Η έμφυλη διάσταση του νομοσχεδίου Χατζηδάκη: Υποκρισία και Ευελιξία

Η έμφυλη διάσταση του νομοσχεδίου Χατζηδάκη: Υποκρισία και Ευελιξία

  • |

Στο διαβόητο νομοσχέδιο Χατζηδάκη, πέρα από τον παραπλανητικό τίτλο «Για την Προστασία της Εργασίας», τα πρώτα 53 άρθρα η κυβέρνηση τα προβάλλει ως τις καλές και προοδευτικές διατάξεις, με έμφυλο, θετικό πρόσημο, ως μεγάλη συνεισφορά και ευαισθησία της ΝΔ ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση και βία στους χώρους εργασίας, όπως και υπέρ της ισότητας, αφού θεσμοθετείται, με νόμο πλέον, η άδεια πατρότητας.

Πα­ρό­λο που, πράγ­μα­τι, στο ΜΕΡΟΣ I του ν/σ και στο πρώτο άρθρο, κυ­ρώ­νε­ται η Σύμ­βα­ση 190 της Διε­θνούς Ορ­γά­νω­σης Ερ­γα­σί­ας για την εξά­λει­ψη της βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο της ερ­γα­σί­ας και εναρ­μο­νί­ζε­ται η εθνι­κή νο­μο­θε­σία, η υπο­κρι­σία είναι με­γά­λη. Και αυτό δεν είναι το μόνο πρό­βλη­μα.

Κατ’ αρχάς, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νο να κυ­ρώ­σει τη Σύμ­βα­ση 190 και μά­λι­στα η προ­θε­σμία έχει πα­ρέλ­θει αρ­κε­τούς μήνες πριν. Η Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας ΑΔΕΔΥ έχει δη­μο­σιο­ποι­ή­σει σχε­τι­κή ανα­κοί­νω­ση, τον Ια­νουά­ριο του 2021, όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι ενώ η Διε­θνής Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας 190 απο­φα­σί­στη­κε από τη Διε­θνή Ορ­γά­νω­ση Ερ­γα­σί­ας με εντυ­πω­σια­κή πλειο­ψη­φία στις 21 Ιου­νί­ου 2019 και με 18μη­νη προ­θε­σμία για την υπο­βο­λή της στα εθνι­κά Κοι­νο­βού­λια, η σχε­τι­κή ημε­ρο­μη­νία πα­ρήλ­θε άπρα­κτη στις 21.12.2020 στη χώρα μας, με απο­τέ­λε­σμα, η επι­κύ­ρω­σή της από την Ελ­λά­δα να εκ­κρε­μεί μέχρι σή­με­ρα, που χρειά­στη­κε στην κυ­βέρ­νη­ση ως «τυ­ρά­κι» στη φάκα του αντερ­γα­τι­κού τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος που φέρ­νει στη βουλή.

Στο πρω­τό­τυ­πο κεί­με­νο της εν λόγω Σύμ­βα­σης (190) υπάρ­χουν πολύ χρή­σι­μα άρθρα.

Χρή­σι­μα άρθρα της Σύμ­βα­σης 190

Ανα­γνω­ρί­ζε­ται η ανά­γκη ώστε τα Μέλη της Διε­θνούς Ορ­γά­νω­σης Ερ­γα­σί­ας να έχουν σο­βα­ρή ευ­θύ­νη για «να προ­ω­θούν ένα γε­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον μη­δε­νι­κής ανο­χής στη βία και την πα­ρε­νό­χλη­ση ώστε να διευ­κο­λύ­νουν την πρό­λη­ψη τέ­τοιων συ­μπε­ρι­φο­ρών και πρα­κτι­κών και ότι όλοι οι  συ­ντε­λε­στές στον χώρο της ερ­γα­σί­ας πρέ­πει να απο­φεύ­γουν, να προ­λαμ­βά­νουν και να αντι­με­τω­πί­ζουν τη βία και την πα­ρε­νό­χλη­ση», όπως και η ανά­γκη «υιο­θέ­τη­σης ολο­κλη­ρω­μέ­νης στρα­τη­γι­κής με σκοπό την εφαρ­μο­γή μέ­τρων για την πρό­λη­ψη και κα­τα­πο­λέ­μη­ση της βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης», «ανά­πτυ­ξης ερ­γα­λεί­ων, κα­θο­δή­γη­σης, εκ­παί­δευ­σης και κα­τάρ­τι­σης, και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, σε προ­σβά­σι­μες μορ­φές ανά­λο­γα την πε­ρί­πτω­ση και η δια­σφά­λι­ση απο­τε­λε­σμα­τι­κών μέσων ελέγ­χου και διε­ρεύ­νη­σης για πε­ρι­πτώ­σεις βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης, με­τα­ξύ άλλων μέσω των επι­θε­ω­ρή­σε­ων ερ­γα­σί­ας ή άλλων αρ­μο­δί­ων αρχών».

Κατερίνα Γιαννούλια

Αυτά είναι τα καλά νέα.

Γιατί στα χρή­σι­μα άρθρα της Διε­θνούς Σύμ­βα­σης 190, οι πρα­κτι­κές που προ­τεί­νο­νται βα­σί­ζο­νται και προ­ϋ­πο­θέ­τουν την ύπαρ­ξη μιας σει­ράς θε­σμών και κα­το­χυ­ρω­μέ­νων συλ­λο­γι­κών κα­τα­κτή­σε­ων του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, τα οποία το ν/σ Χα­τζη­δά­κη κα­ταρ­γεί, απε­νερ­γο­ποιεί και πε­ριο­ρί­ζει δρα­μα­τι­κά στο υπό­λοι­πο νο­μο­θέ­τη­μα που ακο­λου­θεί μετά τα πρώτα 53 άρθρα.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, στη Διε­θνή Σύμ­βα­ση 190 ανα­φέ­ρο­νται τα εξής (άρθρο 5): «Με σκοπό την πρό­λη­ψη και εξά­λει­ψη της βίας και της πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο της ερ­γα­σί­ας, κάθε Μέλος θα σέ­βε­ται, προ­ω­θεί και πραγ­μα­τώ­νει τις θε­με­λιώ­δεις αρχές και δι­καιώ­μα­τα στην ερ­γα­σία, δη­λα­δή τη συν­δι­κα­λι­στι­κή ελευ­θε­ρία και την πραγ­μα­τι­κή ανα­γνώ­ρι­ση του δι­καιώ­μα­τος συλ­λο­γι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, την εξά­λει­ψη κάθε μορ­φής ανα­γκα­στι­κής ή υπο­χρε­ω­τι­κής ερ­γα­σί­ας, την πραγ­μα­τι­κή κα­τάρ­γη­ση της παι­δι­κής ερ­γα­σί­ας και την εξά­λει­ψη των δια­κρί­σε­ων όσον αφορά την απα­σχό­λη­ση και το επάγ­γελ­μα, καθώς και θα προ­ω­θεί την αξιο­πρε­πή ερ­γα­σία».Όμως, η «συν­δι­κα­λι­στι­κή ελευ­θε­ρία και η πραγ­μα­τι­κή ανα­γνώ­ρι­ση του δι­καιώ­μα­τος συλ­λο­γι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης», τί­θε­νται εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας από το παρόν ν/σ, επο­μέ­νως είναι αδύ­να­το να συ­νει­σφέ­ρουν στην «εξά­λει­ψη κάθε μορ­φής ανα­γκα­στι­κής ή υπο­χρε­ω­τι­κής ερ­γα­σί­ας»!

Σε άλλα ση­μεία ανα­φέ­ρο­νται «νο­μι­κά, κοι­νω­νι­κά, ια­τρι­κά και διοι­κη­τι­κά μέτρα στή­ρι­ξης για τους κα­ταγ­γέλ­λο­ντες και τα θύ­μα­τα», το­μείς που ξέ­ρου­με ότι στη χώρα μας, μετά από τόσα μνη­μό­νια και την κα­τα­στρο­φι­κή παν­δη­μία, τέ­τοιου τύπου μέτρα, που κο­στί­ζουν, θε­ω­ρού­νται «πο­λυ­τέ­λεια» και «άσκο­πη σπα­τά­λη» από τη πλευ­ρά όλων των τε­λευ­ταί­ων κυ­βερ­νή­σε­ων.

Αντί­στοι­χες αντι­φά­σεις πα­ρα­τη­ρού­νται όταν στη Διε­θνή Σύμ­βα­ση (πχ άρθρο 11) ανα­γρά­φε­ται «Κάθε Μέλος, σε δια­βού­λευ­ση με τις αντι­προ­σω­πευ­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις ερ­γο­δο­τών και ερ­γα­ζο­μέ­νων, θα προ­σπα­θή­σει να εξα­σφα­λί­σει ότι: (α) η βία και η πα­ρε­νό­χλη­ση στον χώρο της ερ­γα­σί­ας αντι­με­τω­πί­ζε­ται με σχε­τι­κές εθνι­κές πο­λι­τι­κές όπως αυτές που αφο­ρούν την ασφά­λεια και την υγεία στην ερ­γα­σία, την ισό­τη­τα και τη μη-διά­κρι­ση και την με­τα­νά­στευ­ση, (β) οι ορ­γα­νώ­σεις ερ­γο­δο­τών και ερ­γα­ζο­μέ­νων και οι σχε­τι­κές αρχές έχουν λάβει κα­θο­δή­γη­ση, πό­ρους, κα­τάρ­τι­ση και άλλα ερ­γα­λεία σε προ­σβά­σι­μες μορ­φές ανά­λο­γα την πε­ρί­πτω­ση, σχε­τι­κά με τη βία και την πα­ρε­νό­χλη­ση στον χώρο της ερ­γα­σί­ας, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της έμ­φυ­λης βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης…». Οι πόροι δεν δια­τί­θε­νται γιατί ζούμε σε κα­θε­στώς πε­ριο­ρι­στι­κών πο­λι­τι­κών διαρ­κεί­ας για τις τά­ξεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων, γιατί προ­τι­μά­ται η αγορά Ραφάλ και επι­θε­τι­κών πο­λε­μι­κών εξο­πλι­σμών και η ροή χρη­μά­των προς τη με­γά­λη ερ­γο­δο­σία και το κε­φά­λαιο. Η «ασφά­λεια και η υγεία στην ερ­γα­σία» έχουν υπο­βαθ­μι­στεί και υπο­χρη­μα­το­δο­τη­θεί εγκλη­μα­τι­κά, ακόμα και στην πε­ρί­ο­δο Covid, επο­μέ­νως απο­κλεί­ε­ται να ενι­σχυ­θούν για τις πε­ρι­πτώ­σεις πα­ρε­νο­χλή­σε­ων στο χώρο της ερ­γα­σί­ας. Όσο για τις ορ­γα­νώ­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αυτές είναι που δέ­χο­νται απα­νω­τά πλήγ­μα­τα στα επό­με­να άρθρα του ν/σ.

Στο δε άρθρο 12, που αφορά στους τρό­πους εφαρ­μο­γής της Σύμ­βα­σης, «μέσω εθνι­κών νόμων και κα­νο­νι­σμών καθώς και μέσω συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων ή άλλων μέ­τρων που είναι σύμ­φω­να με την εθνι­κή πρα­κτι­κή, με­τα­ξύ άλλων επε­κτεί­νο­ντας ή προ­σαρ­μό­ζο­ντας τα υφι­στά­με­να μέτρα υγεί­ας και ασφά­λειας στην ερ­γα­σία για να κα­λύ­πτουν τη βία και την πα­ρε­νό­χλη­ση και ανα­πτύσ­σο­ντας συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα όπου είναι απα­ραί­τη­το», είναι ηλίου φα­ει­νό­τε­ρο ότι οι Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις δεν θα μπο­ρούν να εξα­σφα­λί­σουν τί­πο­τα απο­λύ­τως, αφού απλά…δεν θα υπάρ­χουν, κάτι για το οποίο ακρι­βώς αυτό το ν/σ με­ρι­μνά με ιδιαί­τε­ρη ζέση!

Η πο­λι­τι­κή ισό­τη­τας των φύλων απαι­τεί χρη­μα­το­δό­τη­ση δη­μό­σιων και δω­ρε­άν δομών, για να αί­ρο­νται τα βάρη της κοι­νω­νι­κής ανα­πα­ρα­γω­γής από τις γυ­ναί­κες της ερ­γα­τι­κής τάξης. Στην πραγ­μα­τι­κή ζωή το σύ­στη­μα και η κυ­βέρ­νη­ση έχουν επι­λέ­ξει ακρι­βώς το αντί­θε­το, να συρ­ρι­κνώ­σουν τις κοι­νω­νι­κές δομές αν­θρώ­πι­νης φρο­ντί­δας, γι’ αυτό και υλο­ποιούν οπι­σθο­δρο­μι­κές πο­λι­τι­κές, που ταυ­τί­ζουν τις γυ­ναί­κες με την οι­κο­γε­νεια­κή και δη­μο­γρα­φι­κή πο­λι­τι­κή, όπως έμπρα­κτα απο­τυ­πώ­θη­κε στη δρα­μα­τι­κή αλ­λα­γή της ΓΓΙΦ σε ΓΓ Δη­μο­γρα­φι­κής και Οι­κο­γε­νεια­κής Πο­λι­τι­κής και Ισό­τη­τας Φύλων, τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια.

Αντι­φά­σεις σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων

Στο πεδίο των δια­τά­ξε­ων του ν/σ περί της εφαρ­μο­γής της Διε­θνούς Σύμ­βα­σης (MΕΡΟΣ ΙΙ) προ­κύ­πτουν επι­πρό­σθε­τα προ­βλή­μα­τα.

Για πα­ρά­δειγ­μα, στις επι­χει­ρή­σεις, αντί να προ­βλε­φθούν όρ­γα­να πρό­λη­ψης και κα­ταγ­γε­λί­ας, που να μπο­ρούν να απευ­θυν­θούν απρό­σκο­πτα και άφοβα οι ερ­γα­ζό­με­νες-οι για πε­ρι­στα­τι­κά πα­ρε­νό­χλη­σης, κα­κο­ποί­η­σης, βίας κ.ά., ορί­ζε­ται ο ίδιος «ο ερ­γο­δό­της καθώς και τα φυ­σι­κά πρό­σω­πα που ασκούν την εξου­σία του ερ­γο­δό­τη στη διοί­κη­ση προ­σω­πι­κού…να πα­ρα­λαμ­βά­νουν, να διε­ρευ­νούν και να δια­χει­ρί­ζο­νται κάθε κα­ταγ­γε­λία ή σχε­τι­κή ανα­φο­ρά…».

Σε άλλα ση­μεία ανα­φέ­ρο­νται για­τροί ερ­γα­σί­ας, επι­θε­ω­ρη­τές υγεί­ας και ορθή εφαρ­μο­γή των μέ­τρων υγεί­ας και ασφά­λειας των ερ­γα­ζο­μέ­νων, όπως και πρό­γραμ­μα προ­λη­πτι­κής δρά­σης και βελ­τί­ω­σης των συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας στην επι­χεί­ρη­ση, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη ιδίως την ορ­γά­νω­ση της ερ­γα­σί­ας, τις κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς και τε­χνο­λο­γι­κούς πα­ρά­γο­ντες, αλλά και ψυ­χο­κοι­νω­νι­κούς κιν­δύ­νους. Λίγα άρθρα πα­ρα­κά­τω θε­σμο­θε­τεί­ται το 10ωρο ερ­γα­σί­ας, οι υπε­ρω­ρί­ες μέχρι και 13 ώρες ημε­ρη­σί­ως, όπως και η δου­λειά την Κυ­ρια­κή! Όσο για τους για­τρούς ερ­γα­σί­ας,είναι ανύ­παρ­κτοι ακόμα και στο Δη­μό­σιο. Σε εποχή Covid έχουν με­τα­τρα­πεί οι ερ­γα­ζό­με­νες-οι σε για­τρούς και νο­ση­λευ­τές των ίδιων και των οι­κεί­ων τους και οι ια­τρι­κές οδη­γί­ες και η πρό­λη­ψη είτε δί­νο­νται τη­λε­φω­νι­κά από τον ΕΟΔΥ, είτε απο­τε­λούν ατο­μι­κή ευ­θύ­νη (selftests, μά­σκες, αντι­ση­πτι­κά κ.ά.).

Επι­πλέ­ον, μόνο «οι επι­χει­ρή­σεις που απα­σχο­λούν πάνω από εί­κο­σι (20) άτομα υπο­χρε­ού­νται να υιο­θε­τούν πο­λι­τι­κή για τη δια­χεί­ρι­ση εσω­τε­ρι­κών κα­ταγ­γε­λιών για πε­ρι­στα­τι­κά βίας και πα­ρε­νό­χλη­σης», τη στιγ­μή που στην Ελ­λά­δα είναι πάρα πολ­λές οι επι­χει­ρή­σεις με λι­γό­τε­ρα άτομα κι αυτά αφή­νο­νται και νο­μι­κά ακά­λυ­πτα, με το παρόν άρθρο.

Ακόμα κι όταν βε­βαιω­θεί ότι ο ερ­γο­δό­της έχει δια­πρά­ξει πα­ρε­νό­χλη­ση, κα­κο­ποί­η­ση κ.ο.κ., ο νο­μο­θέ­της εμ­φα­νί­ζε­ται και πάλι επιει­κής προς τον ερ­γο­δό­τη, αφού είναι δια­τε­θει­μέ­νος να μειώ­σει το διοι­κη­τι­κό πρό­στι­μο που επι­βλή­θη­κε αρ­χι­κώς κατά τριά­ντα τοις εκατό (30%), εάν ο ερ­γο­δό­της μέσα σε προ­θε­σμία τριά­ντα (30) ημε­ρών από την κοι­νο­ποί­η­ση της από­φα­σης επι­βο­λής του προ­στί­μου συμ­μορ­φω­θεί με τις υπο­δεί­ξεις του ορ­γά­νου που διε­νήρ­γη­σε τον έλεγ­χο, πα­ραι­τη­θεί από την άσκη­ση των εν­δί­κων βοη­θη­μά­των, και εφαρ­μό­ζει εφε­ξής τις δια­τά­ξεις της κεί­με­νης ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας…».

Δια­βά­ζο­ντας τα άρθρα του «καλού τμή­μα­τος του ν/σ» μας πε­ρι­μέ­νει ακόμα μια δυ­σά­ρε­στη έκ­πλη­ξη: προ­βλέ­πε­ται απα­σχό­λη­ση με τη­λερ­γα­σία/εξ απο­στά­σε­ως ερ­γα­σία ανα­λό­γως της φύσης των κα­θη­κό­ντων του κα­ταγ­γέ­λο­ντος, εφό­σον πι­θα­νο­λο­γεί­ται επι­κεί­με­νος κίν­δυ­νος για τη ζωή ή την υγεία ή την ασφά­λεια ερ­γα­ζο­μέ­νου από πε­ρι­στα­τι­κό ή τη συ­μπε­ρι­φο­ρά βίας ή πα­ρε­νό­χλη­σης, έως ότου παύ­σει απο­δε­δειγ­μέ­να να υφί­στα­ται ο επι­κεί­με­νος κίν­δυ­νος. Και νο­μο­θε­τεί­ται το πα­ρά­λο­γο: να απο­μα­κρύ­νε­ται το θύμα κι όχι ο κα­ταγ­γελ­λό­με­νος. Έτσι και το θύμα βιώ­νει δυ­σμε­νείς εξε­λί­ξεις, απο­μο­νω­μέ­νο από το πε­ρι­βάλ­λον ερ­γα­σί­ας του και ο κα­ταγ­γελ­λό­με­νος αφή­νε­ται σε θέση που να μπο­ρεί να επα­να­λά­βει, πι­θα­νά, τη βία ή την πα­ρε­νό­χλη­ση!

Σε επό­με­να ση­μεία, αντί να προ­ω­θεί­ται η καλ­λιέρ­γεια αντι­σε­ξι­στι­κής λο­γι­κής, συ­μπε­ρι­φο­ράς και πρά­ξης, προ­βλέ­πε­ται η «Επι­βρά­βευ­ση των επι­χει­ρή­σε­ων για την ανά­πτυ­ξη δρά­σε­ων προ­ώ­θη­σης της ου­σια­στι­κής ισό­τη­τας των φύλων και κα­τα­πο­λέ­μη­σης της βίας και της πα­ρε­νό­χλη­σης στην ερ­γα­σία». Με «σήμα» θα επι­βρα­βεύ­ο­νται οι επι­χει­ρή­σεις και θα εξαρ­γυ­ρώ­νουν την όποια «ισό­τη­τα» θα έχουν εφαρ­μό­σει, αντί να θε­ω­ρεί­ται αυ­το­νό­η­τη κι αδια­πραγ­μά­τευ­τη η ισό­τη­τα των φύλων!

Διά­λε­ξαν τα χει­ρό­τε­ρα

Στο ΜΕΡΟΣ III πε­ρι­γρά­φο­νται οι ρυθ­μί­σεις για την εν­σω­μά­τω­ση της Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2019/1158 του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου και του Συμ­βου­λί­ου της 20ής Ιου­νί­ου 2019 «για την ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ της επαγ­γελ­μα­τι­κής και της ιδιω­τι­κής ζωής για τους γο­νείς και τους φρο­ντι­στές και την κα­τάρ­γη­ση της οδη­γί­ας 2010/18/ΕΕ του Συμ­βου­λί­ου».

Με αυτές τις δια­τά­ξεις θε­σπί­ζε­ται η πο­λυ­δια­φη­μι­ζό­με­νη άδεια πα­τρό­τη­τας.

Η ίδια η ευ­ρω­παϊ­κή οδη­γία προ­βλέ­πει πολλή ευ­ε­λι­ξία, τη­λε-ερ­γα­σία και γε­νι­κά, όλοι οι πα­ρά­γο­ντες υπό­κει­νται σε ρυθ­μί­σεις «ευ­έ­λι­κτες»: η ερ­γα­σία, η άδεια, το ωρά­ριο, ο χώρος ερ­γα­σί­ας, τα πάντα!

Ωστό­σο, σε όσα ση­μεία πα­ρέ­χε­ται δυ­να­τό­τη­τα συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­σης δια­τά­ξε­ων από τα Κρά­τη-Μέ­λη, η Ελ­λά­δα έχει επι­λέ­ξει τις χει­ρό­τε­ρες εκ­δο­χές.

Δη­λα­δή, στο άρθρο 1, πα­ρό­λο που την άδεια πα­τρό­τη­τας δι­καιού­ται να τη λάβει γε­νι­κό­τε­ρα ο «δεύ­τε­ρος γο­νέ­ας», στη χώρα μας σκα­λώ­νει μια τέ­τοια πρό­βλε­ψη, αφού η τε­κνο­θε­σία δεν επι­τρέ­πε­ται στα ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια και το μόνο που είναι «απο­δε­κτό» είναι το πα­ρα­δο­σια­κό πα­τέ­ρας-μη­τέ­ρα.

Επι­πλέ­ον, όπου γί­νε­ται ανα­φο­ρά ότι τα Κρά­τη-Μέ­λη μπο­ρούν να εξαρ­τούν το δι­καί­ω­μα γο­νι­κής άδειας από πε­ριό­δους προη­γού­με­νης απα­σχό­λη­σης ή από απαί­τη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νου χρό­νου προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας, ο χρό­νος ερ­γα­σί­ας/προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας που δια­λέ­γει η χώρα μας είναι ο με­γα­λύ­τε­ρος δυ­να­τός, ενώ ο χρό­νος της άδειας λόγω ανω­τέ­ρας βίας, είναι ο μι­κρό­τε­ρος δυ­να­τός.

Η τη­λε-ερ­γα­σία, όπως έχει δια­φα­νεί και από το ν/σ Βο­ρί­δη για το Δη­μό­σιο, αντι­κα­θι­στά σε πάρα πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις τις μι­κρές ή με­γα­λύ­τε­ρες άδειες και πα­ρέ­χε­ται πολύ συχνά ως δυ­να­τό­τη­τα επι­λο­γής από τον ερ­γα­ζό­με­νο ή από την ερ­γα­ζό­με­νη, αντί για διά­φο­ρες μορ­φές αδειών. Αυτό είναι πολύ επι­κίν­δυ­νη πρό­βλε­ψη, που δια­βρώ­νει τα κε­κτη­μέ­να του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος σχε­τι­κά με τον τρόπο κά­λυ­ψης πολ­λών ανα­γκών του.

Εξάλ­λου, οι Μη­τσο­τά­κης κι οι υπουρ­γοί του δια­φη­μί­ζουν εξαι­ρε­τι­κά συχνά την τη­λε-ερ­γα­σία, ως μέτρο ελά­φρυν­σης των γυ­ναι­κών, θε­ω­ρώ­ντας ότι η ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ επαγ­γελ­μα­τι­κής και ιδιω­τι­κής ζωής για τους γο­νείς και τους φρο­ντι­στές θα επέλ­θει με­τα­φέ­ρο­ντας τη δου­λειά στο σπίτι, συγ­χέ­ο­ντας τη δου­λειά με την προ­σω­πι­κή ζωή και κά­νο­ντας τη ζωή κό­λα­ση, τόσο στη δου­λειά όσο και στο σπίτι!

Το φε­μι­νι­στι­κό και το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα έχουν πολλή κι­νη­μα­τι­κή δου­λειά άμεσα, ώστε, αφε­νός να ενη­με­ρώ­σουν τις γυ­ναί­κες της ερ­γα­τι­κής τάξης για το ν/σ Χα­τζη­δά­κη και τις υπο­κρι­τι­κές δια­τά­ξεις του, αφε­τέ­ρου να ορ­γα­νώ­σουν αντι­στά­σεις και διεκ­δι­κή­σεις.

rproject.gr/