Απορίες για τη μετά κόβιντ εποχή

Απορίες για τη μετά κόβιντ εποχή

  • |

Κομμάτι δύσκολο φαίνεται να ιχνηλατήσει κανείς τη μετακοβιντιανή εποχή. Πώς θα είναι οι άνθρωποι; Θα πενθήσουν τους εκλιπόντες και την παλιά τους «κανονικότητα»; Θα ξεχάσουν ή θα κουβαλάνε το βάρος των επίπονων συνεπειών του ιού; Θα θυμούνται να αγκαλιάζονται, να εορτάζουν, να χορεύουν; Θα βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας δικαιώματά τους; Πώς αντικρίζουν τη ζωή τα παιδιά και πώς θα ωριμάσουν (;) οι έφηβοι;

Πόσο θάρρος θα δείξουν οι προκεχωρημένης ηλικίας να αντιμετωπίσουν τα εναπομείναντα χρόνια; Εχουν μεγάλη δουλειά μπροστά τους ψυχίατροι και εκπαιδευτικοί, αλλά και ο κάθε εργαζόμενος, τηλέμαχος ή αγχέμαχος -ποιος ξέρει τι συνθήκες θα επικρατήσουν στους εργασιακούς χώρους ή εάν υπάρχουν εργασιακοί χώροι.

Θα εξακολουθήσουμε να δείχνουμε τυφλή υποταγή στις αυθαιρεσίες των φανατικών της ελεύθερης αγοράς και θα συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τις τύχες μας σε κάθε ανεύθυνο και επαγγελματία πολιτικό; Από ανθρώπους τίθενται τα ερωτήματα, η ζωή αδιαφορεί πλήρως για τους καημούς τους και τους προβληματισμούς τους -όπως και το σύμπαν· και ας λέει εκείνος ο καψερός ότι το τελευταίο μπορεί να συνωμοτήσει για να επιτύχεις εσύ στη ζωή σου, ή ξέρω ’γώ τι ακριβώς λέει. Πώς να γινόταν να καταλαβαίναμε καλά ότι πρώτιστον η υγεία και μετά η παιδεία;

Δεν είναι καινούργια τα ερωτήματα. Υπήρχαν και πριν από τον κόβιντ. Απλώς παρουσιάζονται με αστραπιαία ταχύτητα πλέον, δεν αφήνουν περιθώρια εκτίμησης, συζήτησης, ζύμωσης, προετοιμασίας. Είναι και ο πανικός που προκαλεί ο ιός, όπως και κάθε ασθένεια μαζικής «παραγωγής». Εστω κι ένας μήνας να χαθεί για τη νεότητα, αυτή θα χάσει την ισορροπία της, πόσο μάλλον ενάμισης τώρα χρόνος. Ούτε το αεράκι της άνοιξης ούτε τη γλυκιά θέρμη του θέρους μπορούν να απολαύσουν οι νέοι -και αυτό είναι το έγκλημα [κατά της ζωής τους]. Εγκλημα που «δημιούργησε» ο τερατόμορφος πλέον υλικός πολιτισμός, δυτικός και ανατολικός, τι να λέμε…

Αυτά όλα δεν αφορούν τους κυβερνώντες οι οποίοι, οφείλουμε να το παραδεχτούμε, παίζουν το παιγνίδι τους άψογα [το παιγνίδι της διακυβέρνησης -παντί τρόπω]. Να απομακρυνθούμε από τις έως τούδε πλάνες και ψευδαισθήσεις ότι τάχα συμμετέχουμε στις αποφάσεις, φαντάζει εκ των ων ουκ άνευ. Και έρχεται αβίαστα η ερώτηση. Και μετά; Ας συμπαίξουμε [να παίξουμε μαζί τους]. Συμπαιγνία λένε οι (ψυχ)αναλυτές εκείνη την κατάσταση στην οποία συμπράττουν αντίπαλα στρατόπεδα, όπως είναι το πλανεμένο Εγώ και ο καρτεσιανισμός της εξουσίας [δεν αρκεί ο Καρτέσιος]. Υπάρχει ακόμη εναλλακτική λύση και δεν βασίζεται μόνο σε ευχές και ελπίδες για έναν καλύτερο κόσμο· ερείδεται στο ότι υφίστανται ακόμη οι τέσσερις εποχές. [Δεν ξέρω, σε εποχές κόβιντ, διαβάζονται τέτοια;]

Με τις ενορμήσεις υπό μάλης λοιπόν. Ελεγε ο Φρόιντ να προστατευθούμε από τις ενορμήσεις· αντίθετα ο Νίτσε θεωρούσε ότι καλούμαστε να τις απελευθερώσουμε.

.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.