Συνεπιμέλεια, σεξισμός, συγκυρία και Αριστερά

Συνεπιμέλεια, σεξισμός, συγκυρία και Αριστερά

  • |

Κατά τη γνώμη μου, η αντιμεταρρυθμιστική ορμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη σχετικά με τις βασικές αρχές του οικογενειακού δικαίου που έθεσε ο νόμος του 1983, υποχρεώθηκε να μείνει στα μισά του δρόμου.

Βρήκε απέ­να­ντι όλες (μα όλες!) τις γυ­ναι­κεί­ες ορ­γα­νώ­σεις και τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες του φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος, όπως και όλες τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς. Που ανέ­δει­ξαν ότι πίσω από τις ρυθ­μί­σεις του νο­μο­σχε­δί­ου Τσιά­ρα και πίσω από τις γλυ­κε­ρές και απο­λύ­τως υπο­κρι­τι­κές ανα­φο­ρές σε μια τάχα «παι­δο­κε­ντρι­κή» αντί­λη­ψη, κρύ­βο­νταν μέτρα που απο­σκο­πού­σαν σε μια ση­μα­ντι­κή επι­δεί­νω­ση της θέσης των γυ­ναι­κών.

Βρήκε, όμως, απέ­να­ντι και ένα ση­μα­ντι­κό τμήμα των νο­μι­κών (με πρω­το­πό­ρους τους μα­χό­με­νους πο­λι­τι­κά δι­κη­γό­ρους) που ανέ­δει­ξαν τον κίν­δυ­νο ενός μα­ζι­κού και οξύ­τα­του κοι­νω­νι­κού προ­βλή­μα­τος, αν προ­χω­ρού­σε η θε­σμο­θέ­τη­ση της υπο­χρε­ω­τι­κής συ­νε­πι­μέ­λειας όπως του­λά­χι­στον προ­βλε­πό­ταν αρ­χι­κά.

Αντώνης Νταβανέλος

Πα­ρό­λα αυτά, το τε­λι­κό νο­μο­σχέ­διο είναι πα­ρέμ­βα­ση σε ιδιαί­τε­ρα συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Δεν έχω την πρό­θε­ση να γράψω ένα ακόμα κεί­με­νο για τη συ­νε­πι­μέ­λεια. Το κα­θή­κον αυτό έχει από πολ­λές πλευ­ρές επι­κα­λυ­φθεί με επάρ­κεια. Την άποψη της ΔΕΑ μπο­ρεί να δει όποια-ος επι­θυ­μεί στο κεί­με­νο «Από­συρ­ση του νο­μο­σχε­δί­ου Τσιά­ρα τώρα – Αμε­τά­κλη­τα ενά­ντια στο σε­ξι­σμό» (των Ι. Γαϊ­τά­νη, Κ. Για­νού­λια, Κ. Σερ­γί­δου, Χρ. Τσι­κα­λου­δά­κη, Δημ. Χρι­στά­κη, στο Rproject).

Όμως, ο τρό­πος που έγινε η συ­ζή­τη­ση, ακόμα και μέσα στους κύ­κλους της Αρι­στε­ράς, ανέ­δει­ξε ένα πρό­σθε­το πρό­βλη­μα. Τη σύγ­χυ­ση στις εκτι­μή­σεις για την τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία, για την αξιο­λό­γη­ση της σε­ξι­στι­κής επί­θε­σης, για τη σχέση του σε­ξι­σμού με το σύ­νο­λο της πο­λι­τι­κής των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων και των κυ­βερ­νή­σε­ων.

Ας αρ­χί­σου­με από την κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, για να δούμε στη συ­νέ­χεια τις πιο επι­κίν­δυ­νες πα­ρε­κτρο­πές.

Πρό­σφα­τα 221 αγω­νί­στριες/ές της Αρι­στε­ράς, κα­τέ­θε­σαν ένα κοινό ενυ­πό­γρα­φο κεί­με­νο, με τίτλο: «Για τη συ­νε­πι­μέ­λεια και την κοινή ανα­τρο­φή». Αξί­ζει να υπο­γραμ­μι­στεί ότι ανα­πτύσ­σουν τη θέση τους με νη­φα­λιό­τη­τα και κυ­ρί­ως απο­φεύ­γο­ντας κάθε επι­θε­τι­κή αιχμή απέ­να­ντι στο συλ­λο­γι­κά ορ­γα­νω­μέ­νο φε­μι­νι­στι­κό/αντι­σε­ξι­στι­κό κί­νη­μα, που στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία του υπο­στή­ρι­ξε αντί­θε­ση θέση. Αν αυτός ο κα­νό­νας είχε τη­ρη­θεί από την αρχή της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης -και κυ­ρί­ως μέσα στο βάλτο των social media- θα είχαν απο­φευ­χθεί κά­ποια «δρά­μα­τα».

Οι 221 υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο νόμος του 1983 ήταν θε­τι­κός και προ­ο­δευ­τι­κός, μέσα σε συν­θή­κες όπου «οι γυ­ναί­κες στην πλειο­νό­τη­τά τους δεν ερ­γά­ζο­νταν, είχαν πε­ριο­ρι­σμέ­νη ζωή εκτός σπι­τιού, ενώ κύρια ασχο­λία τους ήταν η φρο­ντί­δα του “νοι­κο­κυ­ριού” και η ανα­τρο­φή των παι­διών (ακόμα και για όσες δού­λευαν)». Η ει­κό­να αυτή είναι αντι­στρο­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας: Ο νόμος του 1983 ήταν προ­ο­δευ­τι­κός, όχι γιατί ο νο­μο­θέ­της επί ΠΑΣΟΚ κα­θο­ρί­στη­κε από μια αφη­ρη­μέ­να προ­ο­δευ­τι­κή με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή στρα­τη­γι­κή, αλλά γιατί ο νόμος υπα­γο­ρεύ­τη­κε από την ορ­μη­τι­κό­τη­τα των διεκ­δι­κή­σε­ων των γυ­ναι­κών, που (σε με­γά­λο βαθμό) είχαν βγει νω­ρί­τε­ρα στην πα­ρα­γω­γή και έπαι­ζαν ήδη πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Όποια/ος δεν θυ­μά­ται την απερ­γία των τη­λε­φω­νη­τριών, το βάρος των ερ­γα­τριών στους αγώ­νες στην κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γία και τη μα­ζι­κή πα­ρου­σία των γυ­ναι­κών στο νε­ο­λαι­ί­στι­κο και στο φοι­τη­τι­κό κί­νη­μα δεν έχει ζήσει τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση.

Σε σχέση με το σή­με­ρα, οι 221 εκτι­μούν ότι: «Ο κύ­ριος λόγος που οι ερ­γο­δό­τες προ­τι­μούν τους άντρες, είναι ότι γνω­ρί­ζουν ότι οι γυ­ναί­κες έχουν αυ­ξη­μέ­νες υπο­χρε­ώ­σεις στην οι­κο­γέ­νεια». Πρό­κει­ται πάλι για αντι­στρο­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας: Οι προ­σλή­ψεις των γυ­ναι­κών αυ­ξά­νουν στα­θε­ρά ως πο­σο­στό επί των γε­νι­κών προ­σλή­ψε­ων, ενώ το σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη ορί­ζει με σα­φή­νεια το στόχο της διαρ­κούς αύ­ξη­σης της απα­σχό­λη­σης των γυ­ναι­κών, προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θεί μα­ζι­κός ο εφε­δρι­κός στρα­τός των ανέρ­γων ως πο­σο­στό του ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, πα­ρά­γο­ντας που θε­ω­ρεί­ται στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας για να πε­ρά­σουν οι γε­νι­κό­τε­ρες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.

Η αντί­στι­ξη ανά­με­σα σε αυτές τις δυο δια­φο­ρε­τι­κές πε­ριό­δους, τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση και τη ση­με­ρι­νή, μας δεί­χνει ότι αυτό που έχει ση­μα­σία δεν είναι κά­ποιες αφη­ρη­μέ­νες κοι­νω­νιο­λο­γι­κές πα­ρα­τη­ρή­σεις, αλλά κυ­ρί­ως το πώς προ­σέρ­χο­νται οι γυ­ναί­κες (όπως και οι άντρες…) στην αγορά ερ­γα­σί­ας και σε όλους τους το­μείς της κοι­νω­νι­κής ζωής: Ισχυ­ρές/οι, με συλ­λο­γι­κό­τη­τα, με αυ­το­πε­ποί­θη­ση και διεκ­δι­κη­τι­κό πνεύ­μα, ή αντί­θε­τα, εξα­το­μι­κο­ποι­η­μέ­νες/οι, τσα­κι­σμέ­νες/οι από την κρίση, ως «κρέας για τα κα­νό­νια» των αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και των από τα πάνω «νέων ιδεών».

Αν φύγει κα­νείς από αυτό το κρι­τή­ριο, μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξει να προ­τεί­νει διά­φο­ρες «δη­μο­κρα­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», που στη­ρί­ζο­νται στη εκτί­μη­ση ότι τα κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα που θα προ­σέρ­χο­νται σε αυτές κα­θο­ρί­ζο­νται από σχέ­σεις ισό­τη­τας. Αν η εκτί­μη­ση είναι σωστή, τότε πράγ­μα­τι, η προ­τει­νό­με­νη με­ταρ­ρύθ­μι­ση μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει δη­μο­κρα­τι­κά. Αν, όμως, η εκτί­μη­ση είναι λάθος, τότε έχου­με να κά­νου­με με υπο­κρι­σία: υπό το πρό­σχη­μα της επι­βο­λής «δη­μο­κρα­τι­κής ισό­τη­τας» υπο­χρε­ώ­σε­ων και δι­καιω­μά­των, με­τα­ξύ άνι­σων τμη­μά­των του πλη­θυ­σμού, οδη­γού­μα­στε συ­νή­θως στην κα­τάρ­γη­ση «θε­τι­κών δια­κρί­σε­ων» υπέρ των πιο κα­τα­πιε­σμέ­νων.

Οι 221 ζη­τούν «να υιο­θε­τη­θεί η συ­νε­πι­μέ­λεια και η από κοι­νού ανα­τρο­φή, ως πρώτη επι­λο­γή», εκτι­μώ­ντας ότι αυτό θα «συμ­βά­λει στο να δη­μιουρ­γη­θεί μια κουλ­τού­ρα συ­νε­πι­μέ­λειας, συ­νεν­νό­η­σης και εν τέλει κα­λύ­τε­ρης επι­κοι­νω­νί­ας ανά­με­σα στους γο­νείς, με προ­φα­νή οφέλη για τα παι­διά…». Υπο­τι­μούν, έτσι, τον κίν­δυ­νο να ενι­σχυ­θεί το οπλο­στά­σιο του ισχυ­ρού τμή­μα­τος σε βάρος του αδύ­να­μου, να ενι­σχυ­θεί η δυ­να­τό­τη­τα εκ­βια­στι­κού εγκλω­βι­σμού των γυ­ναι­κών σε έναν ανε­πι­θύ­μη­το πλέον γάμο, να με­τα­τρα­πεί το μέλ­λον των παι­διών σε «ερ­γα­λείο» της σύ­γκρου­σης ενη­λί­κων που φτά­νουν σε εμπό­λε­μη σχέση κ.ο.κ. Θα όφει­λαν να μην το κά­νουν. Πολ­λοί άλ­λω­στε ανά­με­σά τους, έχουν «δι­δά­ξει» με προη­γού­με­να γρα­πτά τους πόσο υπο­κρι­τι­κή είναι η τάχα δη­μο­κρα­τι­κή ρύθ­μι­ση με βάση την υπο­θε­τι­κή ισό­τη­τα, πόσο υπο­κρι­τι­κή είναι η τα­κτι­κή των «ίσων απο­στά­σε­ων» με­τα­ξύ ντό­πιων και με­τα­να­στών, με­τα­ξύ κυ­ρί­αρ­χης θρη­σκευ­τι­κής πί­στης και μειο­ψη­φι­κής θρη­σκευ­τι­κής πε­ποί­θη­σης, με­τα­ξύ εθνι­κι­σμού του κα­τα­πιε­στή και εθνι­κι­σμού του κα­τα­πιε­ζό­με­νου κ.ο.κ. Προ­κα­λεί πραγ­μα­τι­κά εντύ­πω­ση ότι αυτό το κρι­τή­ριο υπο­βαθ­μί­ζε­ται, συ­ζη­τώ­ντας για τη σχέση με­τα­ξύ αν­δρών και γυ­ναι­κών στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες.

Πα­ρα­δείγ­μα­τα για το πού μπο­ρεί να οδη­γή­σει η τάχα δη­μο­κρα­τι­κή ρύθ­μι­ση με δήθεν κρι­τή­ριο την ισό­τη­τα, εξα­το­μι­κο­ποιώ­ντας τα κοι­νω­νι­κά σύ­νο­λα και αντι­με­τω­πί­ζο­ντάς τα ως εξ εξο­ρι­σμού ίσα απέ­να­ντι στο νόμο, αλλά και απέ­να­ντι στις εξε­λί­ξεις της πραγ­μα­τι­κής ζωής, μπο­ρού­με να βρού­με στις πα­ρεμ­βά­σεις των δια­νο­ου­μέ­νων και προ­σω­πι­κο­τή­των του ακραί­ου κέ­ντρου.

Ο Μά­ριος Αν­δρι­κό­που­λος, φι­λε­λέ δι­κη­γό­ρος και συ­νερ­γά­της του Τσιά­ρα στην επε­ξερ­γα­σία του επί­μα­χου νο­μο­σχε­δί­ου, έγρα­ψε πρό­σφα­τα στο Athens Voice ότι ο αντί­πα­λος «της συ­νε­πι­μέ­λειας, της ανα­γκαί­ας με­ταρ­ρύθ­μι­σης με επί­κε­ντρο το παιδί», είναι «το τέρας του λαϊ­κι­σμού»: «Η προ­στα­σία από τον εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία κατά το Νόμο και τις Διε­θνείς Συμ­βά­σεις δεν κάνει δια­κρί­σεις. Αφορά γυ­ναί­κες, άν­δρες και παι­διά αδια­κρί­τως. Είναι συ­νε­πώς αδια­νό­η­το να στο­χο­ποιεί­ται εκ προ­οι­μί­ου ο μισός γο­νεϊ­κός πλη­θυ­σμός -οι πα­τέ­ρες- ως εν δυ­νά­μει κα­κο­ποι­η­τι­κοί, με κρι­τή­ριο μόνο το φύλο. Η στάση αυτή απο­τε­λεί έκ­φαν­ση της πιο μαύ­ρης ιδε­ο­λο­γί­ας που γνώ­ρι­σε η αν­θρω­πό­τη­τα». Τι μας λέει εδώ αυτός ο ακραιφ­νής από­γο­νος του Δια­φω­τι­σμού; Ότι η πα­ρού­σα κοι­νω­νι­κή κα­τά­στα­ση και θε­σμι­κή ισορ­ρο­πία «στο­χο­ποιεί εκ προ­οι­μί­ου» τους… άν­δρες! Κάθε άλλη «διά­γνω­ση», κάθε άλλη εκτί­μη­ση, θα πρέ­πει να κα­ταγ­γελ­θεί ως «λαϊ­κι­σμός». Η επι­μο­νή στη συλ­λο­γι­κή ορ­γά­νω­ση και δράση των πιο κα­τα­πιε­σμέ­νων -των γυ­ναι­κών- είναι όχι μόνο άχρη­στη, αλλά και επι­κίν­δυ­νη, πι­θα­νό­τα­τα να­ζι­στι­κής έμπνευ­σης («έκ­φαν­ση της πιο μαύ­ρης ιδε­ο­λο­γί­ας που γνώ­ρι­σε η αν­θρω­πό­τη­τα»). Άλ­λω­στε, μας θυ­μί­ζει, «στον ευ­ρω­παϊ­κό νο­μι­κό πο­λι­τι­σμό, τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα είναι ατο­μι­κά, και η ευ­θύ­νη επί­σης». Ένας εκ των πρω­τερ­γα­τών της αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του οι­κο­γε­νεια­κού δι­καί­ου, ομο­λο­γεί ότι στό­χος των ερ­γα­σιών του είναι η ενί­σχυ­ση των… πα­τέ­ρων! Και βέ­βαια η διά­λυ­ση κάθε εμπι­στο­σύ­νης στη συλ­λο­γι­κό­τη­τα και η ενα­πό­θε­ση των ελ­πί­δων στην ισό­τη­τα ένα­ντι του Νόμου, που εγ­γυά­ται τα ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα και επι­με­ρί­ζει τις ατο­μι­κές ευ­θύ­νες. Όμορ­φος κό­σμος, ηθι­κός, αγ­γε­λι­κά πλα­σμέ­νος…

Ο ίδιος αυτός κύ­ριος, χαι­ρε­τί­ζο­ντας κά­ποιες φωνές μέσα από την Αρι­στε­ρά υπέρ της συ­νε­πι­μέ­λειας, έκανε λόγο για μια «εξαι­ρε­τι­κά ελ­πι­δο­φό­ρα ορι­ζό­ντια δυ­να­μι­κή συ­στρά­τευ­ση δη­μο­κρα­τι­κών πο­λι­τών, ναι μεν από δια­φο­ρε­τι­κές πο­λι­τι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές αφε­τη­ρί­ες, αλλά με κοινή συ­νι­στα­μέ­νη τις αξίες της γο­νεϊ­κής αγά­πης… καθώς και τη δε­δη­λω­μέ­νη βού­λη­ση για την υλο­ποί­η­ση μιας αλη­θι­νά προ­ο­δευ­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης… με άξονα τη γο­νεϊ­κή ισό­τη­τα και την υπέρ­βα­ση των υφι­στα­μέ­νων έμ­φυ­λων γο­νεϊ­κών στε­ρε­ο­τύ­πων». Τόσο καλά.

Από ανά­λο­γη αφε­τη­ρία, από τη σκο­πιά του γυά­λι­νου πύρ­γου που «βλέ­πει» να δια­σφα­λί­ζο­νται στη ζωή ετού­τη τα ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα με βάση το Νόμο, πα­ρε­νέ­βη και το γνω­στό μπουλ­ντόγκ του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, ο πολύς Θ. Τζή­με­ρος. Έθεσε στο στό­χα­στρο τις γυ­ναι­κεί­ες ομά­δες και τον επι­κίν­δυ­νο, όπως τον χα­ρα­κτή­ρι­σε, όρο «γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες». Γιατί να λέμε «γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες» ανα­ρω­τή­θη­κε, αφού δεν λέμε «εξα­δελ­φο­κτο­νία» ή «μπα­τζα­να­κο­κτο­νία»; Μια πι­θα­νή απά­ντη­ση στο κρί­σι­μο αυτό ερώ­τη­μα θα ήταν, ίσως, ότι σε κα­νέ­να φόνο μπα­τζα­νά­κη μέχρι σή­με­ρα, η νο­μι­κή υπε­ρά­σπι­ση του δο­λο­φό­νου δεν πί­στε­ψε ότι αν δή­λω­νε ότι «τον σκό­τω­σε γιατί τον αγα­πού­σε», ο δο­λο­φό­νος θα έπε­φτε στα μα­λα­κά.

Όμως πέρα από τη γε­λοία πλευ­ρά, ο Τζή­με­ρος είναι κατά βάθος πιο πο­λι­τι­κός από τον «θε­ω­ρη­τι­κό» Αν­δρι­κό­που­λο. Προ­σέξ­τε τι τον ενο­χλεί στον όρο «γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες»: «Με ενο­χλεί που προ­σπα­θεί να υπο­δαυ­λί­σει σχέ­σεις μό­νι­μης αντι­πα­ρά­θε­σης και κα­χυ­πο­ψί­ας… πάντα με τη στή­ρι­ξη της Αρι­στε­ράς. Τώρα που τους τέ­λειω­σε ο τα­ξι­κός πό­λε­μος, κά­ποιο άλλο συ­γκρου­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον πρέ­πει να δη­μιουρ­γή­σουν για να τρο­φο­δο­τεί­ται το αρι­στε­ρό αφή­γη­μα…». Από τη σκο­πιά του, είναι διο­ρα­τι­κός: Στα συ­νή­θη με­σο­δια­στή­μα­τα της τα­ξι­κής πάλης, είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας η δια­τή­ρη­ση ψηλά κάθε συλ­λο­γι­κής δρά­σης που κρατά επί­και­ρο το «συ­γκρου­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον» και τις αξίες της κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης όπου πράγ­μα­τι στη­ρί­ζε­ται το «αρι­στε­ρό αφή­γη­μα». Για να σιω­πή­σουν όλες αυτές οι φωνές, ο Τζή­με­ρος επα­να­λαμ­βά­νει τις κα­τη­γο­ρί­ες περί σύ­μπλευ­σης με το… να­ζι­σμό! «Το έμ­φυ­λο μίσος… είναι κυ­ρί­αρ­χο στοι­χείο στις φε­μι-να­ζί ακτι­βι­στι­κές ομά­δες, οι οποί­ες προ­σλαμ­βά­νουν την ιδιό­τη­τα του λευ­κού straight άνδρα ως του­λά­χι­στον ποι­νι­κό αδί­κη­μα, μη σου πω έγκλη­μα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας».

Το εντυ­πω­σια­κό σε αυτές τις από­ψεις του ακραί­ου κέ­ντρου, πέρα από την απέ­χθειά τους σε κάθε συλ­λο­γι­κή κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση, είναι η χα­ο­τι­κή από­στα­ση που τις χω­ρί­ζει από την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Σε όλη την Ευ­ρώ­πη σή­με­ρα, στο κέ­ντρο των προ­σπα­θειών αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης του οι­κο­γε­νεια­κού δι­καί­ου βρί­σκο­νται οι δυ­νά­μεις της νέας μα­ζι­κής ακρο­δε­ξιάς. Στην Ιτα­λία η Λέγκα του Σαλ­βί­νι, στην Ισπα­νία το νε­ο­φραν­κι­κό Vox, στην Πορ­το­γα­λία οι νε­ο­να­ζί του Τσε­γκά. Αυτοί του­λά­χι­στον δε μα­σά­νε τα λόγια τους. Κα­τέ­θε­σαν (όλοι!) προ­τά­σεις νόμων για τη συ­νε­πι­μέ­λεια των παι­διών σε πε­ρί­πτω­ση δια­ζυ­γί­ου, αλλά και προ­τά­σεις αλ­λα­γής της νο­μο­θε­σί­ας για τους βια­σμούς, δη­λώ­νο­ντας ευ­θέ­ως ότι κατά την πε­ρί­ο­δο της «ηγε­μο­νί­ας της Αρι­στε­ράς», μετά το πα­γκό­σμιο 1968, οι γυ­ναί­κες πέ­τυ­χαν υπερ­βο­λι­κές κα­τα­κτή­σεις, σε βάρος των λευ­κών-straight αν­δρών.

Τα πράγ­μα­τα είναι χει­ρό­τε­ρα στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Ο Λι­νέ­ρα πε­ρι­γρά­φει τη νέα κυ­βερ­νη­τι­κή Δεξιά (των Μπολ­σο­νά­ρο και σία) ως μια επι­σή­μως μι­σο­γυ­νι­κή και ομο­φο­βι­κή Δεξιά που, όμως, βρί­σκε­ται πλέον στην εξου­σία και όχι στην ιδε­ο­λο­γι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση.

Πρό­κει­ται για μια γε­νι­κευ­μέ­νη υπερ­συ­ντη­ρη­τι­κή ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κή αντε­πί­θε­ση. Οι κα­πι­τα­λι­στές και οι κυ­βερ­νή­σεις τους συν­δέ­ουν τις αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στο ερ­γο­στά­σιο με τις αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην οι­κο­γέ­νεια, στο σχο­λείο, στο δρόμο, στα σύ­νο­ρα κ.ο.κ. με στόχο να δη­μιουρ­γή­σουν ένα μα­ζι­κό ρεύμα υπο­στή­ρι­ξης ή έστω ανο­χής στην ακραία κοι­νω­νι­κή ανι­σό­τη­τα που οι­κο­δο­μούν. Η Alt Right αυ­ξά­νει διε­θνώς το ρόλο της, γιατί ανα­λαμ­βά­νει το πιο βρώ­μι­κο μέρος της δου­λειάς: να πεί­σει (τμήμα από) τους λευ­κούς straight άν­δρες, τους συ­ντη­ρη­τι­κούς θρη­σκευά­με­νους, τους συγ­χυ­σμέ­νους πα­τριώ­τες, τα απελ­πι­σμέ­να με­σο­στρώ­μα­τα κλπ ότι απει­λού­νται από τις γυ­ναί­κες, τους με­τα­νά­στες, τους ομο­φυ­λό­φι­λους, την εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, τους απά­τρι­δες, του Εβραί­ους, τους πρά­κτο­ρες του Σόρος κ.ο.κ., αλλά πάνω απ’ όλα ότι απει­λού­νται από μια ανα­θέρ­μαν­ση των ερ­γα­τι­κών αγώ­νων (θα εμπο­δί­σουν, λέει, την ανά­πτυ­ξη) και την επι­στρο­φή της Αρι­στε­ράς στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο. Εδώ συ­να­ντιώ­νται οι δια­νο­ού­με­νοι του ακραί­ου κέ­ντρου με την νέα ακρο­δε­ξιά. Αυτή η πο­λι­τι­κή των αντι­πά­λων μας θα έπρε­πε να είναι οδη­γός στο πώς σκε­φτό­μα­στε καις το πώς δρού­με. Θα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νου­με άκαμ­πτοι σε όλη τη θε­μα­το­λο­γία των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων. Θα πρέ­πει και εμείς, όπως οι αντί­πα­λοί μας, να έχου­με ισχυ­ρή τη σύν­δε­ση της αντί­στα­σης στο σε­ξι­σμό, στο ρα­τσι­σμό, στον εθνι­κι­σμό κ.ο.κ. με την αντί­στα­ση στο ερ­γο­στά­σιο, στους χώ­ρους δου­λειάς, όπου και τε­λι­κά θα κρι­θεί ο πό­λε­μος.

Σε αυτή την προ­σπά­θεια, δεν προ­σέ­φε­ραν καλές βο­ή­θειες οι από­ψεις που είδαν, μέσα σε ετού­τη την συ­γκυ­ρία, την πι­θα­νό­τη­τα μιας θε­τι­κής «ρύθ­μι­σης» ενός καυ­τού και οξυ­μέ­νου προ­βλή­μα­τος, με βάση τις «αρχές» της τάχα ισό­τη­τας των εξα­το­μι­κευ­μέ­νων αν­θρώ­πων ένα­ντι του Νόμου, των Διε­θνών Συμ­βά­σε­ων και άλλων πε­ρι­κο­κλά­δων, που απλώς συ­γκα­λύ­πτουν το πραγ­μα­τι­κό, το άγριο πρό­σω­πο του κα­πι­τα­λι­σμού σή­με­ρα διε­θνώς.

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.