Ο πρωθυπουργός που ενθαρρύνει τους υβριστές

Ο πρωθυπουργός που ενθαρρύνει τους υβριστές

  • |

Δεν μπορεί να διακρίνει κανείς αν το θέλει που τα λέει ο πρωθυπουργός ή του ξεφεύγουν τα λόγια του. Με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα συνάμα, ιδού τι είπε για μια περίεργη συνεργάτιδά του, την κυρία Ειρήνη Αγαπηδάκη, εθνική συντονίστρια παρακαλώ για τα προσφυγόπουλα, ειδική γραμματέας για τα ασυνόδευτα ανήλικα (προηγουμένως του είχε υπενθυμίσει ο κ. Τσίπρας παλαιότερες αναρτήσεις τής εν λόγω κυρίας («Ας πούμε ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δολοφόνοι», ενώ ο κ. Τσίπρας χαρακτηριζόταν «εγκληματικά ανήθικος»), ιδού λοιπόν τα πρωθυπουργικά έπεα: «Μπορεί και μένα, όντως, το ύφος να με ξενίζει, να το θεωρώ λίγο ακραίο, γράφτηκαν όμως αυτά όταν η κυρία Αγαπηδάκη ήταν πολίτης (πολίτις;), δεν είχε δημόσιο αξίωμα».

Γιώργος Σταματόπουλος

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς. Το «μπορεί»; Το «λίγο ακραίο»; Το «γράφτηκαν όταν δεν είχε δημόσιο αξίωμα»; Είναι πιθανό να τον ξενίζουν οι αναρτήσεις της κυρίας, είναι επίσης πιθανό και να μην τον ξενίζουν – αυτό προκύπτει από το «μπορεί». Τι ακριβώς σημαίνει «λίγο ακραίο»; Υπάρχει και λιγότερο ακραίο, ή περισσότερο ακραίο; Και το αποκορύφωμα, που προκαλεί τουλάχιστον πικρά χαμόγελα, αλλά και οργή, ίσως και αγανάκτηση, είναι τούτο: αν είσαι πολίτης απλός, πλέμπα, μπορείς να υβρίζεις ασυστόλως· δεν θεωρείσαι ανήθικος και ανέντιμος, δεν είσαι αξιοκατάκριτος. Ισως αυτό να ήταν και το κριτήριο του πρωθυπουργού να στέρξει να την τοποθετήσει σε κρίσιμη εθνικά θέση. Αφού ξέρει να εξευτελίζει τους αντιπάλους είναι άξια για την κυβέρνησή του. Για τούτο και την επιβράβευσε χαρίζοντάς της δημόσιο αξίωμα. Προς γνώσιν αυτό υποψηφίων με το κόμμα του κ. Μητσοτάκη. Ασκηθείτε σε συκοφαντίες εναντίον των αντιπάλων κι εγώ είμαι εδώ, είναι σαν να τους λέει. Ιδιοφυές. Υπ’ αυτήν την έννοια, ας είμαστε προετοιμασμένοι στις επόμενες εκλογές.

Με αυτήν την τεράστια ανοησία του ο πρωθυπουργός είναι σαν να στέλνει μήνυμα στους χρήστες του διαδικτύου (να τους ενθαρρύνει μάλιστα) να επιδοθούν σε ύβρεις παντός είδους, σε σπίλωση συνειδήσεων, σε κατακρεούργηση προσωπικοτήτων, σε εμετικούς χαρακτηρισμούς. Λαϊκούρα είναι, μπορούν κάλλιστα να τρώγονται μεταξύ τους χωρίς τεκμήρια, χωρίς επιχειρήματα, με μόνο τους εφόδιο την άδοξη ζωούλα τους – έτσι και κατακτήσουν όμως δημόσια αξιώματα, εισέρχονται αυτομάτως στην ελίτ της χώρας (στην υποκρισία και τη σοβαροφάνεια – στην αδιαφάνεια κ.λπ.).

Λοιπόν, καταλήγει κανείς, τα θέλει και τα λέει ο πρωθυπουργός, δεν του ξεφεύγουν και ας μένουν κατάπληκτοι όσοι τον ακούν. Αυτό συνέβαινε από πολύ παλιά, από τον Ομηρο ακόμη («τέκνον εμόν», λέει η Ευρύκλεια στην άπιστη Πηνελόπη, «ποίόν σε φύγεν έρκος οδόντων» – «τι ξέφυγε από το ξέφραγό σου στόμα;»). Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους μερικές φορές οι άνθρωποι από αυτά που ξέφευγαν από το στόμα του συνομιλητή τους. Εχουμε κι εδώ παράδοση.

Δεν μπορεί να πει κανείς ότι ο πρωθυπουργός έχει απύλωτο στόμα, έχει όμως απύλωτη σκέψη-ιδεολογία και αυτό φαντάζει χειρότερο. Ασφαλώς δεν πρέπει να παραπονιέται όταν βλέπει στο διαδίκτυο λαϊκές ύβρεις εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Κατά τα άλλα, ο ποιοτικός διάλογος μας μάρανε – και ο φιλελευθερισμός, εννοείται.

efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.