Για τη βία στους χώρους εργασίας

Για τη βία στους χώρους εργασίας

  • |

Να, λοιπόν, που βγαίνουν στη φόρα οι θλιβερές συνθήκες που επικρατούν στους χώρους εργασίας. Εργαζόμενοι που υφίστανται βία από τους προϊσταμένους τους δηλώνουν ότι δεν αντιδρούν σε λεκτική, ψυχική, σωματική βία των τελευταίων από φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους. Ο φόβος κυριαρχεί. Ο φόβος οδηγεί στην απώλεια αξιοπρέπειας και στην απομάκρυνση της ελευθερίας.

Ο φόβος. Ο φόβος. Είναι αλήθεια ότι μερικοί τζιτζιφιόγκοι έτσι και αποκτήσουν μια θέση εξουσίας θεωρούν ότι είναι κάπως σαν θεοί και μπορούν να εκπληρώσουν ό,τι αρρωστημένο τους βασανίζει στις σχέσεις τους με τον περίγυρο, ό,τι μνησίκακο κουβαλάνε, ποιος ξέρει πόσα χρόνια.

Γιώργος Σταματόπουλος

Και πώς αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, την κάθε τους μέρα όσοι υφίστανται τη βία; Μα, δεν είναι τυχαίο ότι έχει αυξηθεί η κατανάλωση ψυχοτρόπων φαρμάκων, ότι τα πρόσωπα των περισσότερων είναι συνοφρυωμένα, στερημένα από χαμόγελο και γλυκύτητα -εξ ου η εξορία της ομορφιάς και της αλληλεγγύης από τις κοινωνικές σχέσεις. Χάνεται η οποιαδήποτε διάθεση για χιούμορ και κάθε είδους αστεϊσμό, σκληραίνει ο ψυχισμός, γίνεται άκαμπτο το σώμα. Εχουν πει μερικοί ότι είναι χαμένη εκείνη η μέρα κατά την οποία δεν μπορέσαμε να γελάσουμε -όταν γελάει ανοιχτόκαρδα κάποιος χίλιοι ήλιοι εμφανίζονται στον χώρο. Να φανταστούμε την έκρηξη φωτός όταν αυτός ο κάποιος αρχίζει να χορεύει. Αλλά πάνε αυτά. Ο εικοστός πρώτος αιώνας είναι κόσμος αχαλίνωτης βίας -και στα έθνη και στην οικουμένη [και μέσα στις ίδιες τις οικογένειες, τι να λέμε…].

Και, όσο κι αν ηχεί παράδοξα, πολλοί είναι αυτοί που στρέφονται στις θρησκείες για να βρουν ένα αποκούμπι, να ξεχάσουν μέσα τους τη βία που τους ασκείται καθημερινά. Αλλοι διακόπτουν κάθε επαφή τους με την πολιτική, με τα συνδικάτα, με τις πολιτικές οργανώσεις ή με την τοπική αυτοδιοίκηση, διότι σε τίποτε δεν τους βοηθάνε. Νέοι, αδύναμοι, [ξε]πέφτουν σε ναρκωτικές ουσίες ενώ ελάχιστοι ανοίγουν από μόνοι τους [υπερβολή] την πόρτα του ψυχιατρείου, διαβαίνουν την πύλη και δεν ξαναβγαίνουν. Αστε… και λοιπά.

Είναι γεγονός ότι η σιωπή βοηθά στη διαιώνιση αυτής της «πραγματικότητας» στους χώρους εργασίας προσφέροντας χαρά στους χρήστες βίας, αλλά κάνοντάς τους ασύδοτους στη χρήση της. Πάντα οι εξουσίες, από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη, βρίσκουν τον τρόπο να σκορπίζουν τον φόβο στους υπηκόους τους -είναι εξάλλου ο μόνος τρόπος να διατηρούνται και να ενδυναμώνονται. Και βεβαίως, ισχύει αυτό και για τα δημοκρατικά, ας τα πούμε έτσι, καθεστώτα. (Εκπληξη προκαλούν δημοσιεύματα που κάπως δικαιολογούν αυτές τις συμπεριφορές της ιεραρχίας -κατά τα άλλα οι συγγραφείς τους μάχονται, λένε, για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Είναι σε σύγχυση ο κόσμος.)

Είναι προφανές ότι οι βιαιοπραγούντες ηδονίζονται βλέποντας την αδυναμία και τον φόβο των «υποδεέστερων». Επίσης βέβαιο είναι ότι οι πολλοί έχουν αποδεχτεί αυτήν την ανωμαλία στις ιεραρχικές σχέσεις. Πρέπει να επιμείνει κανείς στην έννοια ιεραρχία [να την αναλύσει, να την ερμηνεύσει, να την αποδιαρθρώσει] εάν θέλει να είναι θιασώτης της ισότητας και εάν όντως αγαπά το όντο άνθρωπος. Τους μικρούς εξουσιαστές να φοβόμαστε περισσότερο, εννοείται.

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.