τα νιάτα μας και κάθε του κραυγή μας έφερνε αντιμέτωπους με τις ενοχές μας και τις ευθύνες μας: για τη νωθρότητά μας, για τον συμβιβασμό μας με τα ψιχία που μας προσέφερε η εξουσία, αφαιρώντας ταυτόχρονα την αξιοπρέπειά μας και τις ελευθερίες μας χωρίς ούτε ένα κιχ από τους περισσότερους.

Σπουδαίος καλλιτέχνης – κυρίως μεγάλος άνθρωπος. Από μικρός στον αγώνα κατά του φασισμού, ναζιστικού και ντόπιου, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, βασανίστηκε, αλλά παρέμεινε ακέραιος. Βιβλική μορφή, συντάραξε τις πεποιθήσεις μας και τις βεβαιότητές μας, ουρλιάζοντας σχεδόν την αγάπη και την αλληλεγγύη – και πιστεύοντας σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, στην οποία δεν θα υπήρχε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έξω όμως από κομματικές ντιρεκτίβες και από όποιου άλλου είδους χειραγώγηση.

Ιδού λίγοι στίχοι από τον μικρό, συμφεροντολόγο Ελληνα [διαχρονική η «ταυτότητά» του]:

Εντιμε άνθρωπε, κυρ-Παντελή,

έντρομε, άβουλε, συ φασουλή.

βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή,

άδειο πετσί, χωρίς πνοή.

Εντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά,

θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά [αλλιώς ακουγόταν η τελευταία λέξη…]

κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή

σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

Ισως το έχω αναφέρει ξανά, αλλά όταν τραγουδούσε τους «αστούς» [οι αστοί τρομάξανε και κάστρα φτιάξανε…] και έφτανε στο σημείο που λέει «Ζήτω το κόμμα μας το…» οι μισοί συμπλήρωναν «το ΚΚΕ» και οι άλλοι μισοί «το ΚΚΕεσ.» – είχε προηγηθεί το ’68 η διάσπαση του ΚΚΕ και δεν ήξερε ποιους να προτιμήσει, ποιο κόμμα να επιλέξει να λέει· οπότε συμφωνήθηκε σιωπηρά να λέμε άπαντες σ’ εκείνο το κρίσιμο σημείο «Ζήτω το κόμμα μας το κόκκινο» κι έτσι δεν διαταρασσόταν η ηρεμία και ερχόταν γαλήνη και σύμπνοια στο ακροατήριο. Ο ίδιος ήταν κόκκινος, χωρίς διαχωρισμούς, τασσόταν με τους προλετάριους και τους αδικημένους, με τους πραγματικούς αγωνιστές, όπως ήταν ο ίδιος. Μετά το ’68, αλλά και νωρίτερα, διαφώνησε ριζικά με την πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης ενώ ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 είχε επηρεαστεί από το παγκόσμιο κίνημα αμφισβήτησης· του άρεσε ο Ντίλαν, οι Μπιτλς και λοιπά.

Να, που λείπουν τέτοιες φωνές σήμερα – φωνές ανεξαρτησίας και αντίστασης στην κάθε εξουσία, όποιο περίβλημα κι αν χρησιμοποιεί η τελευταία [διότι η εξουσία είναι μία]. Ελεγε σε ένα του άσμα για τον Νικόλα Ασιμο: «Αχ, βρε Νικόλα, η επανάσταση δεν είναι μια αγχόνη, μα η αιώνια ανάσταση – είναι το παν».

.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.