Του θεάτρου…

Του θεάτρου…

  • |

Το θέατρο είναι συνυφασμένο με τη γέννηση της δημοκρατίας, ίσως να ήταν και το αίτιο αυτής της γέννησης. Είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς μια θεατρική παράσταση και ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα των προηγούμενων θεατράνθρωπων που έφεραν στο προσκήνιο την αρχαία τραγωδία. Εκτοτε δεν έγιναν και πολλά για την αναβάθμιση των θεατρικών σπουδών παρότι εντάχθηκαν αυτές οι σπουδές στην πανεπιστημιακή βαθμίδα εκπαίδευσης.

Γιώργος Σταματόπουλος

Το θέατρο δεν έχει σχέση με το σινεμά. Το τελευταίο άφησε άφωνους τους ανθρώπους, τους αφαίρεσε τη φυσική συνομιλία, τους αφαίρεσε την ατομικότητα, δημιουργώντας μια πλασματική, υπέροχη μέσα στον στολισμό της και την επίπλαστη ομορφιά της. Η πραγματικότητα καλύφθηκε από ομίχλη και τρέμουλα· ανατράπηκε η εσωτερικότητα του ανθρώπου.

Το θέατρο όμως υποτίθεται μετέφερε -και μεταφέρει- τη φωνή του Ευριπίδη, του Σαίξπηρ, τη σωματική επαφή ηθοποιών και θεατών -την πνευματική εννοείται, αυτήν που κάνει δημιουργό και τον θεατή εκτός από τον συγγραφέα. Στο θέατρο δεν υπερτερεί η όραση της ακοής -οι δυο αισθήσεις είναι ισότιμες, προκαλώντας ανάλογα συναισθήματα σε όσους είναι παρόντες.

Το θέατρο δεν απαιτεί να βρούμε νέα γλώσσα ώστε να αντιμετωπίσουμε την εικονική πραγματικότητα -απαιτεί όμως να είμαστε σύγκορμα εκεί, στην (ανα)παράσταση του βίου, του παιδαγωγικού ασφαλώς βίου, μέσω της τραγικότητάς του (του βίου). Επιπροσθέτως (Γιώργος Μανιάτης, Περί Οργανώσεως): «Αγαλλίαση φέρνει η παραμικρή σύνδεση με τη θεατρική τέχνη. Η σοβαρότερη μάλιστα εθνική επένδυση της Ελλάδας τα τελευταία δεν ξέρω πόσα χρόνια είναι η αξιοποίηση του αρχαίου δράματος».

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.