Η νίκη του Καστίγιο στο Περού ως «σύμπτωμα» μιας ευρύτερης διεργασίας

Η νίκη του Καστίγιο στο Περού ως «σύμπτωμα» μιας ευρύτερης διεργασίας

  • |

Η νίκη του αριστερού Πέδρο Καστίγιο, του υποψηφίου του κόμματος «Ελεύθερο Περού» στις προεδρικές εκλογές, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον κυρίως λόγω του πρόσφατου παρελθόντος της χώρας, αλλά και του περιφερειακού περιβάλλοντος στο οποίο συνέβη. Έχει δηλαδή ειδικό ενδιαφέρον ως «σύμπτωμα» μιας ευρύτερης πολιτικής-κοινωνικής αναταραχής στη Λατινική Αμερική.

Πάνος Πέτρου |

Η κα­τά­στα­ση στην Αρι­στε­ρά

Τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, κάθε εκ­δο­χή Αρι­στε­ράς στο Περού υπήρ­ξε -με τα μέτρα της πε­ριο­χής- ιδιαί­τε­ρα αδύ­να­μη. Τη δε­κα­ε­τία του ’90, ο δι­κτά­το­ρας Αλ­μπέρ­το Φου­τζι­μό­ρι είχε εξα­πο­λύ­σει μια ανε­ξέ­λεγ­κτη Λευκή Τρο­μο­κρα­τία, σε συ­νερ­γα­σία με το δια­βό­η­το επι­κε­φα­λής των Μυ­στι­κών Υπη­ρε­σιών, Βλα­ντί­μι­ρο Μο­ντε­σί­νος και διά­φο­ρα πα­ρα­κρα­τι­κά «τάγ­μα­τα θα­νά­του». Η ανε­λέ­η­τη κα­τα­στο­λή (που χρό­νια μετά οδή­γη­σε σε κα­τα­δί­κες για εγκλή­μα­τα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας), ορ­γα­νώ­θη­κε στα πλαί­σια του πο­λέ­μου με το ένο­πλο κί­νη­μα «Φω­τει­νό Μο­νο­πά­τι». Αλλά κάθε πο­λι­τι­κή ορ­γά­νω­ση ή αγω­νι­στής-τρια που αντι­στε­κό­ταν, αντι­με­τω­πι­ζό­ταν άμεσα ως «τρο­μο­κρά­της». Από αυτή την άγρια εποχή, οι δυ­νά­μεις της ευ­ρύ­τε­ρης Αρι­στε­ράς αντι­με­τώ­πι­σαν φυ­σι­κή εξό­ντω­ση, ορ­γα­νω­τι­κή διά­λυ­ση και πο­λι­τι­κή απο­μό­νω­ση.

Το Περού πα­ρέ­μει­νε σχε­τι­κά «ήσυχο» κατά το κύμα της με­γά­λης αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης εξέ­γερ­σης που συ­γκλό­νι­σε την λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κη υπο­ή­πει­ρο στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’90 και τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 2000. Ο επα­κό­λου­θος εκλο­γι­κός κύ­κλος του «ροζ κύ­μα­τος», άγ­γι­ξε τη χώρα μόνο «διε­θλα­σμέ­να», με την εκλο­γι­κή νίκη του Ολά­ντα Ου­μά­λα, ενός «ρι­ζο­σπά­στη εθνι­κι­στή» με αμ­φι­λε­γό­με­νο πα­ρελ­θόν και ιδιό­μορ­φες πο­λι­τι­κές από­ψεις, που γρή­γο­ρα συ­γκρό­τη­σε μια κυ­βέρ­νη­ση «κε­ντρώ­ων» και συ­νέ­χι­σε τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πε­πα­τη­μέ­νη.

Το 2016, η Βε­ρό­νι­κα Με­ντό­ζα είχε κερ­δί­σει το 18,8% ως υπο­ψή­φια του «Πλα­τιού Με­τώ­που» (συ­νέ­νω­ση σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών και κομ­μου­νι­στο­γε­νών δυ­νά­με­ων) και θε­ω­ρή­θη­κε το «πρό­σω­πο» μιας πε­ρου­βια­νής κα­θυ­στε­ρη­μέ­νης εκ­δο­χής «προ­ο­δευ­τι­σμού», η οποία έκανε την εμ­φά­νι­σή της, αλλά η πάλη για την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία και τον έλεγ­χο του Κο­γκρέ­σου πα­ρέ­με­νε υπό­θε­ση αντι­πα­ρά­θε­σης με­τα­ξύ της κε­ντρο­δε­ξιάς και της σκλη­ρής Δε­ξιάς.

Μετά από μια διά­σπα­ση, το «Πλατύ Με­τώ­πο» βρέ­θη­κε σε δη­μο­σκο­πι­κή ανυ­πο­λη­ψία ενώ ο σχη­μα­τι­σμός «Μαζί για το Περού», με επι­κε­φα­λής την Με­ντό­ζα, θω­ρού­ταν το βα­σι­κό εκλο­γι­κό κα­τέ­βα­σμα της Αρι­στε­ράς -του οποί­ου η δύ­να­μη υπο­λο­γι­ζό­ταν σε χα­μη­λά δι­ψή­φια επί­πε­δα.

Στο πε­ρι­θώ­ριο αυτών, βρι­σκό­ταν το «Ελεύ­θε­ρο Περού». Η προ­δρο­μι­κή του ορ­γά­νω­ση, που δη­λώ­νει «μαρ­ξι­στι­κή-λε­νι­νι­στι­κή» με ανα­φο­ρές στον Κάρ­λος Μα­ρια­τέ­γκι (εμ­βλη­μα­τι­κή μορφή του λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου μαρ­ξι­σμού), υπήρ­χε από το 2007, συ­γκρο­τή­θη­κε «επί­ση­μα» ως πο­λι­τι­κό κόμμα το 2016 και συμ­με­τεί­χε για πρώτη φορά σε εκλο­γές κατά τις έκτα­κτες βου­λευ­τι­κές του 2020, όπου πήρε 3,4% και δεν εξέ­λε­ξε κα­νέ­να βου­λευ­τή.

Μια με­γά­λη πο­λι­τι­κή κρίση

Στις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές του 2016, είχε επι­κρα­τή­σει ο κε­ντρώ­ος Πέδρο Πά­μπλο Κου­ζίν­σκι, επι­κρα­τώ­ντας ορια­κά της Κίκο Φου­τζι­μό­ρι (κόρη του δι­κτά­το­ρα). Στη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του «έσκα­σε» το σκάν­δα­λο της Odebrecht (νυν Ovonor), ενός βρα­ζι­λιά­νι­κου επι­χει­ρη­μα­τι­κού κο­λοσ­σού, ο οποί­ος ανα­λάμ­βα­νε συ­στη­μα­τι­κά κα­τα­σκευα­στι­κές ερ­γο­λα­βί­ες εξα­γο­ρά­ζο­ντας δια­δο­χι­κές κυ­βερ­νή­σεις (εμπλέ­κο­νταν με­τα­ξύ άλλων τρεις πρώην πρό­ε­δροι).

Το κόμμα της Φου­τζι­μό­ρι, «Λαϊκή Θέ­λη­ση», που πα­ρέ­με­νε η με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μη στο κοι­νο­βού­λιο, αξιο­ποί­η­σε τις κα­ταγ­γε­λί­ες που άγ­γι­ζαν και τον Κου­ζίν­σκι για να πιέ­σει για την απο­πο­μπή του το 2017. Ο Κου­ζίν­σκι τε­λι­κά πα­ραι­τή­θη­κε το Μάρτη του 2018 και τον δια­δέ­χτη­κε ο αντι­πρό­ε­δρος Μάρ­τιν Βιζ­κά­ρα.

Ο Βιζ­κά­ρα επι­χεί­ρη­σε να κι­νη­θεί «υπε­ρά­νω κομ­μά­των» και να προ­ω­θή­σει ένα μπα­ράζ μέ­τρων πε­ριο­ρι­σμού της δια­φθο­ράς. Ακο­λού­θη­σε ένας πα­ρα­λυ­τι­κός «εμ­φύ­λιος» στο Κο­γκρέ­σο που κα­τέ­λη­ξε στις πρό­ω­ρες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές το Γε­νά­ρη του 2020. Κα­νέ­να κόμμα δεν πήρε πάνω από 11% (!), νέα κόμ­μα­τα μπή­καν στη Βουλή (δεξιά, κε­ντρώα, «απο­λι­τίκ», ακρο­δε­ξιά), ενώ πα­ρα­δο­σια­κά αστι­κά κόμ­μα­τα κα­τα­πο­ντί­στη­καν (όπως αρ­κε­τά πρώην κυ­βερ­νη­τι­κά). Αυτό που δεν άλ­λα­ξε είναι η ύπαρ­ξη μιας δια­κομ­μα­τι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας… εμπλε­κο­μέ­νων σε υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς οι οποί­οι συ­ντο­νί­στη­καν σε μη­χα­νορ­ρα­φί­ες που κα­τέ­λη­ξαν στην ανα­τρο­πή του Βιζ­κά­ρα στις 9 Νο­έμ­βρη του 2020.

Ο Μα­νου­έλ Με­ρί­νο, που κα­τη­γο­ρή­θη­κε ως ενορ­χη­στρω­τής του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, συ­γκρό­τη­σε κυ­βέρ­νη­ση με τον ισχυ­ρό ρόλο ακρο­δε­ξιών και επι­χει­ρη­μα­τιών.

Αγω­νι­στι­κή ανά­τα­ση

Ακο­λού­θη­σε ένα συ­γκλο­νι­στι­κό ξέ­σπα­σμα της λαϊ­κής οργής -με πρω­το­πό­ρο το ρόλο της νε­ο­λαί­ας.

Η απελ­πι­σία της παν­δη­μί­ας (το Περού είναι από τις πιο σκλη­ρά χτυ­πη­μέ­νες χώρες διε­θνώς), συ­να­ντή­θη­κε με το θυμό που προ­κα­λού­σε η ει­κό­να του κοι­νο­βου­λί­ου τα τε­λευ­ταία χρό­νια με τις αλ­λη­λο­κα­τη­γο­ρί­ες για δια­φθο­ρά σε συν­θή­κες ακραί­ας ανι­σό­τη­τας. Η ανα­τρο­πή του Βιζ­κά­ρα έγινε αντι­λη­πτή ως προ­κλη­τι­κή στα­γό­να που ξε­χει­λί­ζει το πο­τή­ρι και δε­κά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι κα­τέ­βη­καν στους δρό­μους απαι­τώ­ντας την ανα­τρο­πή του Με­ρί­νο. Παρά την πολύ άγρια κα­τα­στο­λή, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις δεν υπο­χώ­ρη­σαν. Στις 14 Νο­έμ­βρη, η κρα­τι­κή βία κο­ρυ­φώ­θη­κε, αφή­νο­ντας πίσω της νε­κρούς δια­δη­λω­τές. Κά­ποιοι υπουρ­γοί πα­ραι­τή­θη­καν το ίδιο βράδυ.

Το πρωί της 15ης Νο­έμ­βρη, μετά από 5 με­ρό­νυ­χτα συ­γκρού­σε­ων, ο Με­ρί­νο πα­ραι­τή­θη­κε. Το κοι­νο­βού­λιο ψή­φι­σε τον κε­ντρώο Φραν­σί­σκο Σα­γκά­στι, ο οποί­ος ανέ­λα­βε να οδη­γή­σει τη χώρα στις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές. Ήταν μια με­γά­λη νίκη, η ανα­τρο­πή Με­ρί­νο μέσα σε 5 μέρες, αλλά οι δια­δη­λώ­σεις συ­νε­χί­στη­καν, απαι­τώ­ντας δι­καιο­σύ­νη για τους νε­κρούς, ενώ εμπνευ­σμέ­νοι από τη νίκη στη Χιλή όπου αμ­φι­σβη­τού­ταν το «Σύ­νταγ­μα Πι­νο­σέτ», πολ­λοί δια­δη­λω­τές άρ­χι­σαν να απαι­τούν ακύ­ρω­ση του «Συ­ντάγ­μα­τος Φου­τζι­μό­ρι». Την ίδια πε­ρί­ο­δο, οι αγρερ­γά­τες ξε­κί­νη­σαν απερ­γί­ες και απο­κλει­σμούς δρό­μων ενά­ντια στο «Νόμο Chlimper». Πρό­κει­ται για ερ­γά­τες γης που απα­σχο­λού­νται υπό ένα κα­θε­στώς που θυ­μί­ζει τις δια­βό­η­τες Ελεύ­θε­ρες Οι­κο­νο­μι­κές Ζώνες: στις πε­ριο­χές τους η φο­ρο­λο­γία των επι­χει­ρή­σε­ων είναι ελά­χι­στη και οι προ­στα­σί­ες της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας ανύ­παρ­κτες, για «να προ­σελ­κυ­θούν οι επεν­δυ­τές». Ο νόμος ονο­μά­στη­κε έτσι καθώς ψη­φί­στη­κε το 2000, όταν υπουρ­γός Γε­ωρ­γί­ας ήταν ο Jose Chlimper Ackerman, με­γα­λο­μέ­το­χος της Agrokasa, μιας από τις με­γα­λύ­τε­ρες εξα­γω­γι­κές αγρο­βιο­μη­χα­νί­ες της χώρας… Το Δε­κέμ­βρη, εν μέσω των απερ­γιών και των δια­δη­λώ­σε­ων, το πε­ρου­βια­νό κοι­νο­βού­λιο ψή­φι­σε την κα­τάρ­γη­ση του απε­χθούς νόμου (ο οποί­ος λίγο νω­ρί­τε­ρα είχε πάρει «πα­ρά­τα­ση ισχύ­ος» ως το 2031).

Οι εκλο­γές

Όλα αυτά έστρω­σαν το δρόμο για τις με­γά­λες ανα­τρο­πές στις πρό­σφα­τες εκλο­γές.

Εκεί απο­τυ­πώ­θη­κε εκ νέου η βαθιά κρίση του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που είχε φανεί και στις βου­λευ­τι­κές του 2020. Υπήρ­ξε και πάλι ακραί­ος κα­τα­κερ­μα­τι­σμός. Εν­δει­κτι­κά, στον πρώτο γύρο των προ­ε­δρι­κών εκλο­γών, υπήρ­ξαν 7 δια­φο­ρε­τι­κοί υπο­ψή­φιοι οι οποί­οι δια­γκω­νί­στη­καν με­τα­ξύ τους λαμ­βά­νο­ντας με­τα­ξύ 6 και 12%. Η Κίκο Φου­τζι­μό­ρι, απο­δεί­χθη­κε η πιο «αν­θε­κτι­κή» από τις πα­ρα­δο­σια­κές πο­λι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, κερ­δί­ζο­ντας 13,4%. Είναι το χα­μη­λό­τε­ρο πο­σο­στό που έχει πάρει στην πο­λι­τι­κή της κα­ριέ­ρα, αλλά τε­λι­κά επαρ­κού­σε για να βρε­θεί για άλλη μια φορά στο δεύ­τε­ρο γύρο.

Το με­γά­λο σοκ ασφα­λώς ήρθε από τον Κα­στί­γιο. Ενώ το προ­ε­κλο­γι­κό ερώ­τη­μα (ως προς την Αρι­στε­ρά) ήταν αν και κατά πόσο θα μπο­ρού­σε να αυ­ξη­θεί το πο­σο­στό της ανα­γνω­ρί­σι­μης Βε­ρό­νι­κα Με­ντό­ζα και του «Μαζί για το Περού» (και όχι αν μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει την νίκη), ο υπο­ψή­φιος του ανυ­πό­λη­πτου εκλο­γι­κά «Ελεύ­θε­ρου Περού» συ­γκέ­ντρω­σε 18,9%, το οποίο στο κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νο τοπίο που πε­ρι­γρά­ψα­με, αρ­κού­σε για να τον φέρει στην πρώτη θέση… Το μέχρι πρό­τι­νος εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κό «Ελεύ­θε­ρο Περού» βρέ­θη­κε με τη με­γα­λύ­τε­ρη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα όλων (εξέ­λε­ξε 37 από τους 150)!

Όταν τις μέρες της λαϊ­κής εξέ­γερ­σης του χει­μώ­να του 2020 γρά­φα­με για την προ­ο­πτι­κή «να βελ­τιω­θούν και οι προ­ο­πτι­κές της αδύ­να­μης πε­ρου­βια­νής Αρι­στε­ράς», δια­τυ­πώ­να­με κυ­ρί­ως ευχή, εντο­πί­ζο­ντας μια δυ­να­τό­τη­τα, αλλά σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν πε­ρι­μέ­να­με μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή-εκλο­γι­κή ανα­τρο­πή.

Κρίση και πό­λω­ση

Η νίκη του Κα­στί­γιο θυ­μί­ζει κάτι από την ανά­δει­ξη του Ούγκο Τσά­βες. Όχι ως προς τα πο­λι­τι­κά σχέ­δια που νί­κη­σαν, αλλά ως προς τις συν­θή­κες πρω­τό­γνω­ρης μα­ζι­κής κα­τάρ­ρευ­σης του πα­ρα­δο­σια­κού κομ­μα­τι­κού συ­στή­μα­τος που ευ­νο­εί έναν πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νο στο εκλο­γι­κό παι­χνί­δι να εκτι­να­χθεί στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία.

Θυ­μί­ζει επί­σης αρ­κε­τά την «κα­τά­στα­ση πνευ­μά­των» στη Χιλή. Όπου στις εκλο­γές για τη Συ­ντα­κτι­κή Συ­νέ­λευ­ση κα­τέρ­ρευ­σαν τα πα­ρα­δο­σια­κά κόμ­μα­τα. Εκεί, έχο­ντας τη δυ­να­τό­τη­τα να ψη­φί­σουν «ανε­ξάρ­τη­τους», η απόρ­ρι­ψη του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος πήρε κυ­ρί­ως αυτή τη μορφή. Στο Περού, όπου κα­λού­νταν να επι­λέ­ξουν κομ­μα­τι­κό υπο­ψή­φιο για την προ­ε­δρία της χώρας, αυτό το απορ­ρι­πτι­κό κλίμα εκ­φρά­στη­κε με την ψήφο στον «εκτός παι­χνι­διού» Κα­στί­γιο.

Εν τω με­τα­ξύ, η απόρ­ρι­ψη στις δύο χώρες εκ­φρά­στη­κε κυ­ρί­ως αρι­στε­ρό­στρο­φα, λόγω των με­γά­λων συλ­λο­γι­κών αγώ­νων που είχαν ξε­σπά­σει το προη­γού­με­νο διά­στη­μα. Στη Χιλή οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ανε­ξάρ­τη­τοι εξε­λέ­γη­σαν ως εκ­πρό­σω­ποι «κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των». Ο Κα­στί­γιο έγινε σχε­τι­κά γνω­στός όταν ηγή­θη­κε μιας αρι­στε­ρής-μα­χη­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στο επί­ση­μο συν­δι­κά­το των εκ­παι­δευ­τι­κών κατά τη διάρ­κεια μιας πο­λύ­μη­νης απερ­γί­ας διαρ­κεί­ας το 2017. Το αί­τη­μα για «νέο Σύ­νταγ­μα», ως ένας θολός τρό­πος να εκ­φρα­στεί αυτή η διά­θε­ση «να αλ­λά­ξει συ­νο­λι­κά το τοπίο» είναι επί­σης κάτι που ενέ­πνευ­σε ο χι­λιά­νι­κος αγώ­νας στον πε­ρου­βια­νό λαό, καθώς απα­σχό­λη­σε σο­βα­ρά την προ­ε­κλο­γι­κή συ­ζή­τη­ση (ο Κα­στί­γιο βλέ­πει θε­τι­κά ένα δη­μο­ψή­φι­σμα για το θέμα).

Το πώς θα κι­νη­θεί μια κυ­βέρ­νη­ση Κα­στί­γιο δεν το γνω­ρί­ζου­με. Κα­ταρ­χήν, πα­ρα­κο­λου­θή­σα­με για άλλη μια φορά την πολύ γνώ­ρι­μη στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή δια­δι­κα­σία όπου ένας αρι­στε­ρός ηγέ­της, εκ­φρά­ζο­ντας ρι­ζο­σπα­στι­κές δια­θέ­σεις των «από κάτω» φτά­νει να διεκ­δι­κεί την εξου­σία και -κα­θώς την πλη­σιά­ζει- πυ­κνώ­νει τις δη­λώ­σεις «εγ­γυ­ή­σε­ων» και «κα­θη­συ­χα­σμού» των επι­χει­ρη­μα­τιών και των «αγο­ρών». Με­τα­ξύ πρώ­του και δεύ­τε­ρου γύρου, ο Κα­στί­γιο έχει προ­λά­βει να πάρει απο­στά­σεις από μια σειρά δη­λώ­σεις, από­ψεις ή και προ­γραμ­μα­τι­κά ση­μεία του κόμ­μα­τός του. Έπει­τα, θα κλη­θεί να κυ­βερ­νή­σει έχο­ντας μια κοι­νο­βου­λευ­τι­κή μειο­ψη­φία σε ένα κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νο Κο­γκρέ­σο. Αυτή η συν­θή­κη λει­τουρ­γεί συχνά ως πεδίο «νο­μι­μο­ποί­η­σης» των «ανα­γκαί­ων» συμ­βι­βα­σμών. Το άμεσο μέλ­λον θα δεί­ξει.

Αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το Περού ανα­δει­κνύ­ε­ται ως μια βαθιά πο­λω­μέ­νη χώρα. Η Κίκο Φου­τζι­μό­ρι ητ­τή­θη­κε ορια­κά -για ελά­χι­στες ψή­φους. Από το 2011 μέχρι σή­με­ρα, φτά­νει διαρ­κώς στην πηγή του δεύ­τε­ρου γύρου αλλά με μικρή δια­φο­ρά δεν πίνει νερό από το προ­ε­δρι­κό μέ­γα­ρο. Σε σύ­γκρι­ση με άλλες ανα­με­τρή­σεις, όπου είχε απέ­να­ντι κε­ντρώ­ους ή κε­ντρο­δε­ξιούς, τώρα συ­γκέ­ντρω­σε τη στή­ρι­ξη όλου του αστι­κού αντι-αρι­στε­ρού κό­σμου. Ο διά­ση­μος νο­μπε­λί­στας λο­γο­τέ­χνης Μάριο Βάρ­γκας Λιόσα, αυτός ο πε­ρή­φα­να θερ­μός φι­λε­λεύ­θε­ρος που πέ­ρα­σε το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ζωής του σε πό­λε­μο με «τον αυ­ταρ­χι­σμό και της Δε­ξιάς και της Αρι­στε­ράς», στην πό­λω­ση που δη­μιουρ­γή­θη­κε, υπο­χρε­ώ­θη­κε να κα­τα­πιεί όλες τις πα­λιό­τε­ρες σκλη­ρές δη­λώ­σεις του ενά­ντια στη Φου­τζι­μό­ρι («ψήφος σε αυτήν θα ση­μαί­νει νο­μι­μο­ποί­η­ση της πιο απάν­θρω­πης δι­κτα­το­ρί­ας που γνώ­ρι­σε η χώρα») και να κα­λέ­σει σε στή­ρι­ξή της ως «μι­κρό­τε­ρο κακό» σε σύ­γκρι­ση με την «άβυσ­σο» μιας κυ­βέρ­νη­σης Κα­στί­γιο. Απέ­να­ντι σε αυτό το στρα­τό­πε­δο, συ­σπει­ρώ­θη­κε εκλο­γι­κά το απέ­να­ντι, που θέλει «να αλ­λά­ξουν όλα» σε αρι­στε­ρή κα­τεύ­θυν­ση.

Η εκλο­γι­κή σύ­γκρου­ση του δεύ­τε­ρου γύρου, με­τα­ξύ ενός “εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κού αρι­στε­ρού” και μιας ακρο­δε­ξιάς, όπως και το απο­λύ­τως ορια­κό απο­τέ­λε­σμα, απο­τυ­πώ­νουν μια κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση που μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να πα­ρά­γει «ει­δή­σεις» από το Περού, ευ­χά­ρι­στες και δυ­σά­ρε­στες, ανε­ξάρ­τη­τα από το τι θέλει ή δεν θέλει να κάνει ο Κα­στί­γιο από τη θέση του προ­έ­δρου. Το πώς θα αντε­πι­τε­θεί η Δεξιά υπό την ηγε­σία Φου­τζι­μό­ρι, προς τα πού θα κι­νη­θεί ο Κα­στί­γιο αλλά και -κυ­ρί­ως- το πώς θα κι­νη­θούν οι κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις που βγή­καν στο δρόμο πέρσι το φθι­νό­πω­ρο και σή­με­ρα τον ανέ­δει­ξαν στην εξου­σία από το που­θε­νά, θα έχουν ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον.

Πρό­κει­ται για μια συ­γκλο­νι­στι­κή πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή κι ένα κρι­σια­κό τοπίο, εμ­φα­νώς τρο­φο­δο­τη­μέ­νο από την γε­νι­κό­τε­ρη κα­τά­στα­ση στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, όπου ένας κύ­κλος εξε­γέρ­σε­ων και μα­ζι­κών αγώ­νων πε­τυ­χαί­νει αμυ­ντι­κές ή επι­θε­τι­κές νίκες και ενί­ο­τε αφή­νει απο­τύ­πω­μα και στις κάλ­πες, ενώ σκλη­ρές Δε­ξιάς δυ­νά­μεις επι­χει­ρούν να επι­βά­λουν πιο “άγριους” τρό­πους επι­στρο­φής τους στην εξου­σία και άσκη­σής της. Η «αλ­λη­λε­πί­δρα­ση» των γε­γο­νό­των, όπως απο­τυ­πώ­θη­κε ει­δι­κά στις ανα­λο­γί­ες Περού/Χιλής, προ­σθέ­τει ένα επι­πλέ­ον εν­δια­φέ­ρον στοι­χείο στις πρό­σφα­τες εκλο­γές: Το Περού μοι­ρά­ζε­ται αρ­κε­τά κοινά με την Κο­λομ­βία ως προς την πρό­σφα­τη πο­λι­τι­κή του προϊ­στο­ρία. Την Κο­λομ­βία που ζει τη με­γα­λύ­τε­ρη εξέ­γερ­ση εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, η οποία προ­κα­λεί σο­βα­ρές ρωγ­μές στην ηγε­μο­νία μιας σκλη­ρής Δε­ξιάς που μέχρι πρό­τι­νος έδει­χνε «πα­γιω­μέ­νη» επά­πει­ρον…

//rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.