Μονόφθαλμοι…

Μονόφθαλμοι…

  • |

Να πεις ότι ήσαν και τίποτα σπουδαίοι δημιουργοί όλοι αυτοί που κατηγορούνται για βάναυση συμπεριφορά σε νεότερους δυνάμει δημιουργούς, ε, λες, μέσα στη «μεγαλοφυΐα» τους μπορούν και να ξεφεύγουν από τα ανθρώπινα· καθόλου δεν σημαίνει αυτό ότι αυτοί οι «ξεχωριστοί» είναι υπέρ τον νόμο [την ηθική, την αρετή και λοιπά]. Με τους δημιουργούς όμως των τελευταίων δεκαετιών συμβαίνει να ισχύει μια σκληρή μεν παροιμία, που αποτυπώνει όμως ρεαλιστικά την πραγματικότητα, ότι δηλαδή «στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος» – είναι εντελώς προσωπική η εκτίμηση αυτή, ιδίως σε ό,τι αφορά την εποπτεία από τη δεκαετία του ’80 και εντεύθεν [μην παρεξηγιόμαστε δηλαδή]. Και βεβαίως υπάρχουν πάντα, ευτυχώς, οι λαμπρές εξαιρέσεις, που διασώζουν τη χώρα, πλην όμως δεν φαίνονται, αρνούνται να εμφανιστούν στον καταγέλαστο και ταπεινωτικό για τον σωστό και σοβαρό άνθρωπο χώρο του θεάματος.

Γιώργος Σταματόπουλος

Μερικές φορές αναρωτιέσαι: «Είναι δυνατόν να είναι αυτό το πολιτισμικό γίγνεσθαι της χώρας;», αλλά αμέσως παύεις να αναρωτιέσαι αφού, ναι, αυτό είναι και πέραν τούτου… άσ’ τα να πάνε. Φαίνεται να λείπουν το σθένος και το πάθος, η αγάπη και ο έρωτας, ο ιδρώτας και ο πόνος, που απαιτούνται για τη δημιουργία του έργου τέχνης, αφού η «επιτυχία» έρχεται μέσα από γνωριμίες και δημόσιες σχέσεις και όχι μέσα από σκληρό και επίμονο αγώνα με το αντικείμενο της τέχνης [του καθενός στον τομέα του]. Αλλο επίσης φιλόδοξος και άλλο ματαιόδοξος. Αυτό αφορά και τον πολιτισμό αλλά και την πολιτική και μόνο στην ιατρική επιστήμη φαίνεται να γίνεται σοβαρή και επιστημονική εργασία [και άλματα].

Εφτιαξαν ένα «όνομα» πολλοί από τον χώρο του θεάματος κυρίως και νόμισαν ότι η εξουσία που προσφέρει το «όνομα» θα διαιωνίζεται έως τουλάχιστον την τελευτή τους. Αγνοούν προφανώς ότι (Πλούταρχος) «μέτρον του βίου το καλόν, ου το του χρόνου μήκος». Επίσης: «Ουχ ο μακρότατος βίος άριστος αλλ’ ο σπουδαιότατος… το γαρ καλόν ουκ εν μήκει χρόνου θετέον, αλλ’ εν αρετή και τη καιρίω συμμετρία». Ψάχνουμε ψύλλους στ’ άχυρα ίσως, ο κύβος έχει προ πολλού ριφθεί.

Ευτυχώς στο «περιθώριο» της κοινωνίας αναπτύσσονται εξαιρετικά πράγματα, που, όμως, είναι αμελητέα για τους «κριτές» του πολιτισμού και της πολιτικής στη χώρα. Δεν πειράζει – είναι αυτά που διασώζουν τη βαθύτητα του πολιτισμού και της συνοχής της κοινότητας. Ομάδες χορού που λοιδορούν τη βαρύτητα, νέοι εκδότες που επιμένουν κόντρα στην οπτικότητα της ζωής, θεατρικές ομάδες που ψάχνουν την ονειρικότητα της σκηνής, ποιητές που επιχειρούν το εκφράζειν και όχι το εκφράζεσθαι, διανοητές που ξεκινάνε από την αρχή, επιστήμονες που ερευνούν και πασχίζουν, αρχιτέκτονες που προσεγγίζουν την απλότητα [την εκδίπλωση της φύσης – και τη διάχυση του φωτός], σκηνοθέτες που ακραγγίζουν το ρίγος του δέρματος, το βάθος της ψυχής, ζωγράφοι που υπερνικούν φόβους μπροστά στις «σχολές», μουσικοί που δεν κραυγάζουν, αλλά προσπαθούν να τελειοποιήσουν τη γλώσσα [της επαφής], αρχαιολόγοι, εκπαιδευτικοί που δεν παύουν να σκάβουν.

w.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.