10 χρόνια μετά την εμβληματική μάχη του Μεσοπρόθεσμου

10 χρόνια μετά την εμβληματική μάχη του Μεσοπρόθεσμου

  • |

«Μας χωρίζουν πια μόνο λίγες ώρες από τη διήμερη πανελλαδική κινητοποίηση της 28ης και 29ης Ιουνίου. Όλα δείχνουν ότι το διήμερο της Γενικής Απεργίας μπορεί να πάρει τις διαστάσεις παλλαϊκού ξεσηκωμού που θα ενταφιάσει οριστικά το Μεσοπρόθεσμο. Αυτός ο αγώνας δεν είναι κρίσιμος μόνο για το μέλλον μας, αλλά αποτελεί φάρο ελπίδας για όλους τους λαούς του κόσμου που θέλουν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους (…). Δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν αυτοί και τα διλήμματά τους! Οι πλατείες μας ανήκουν. Το δίκιο είναι με το μέρος μας. Διεκδικούμε το αυτονόητο: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Πίστη στις δυνάμεις μας. Ή εμείς ή αυτοί! Είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε. Το Μεσοπρόθεσμο ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Άμεση Δημοκρατία τώρα!» -Η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, 26 Ιουνίου 2011

Σπύρος Αντωνίου

Με αυτά τα λόγια έκλει­νε το κά­λε­σμα των «Αγα­να­κτι­σμέ­νων», δέκα χρό­νια πριν, όταν και δό­θη­κε η εμ­βλη­μα­τι­κή μάχη της 48ω­ρης απερ­γί­ας (28 και 29 Ιου­νί­ου 2011), με στόχο την πε­ρι­κύ­κλω­ση της βου­λής. Σκο­πός της πε­ρι­κύ­κλω­σης, να μην κα­τα­φέ­ρουν οι βου­λευ­τές να φτά­σουν στο κοι­νο­βού­λιο και να ψη­φί­σουν το Με­σο­πρό­θε­σμο Πλαί­σιο Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής. Μια «επέ­κτα­ση» του μνη­μο­νί­ου που εμπε­ριεί­χε πε­ρι­κο­πές δη­μο­σί­ων δα­πα­νών και πε­ραι­τέ­ρω μέτρα λι­τό­τη­τας, με την υπο­γρα­φή της κυ­βέρ­νη­σης Πα­παν­δρέ­ου και των δα­νει­στών.

Ήταν η κο­ρύ­φω­ση μια κα­θη­με­ρι­νής κι­νη­το­ποί­η­σης που ξε­κί­νη­σε στις 25 Μάη, όταν δε­κά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι, αντα­πο­κρι­νό­με­νοι στην «πα­ρό­τρυν­ση» των Ισπα­νών «Indignados» γέ­μι­σαν τις πλα­τεί­ες όλης της χώρας, για να συ­ζη­τή­σουν, να δια­τυ­πώ­σουν αι­τή­μα­τα και να ορ­γα­νώ­σουν δρά­σεις. Μια με­γα­λειώ­δης κι­νη­το­ποί­η­ση, όπου το κί­νη­μα της πλα­τεί­ας, συ­να­ντή­θη­κε με τα συν­δι­κά­τα και την ορ­γα­νω­μέ­νη Αρι­στε­ρά στο δρόμο, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας την ωμή κρα­τι­κή βία. Μια δυ­να­μι­κή διερ­γα­σία που με­τα­τό­πι­σε συ­νει­δή­σεις, επι­τά­χυ­νε την πο­λι­τι­κή κρίση της επο­χής και ου­σια­στι­κά απο­τέ­λε­σε την αρχή του τέ­λους, της πρώ­της μνη­μο­νια­κής κυ­βέρ­νη­σης.

Προ­ε­τοι­μα­σία

Κατά τη διάρ­κεια της άνοι­ξης του 2010 πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στην Ελ­λά­δα αρ­κε­τές γε­νι­κές απερ­γί­ες, ως απά­ντη­ση  στα σκλη­ρά οι­κο­νο­μι­κά μέτρα της κυ­βέρ­νη­σης ΓΑΠ. Μέτρα που από το κα­θε­στώς εμ­φα­νί­ζο­νταν ως το «φάρ­μα­κο» για την υπέρ­βα­ση της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης, η οποία στην Ευ­ρώ­πη εκ­δη­λω­νό­ταν με τη μορφή της αδυ­να­μί­ας εξυ­πη­ρέ­τη­σης του κρα­τι­κού χρέ­ους. Η βίαιη πε­ρι­κο­πή μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, η πρω­το­φα­νής φο­ρο­ε­πι­δρο­μή στα λαϊκά στρώ­μα­τα, η κα­τάρ­γη­ση σει­ράς ερ­γα­σια­κών δι­καιω­μά­των, η προ­κλη­τι­κή κα­τά­λυ­ση της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας (με «όχημα» την δια­βό­η­τη τρόι­κα), γέν­νη­σε μα­ζι­κές κοι­νω­νι­κές αντι­δρά­σεις, με απο­κο­ρύ­φω­μα τη συ­γκλο­νι­στι­κή απερ­γία της 5ης Μάη 2010. Το έγκλη­μα της Μαρ­φίν και η ανε­πάρ­κεια των συν­δι­κά­των και της Αρι­στε­ράς, στά­θη­καν εμπό­διο στην εκ­δή­λω­ση της αγω­νι­στι­κής διά­θε­σης του κό­σμου, αμέ­σως μετά.

Πα­ρό­λα αυτά, ο συσ­σω­ρευ­μέ­νος θυμός έβρι­σκε τρό­πους έκ­φρα­σης και το επό­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα. Στη Γε­νι­κή Απερ­γία στις 23 Φλε­βά­ρη 2011, στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΔΕΗ, των συμ­βα­σιού­χων, των συ­γκοι­νω­νιών, των για­τρών, αλλά και στη με­γά­λη απο­δο­χή που είχαν κι­νή­μα­τα ανυ­πα­κο­ής όπως το «Δεν Πλη­ρώ­νω», ενά­ντια στις αυ­ξή­σεις στα ει­σι­τή­ρια των ΜΜΜ. Είναι προ­φα­νές ότι η δράση της Αρι­στε­ράς και των συν­δι­κά­των, αλλά και οι επι­τρο­πές-πρω­το­βου­λί­ες αγώνα στις γει­το­νιές, προ­ε­τοί­μα­σαν το έδα­φος για το κί­νη­μα των «Αγα­να­κτι­σμέ­νων».

Η έμπνευ­ση τε­λι­κά βρέ­θη­κε στο ξέ­σπα­σμα του κι­νή­μα­τος των πλα­τειών διε­θνώς. Από την αρα­βι­κή άνοι­ξη, την Τα­χρίρ στο Κάϊρο, την Τυ­νη­σία και την Υε­μέ­νη, στην Που­έρ­τα ντελ Σολ στη Μα­δρί­τη και από εκεί στο Σύ­νταγ­μα και τo Occupy στη Νέα Υόρκη, εκα­τομ­μύ­ρια κό­σμου, εκεί­νη τη χρο­νιά, κα­τα­λαμ­βά­νει το δη­μό­σιο χώρο, απαι­τώ­ντας δι­καιο­σύ­νη! Το με­τα­πο­λε­μι­κό κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο της «τα­ξι­κής συ­νερ­γα­σί­ας», είχε διαρ­ρα­γεί.

Σύ­νταγ­μα

Από τις 25 Μάη του 2011 το Σύ­νταγ­μα πλημ­μυ­ρί­ζει κα­θη­με­ρι­νά από κόσμο. Ένα «ερ­γα­στή­ρι πο­λι­τι­κο­ποί­η­σης» αν­θρώ­πων κάθε ηλι­κί­ας, αρ­χί­ζει να λει­τουρ­γεί. Συ­γκρο­τού­νται ομά­δες ερ­γα­σί­ας και επι­κοι­νω­νί­ας, ια­τρείο και κου­ζί­να, διορ­γα­νώ­νο­νται εκ­δη­λώ­σεις, ομι­λί­ες και συ­ναυ­λί­ες. Το βα­σι­κό τόνο δίνει η Λαϊκή Συ­νέ­λευ­ση του Συ­ντάγ­μα­τος, κάθε βράδυ στις 9μμ. Εκεί απο­φα­σί­ζο­νται και τα ψη­φί­σμα­τα, που απο­τυ­πώ­νουν τα αι­τή­μα­τα προς τους «από πάνω» και το πρό­γραμ­μα δρά­σης. Έν­νοιες όπως συλ­λο­γι­κό­τη­τα, αντί­στα­ση και αλ­λη­λεγ­γύη, βρί­σκουν πε­ριε­χό­με­νο.

Όπως σε όλα τα πο­λυ­συλ­λε­κτι­κά κι­νή­μα­τα, οι αντι­φά­σεις είναι φυ­σι­κά πα­ρού­σες. Σε μια πε­ρί­ο­δο που η κρίση πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης βα­θαί­νει συ­νε­χώς, οι κλασ­σι­κές μορ­φές πάλης και οι ορ­γα­νώ­σεις του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος αντι­με­τω­πί­ζο­νται, στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, με κα­χυ­πο­ψία. Στη χει­ρό­τε­ρη, ως μέρος του προ­βλή­μα­τος που αντι­προ­σω­πεύ­ει το αστι­κό-πα­λαιο­κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα. Η τυ­πι­κή ορ­γά­νω­ση των απερ­για­κών συ­γκε­ντρώ­σε­ων και η πο­λυ­ε­τής τάση ανα­ζή­τη­σης «συμ­βι­βα­σμών» από τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, είχε απα­ξιώ­σει τα συν­δι­κά­τα στα μάτια των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Το γε­γο­νός αυτό, σε συν­δυα­σμό με την αδυ­να­μία του συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος να κα­λύ­ψει με­γά­λο μέρος ερ­γα­ζο­μέ­νων και κυ­ρί­ως τον κόσμο της επι­σφά­λειας και της ανερ­γί­ας, οδή­γη­σε σε μια νέα και πιο εύ­κο­λη «μέ­θο­δο» δια­μαρ­τυ­ρί­ας και διεκ­δί­κη­σης, όπως ήταν οι απο­γευ­μα­τι­νές συ­γκε­ντρώ­σεις στις πλα­τεί­ες.

Αρ­χι­κά, τα σω­μα­τεία της ΔΕΗ και τα σύμ­βο­λα αρι­στε­ρών ορ­γα­νώ­σε­ων, θα αντι­με­τω­πι­στούν με εχθρό­τη­τα από το συ­γκε­ντρω­μέ­νο πλή­θος. Το «έξω τα κόμ­μα­τα», τα απο­λί­τι­κα και σε­ξι­στι­κά συν­θή­μα­τα, οι κρε­μά­λες και οι ελ­λη­νι­κές ση­μαί­ες, για λίγες μέρες, δεί­χνουν να επι­κρα­τούν στην λε­γό­με­νη «πάνω πλα­τεία». Όπως ακρι­βώς ήθελε ο ΣΚΑΪ, που προ­ω­θού­σε το αρ­χι­κό κά­λε­σμα μέσω Facebook. Κί­νη­μα ακομ­μά­τι­στο και αχρω­μά­τι­στο, για να ενι­σχυ­θεί η ΝΔ του Σα­μα­ρά, που τότε εμ­φα­νι­ζό­ταν με το μαν­δύα του «αντι­μνη­μο­νί­ου».

Χρυσή Αυγή

Ακόμα και σή­με­ρα, η τότε πα­ρου­σία κά­ποιων ακρο­δε­ξιών στοι­χεί­ων, χρη­σι­μο­ποιεί­ται από την αντί­δρα­ση για την ανα­πα­ρα­γω­γή της θε­ω­ρί­ας των «δύο άκρων» και τη -δή­θεν- πα­ρου­σία της Χρυ­σής Αυγής, που βρήκε «πο­λι­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση» στο Σύ­νταγ­μα.  Πέρα από το γε­γο­νός ότι η ίδια η να­ζι­στι­κή συμ­μο­ρία (που ελά­χι­στες μέρες πριν ορ­γά­νω­νε με την κρα­τι­κή ανοχή, τα ρα­τσι­στι­κά πο­γκρόμ στο κέ­ντρο της Αθή­νας, μετά τη δο­λο­φο­νία του Μα­νό­λη Κα­ντά­ρη), είχε κα­τα­δι­κά­σει δη­μό­σια το κί­νη­μα των πλα­τειών, η επί­μο­νη πα­ρέμ­βα­ση της Αρι­στε­ράς και (ορι­σμέ­νων) ομά­δων του αντιε­ξου­σια­στι­κού χώρου, έδωσε «αρι­στε­ρό­στρο­φο» και διε­θνι­στι­κό στίγ­μα στην πλα­τεία, όπου σε όλη τη διάρ­κεια της πο­λυ­ή­με­ρης κι­νη­το­ποί­η­σης ήταν εχθρι­κό έδα­φος για τους φα­σί­στες. Άλ­λω­στε η εξέ­λι­ξη των γε­γο­νό­των απέ­δει­ξε το ρόλο της Χρυ­σής Αυγής ως συ­στη­μι­κής εφε­δρεί­ας και συ­μπλη­ρω­μα­τι­κής δύ­να­μη κρού­σης, κατά του κι­νή­μα­τος.

Μια μάχη «ηγε­μο­νί­ας» κα­θό­λου αυ­το­νό­η­τη. Πέρα από τις εθνι­κι­στι­κές κο­ρώ­νες δια­φό­ρων (ΕΠΑΜ, «Σπίθα» του Μ. Θε­ο­δω­ρά­κη, άλλα τμή­μα­τα του «πα­τριω­τι­κού» χώρου που αρ­γό­τε­ρα βρή­καν στέγη στους ΑΝΕΛ κλπ.), υπήρ­χαν και οι με­τα­μο­ντέρ­νες «ανα­λύ­σεις», που υπο­στή­ρι­ζαν ότι η πα­ρου­σία της γα­λα­νό­λευ­κης απο­δει­κνύ­ει το πέ­ρα­σμα σε μια με­τα-αρι­στε­ρή εποχή, όπου ο λαός –τάχα– σφυ­ρη­λα­τεί από τα κάτω μια «νέα εθνι­κή-λαϊ­κή ενό­τη­τα» ενά­ντια στο μνη­μό­νιο, την τρόι­κα και τους δα­νει­στές. Άποψη που οδη­γού­σε στην υπο­τί­μη­ση της σύ­γκρου­σης με ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο τμήμα του «ελ­λη­νι­κού έθνους»: τους ντό­πιους βιο­μή­χα­νους, τρα­πε­ζί­τες, εφο­πλι­στές, ξε­νο­δό­χους.

Αρι­στε­ρά

Για να μο­νι­μο­ποι­η­θούν οι κόκ­κι­νες ση­μαί­ες, χρειά­στη­κε η επί­μο­νη δου­λειά της Αρι­στε­ράς, ενω­τι­κά «ερ­γα­λεία» πα­ρέμ­βα­σης (όπως το «Δεν χρω­στά­με-Δεν που­λά­με-Δεν πλη­ρώ­νου­με»), τα δί­κτυα συν­δι­κα­λι­στών και αρι­στε­ρών πα­ρα­τά­ξε­ων στους χώ­ρους, που κα­τά­φε­ραν, σε με­γά­λο βαθμό, να κα­θο­ρί­σουν και να δώ­σουν στο κί­νη­μα πο­λι­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και τα­ξι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Τα πράγ­μα­τα δυ­σκό­λευε ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο η στάση του ΚΚΕ (που δη­μο­σκο­πι­κά εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο προ­πο­ρευό­ταν του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ). Ο Πε­ρισ­σός, πίσω από και την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή φρα­σε­ο­λο­γία και τα «κα­θα­ρά» κι­νή­μα­τα, αρ­νού­νταν πει­σμα­τι­κά (παρά τις αντί­θε­τες δια­θέ­σεις του κό­σμου) την ανα­γκαιό­τη­τα ενω­τι­κής δρά­σης. Ανά­λο­γα εμπό­δια έβα­ζαν και οι από­ψεις που υπο­κλί­νο­νταν ολο­κλη­ρω­τι­κά στο «αυ­θόρ­μη­το» του κι­νή­μα­τος ή υπερ­πα­να­στα­τι­κά αι­τή­μα­τα, που δεν αντι­στοι­χού­σαν με τις δια­θέ­σεις όσων συμ­με­τεί­χαν στις λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις.

Γε­νι­κή Απερ­γία

Σε κάθε ιστο­ρι­κή μάχη υπάρ­χουν οι στιγ­μές της κλι­μά­κω­σης. Τέ­τοιες ήταν οι πα­νερ­γα­τι­κές απερ­γί­ες στις 15 Ιούνη και στις 28-29 Ιούνη, τις ημέ­ρες έναρ­ξης της συ­ζή­τη­σης και ψή­φι­σης του Με­σο­πρό­θε­σμου προ­γράμ­μα­τος στη βουλή. Εκεί έγινε πράξη η συ­νά­ντη­ση του ορ­γα­νω­μέ­νου ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος με το κί­νη­μα των πλα­τειών. Δε­κά­δες χι­λιά­δες άτομα πλημ­μυ­ρί­ζουν το Σύ­νταγ­μα. Άν­θρω­ποι που μέχρι χθες δεν είχαν ξα­να­κα­τέ­βει ποτέ στο δρόμο, μαζί με την αφύ­πνι­σή τους βιώ­νουν υπέρ­με­τρη αστυ­νο­μι­κή βία και κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή. Ομο­σπον­δί­ες, σω­μα­τεία και το δυ­να­μι­κό της Αρι­στε­ράς συ­νυ­πήρ­ξε με την αλ­λη­λεγ­γύη και την αυ­τό-ορ­γά­νω­ση χι­λιά­δων αν­θρώ­πων, πε­ρι­φρου­ρώ­ντας τη συ­γκέ­ντρω­ση και την ίδια την πλα­τεία, παρά τον χη­μι­κό πό­λε­μο της ΕΛ.ΑΣ.

Οι συ­νε­λεύ­σεις συ­νε­χί­ζο­νται κα­νο­νι­κά τις επό­με­νες μέρες. Το κί­νη­μα έχει  δια­χυ­θεί με λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις σε δε­κά­δες γει­το­νιές στην Ατ­τι­κή, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, σε επαρ­χια­κές πό­λεις. Επό­με­νος με­γά­λος στό­χος η απο­τρο­πή ψή­φι­σης της συμ­φω­νί­ας, που προ­έ­βλε­πε άγρια λι­τό­τη­τα 28 δισ. ευρώ για το διά­στη­μα 2011-2015.

Την πρώτη ημέρα της πα­νελ­λα­δι­κής απερ­γί­ας και κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων των συν­δι­κά­των, πλή­θος ερ­γα­ζό­με­νου κό­σμου κα­τέ­φθα­σε στην Αθήνα με λε­ω­φο­ρεία προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχει στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις, ενώ ογκώ­δεις δια­δη­λώ­σεις πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν σε όλη τη χώρα. Η πνι­γη­ρή ατμό­σφαι­ρα που προ­κά­λε­σε η εκτε­τα­μέ­νη χρήση χη­μι­κών από τα ΜΑΤ, δεν πτοεί χι­λιά­δες αν­θρώ­πους που το από­γευ­μα συ­γκε­ντρώ­νο­νται και πάλι στο Σύ­νταγ­μα, ενώ η προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη συ­ναυ­λία γνω­στών καλ­λι­τε­χνών, το ίδιο βράδυ, ολο­κλη­ρώ­νε­ται με­τ’ε­μπο­δί­ων, ανά­με­σα σε ρί­ψεις δα­κρυ­γό­νων και χει­ρο­βομ­βί­δων κρό­του – λάμ­ψης.

Κα­τα­στο­λή

Την επό­με­νη μέρα, η κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή «χτύ­πη­σε κόκ­κι­νο». Από νωρίς το πρωί, αφη­νια­σμέ­να ΜΑΤ χτυ­πούν αδιά­κο­πα κόσμο, με σκοπό τον τερ­μα­τι­σμό του απο­κλει­σμού της Λε­ω­φό­ρου Βα­σι­λίσ­σης Σο­φί­ας (στο ύψος της Ερα­το­σθέ­νους και του Ευαγ­γε­λι­σμού) από δια­δη­λω­τές που επι­χει­ρούν να απο­κλεί­σουν την πρό­σβα­ση βου­λευ­τών στο κοι­νο­βού­λιο. Ακόμα και έτσι όμως, χι­λιά­δες δια­δη­λω­τές φτά­νουν μπρο­στά στη βουλή. Λίγο πριν την ψή­φι­ση του Με­σο­πρό­θε­σμου, τί­θε­ται σε εφαρ­μο­γή το σχέ­διο εκ­κέ­νω­σης της πλα­τεί­ας. Συ­νε­χείς και εξαι­ρε­τι­κά βί­αιες επι­θέ­σεις των ΜΑΤ, χι­λιά­δες χη­μι­κά, ακόμη και μέσα στο γε­μά­το κόσμο σταθ­μό του μετρό, δε­κά­δες τραυ­μα­τί­ες και πο­λύ­ω­ρες συ­γκρού­σεις στους γύρω δρό­μους, προ­σπα­θούν να κρύ­ψουν τον πα­νι­κό της κυ­βέρ­νη­σης και ολό­κλη­ρου του αστι­κού στρα­το­πέ­δου. Η μα­ζι­κή αντί­στα­ση στην αστυ­νο­μι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα σε όλο το κέ­ντρο της Αθή­νας (σε αντι­δια­στο­λή με ορι­σμέ­νες τυ­χο­διω­κτι­κές πρα­κτι­κές του αναρ­χι­κού χώρου), η διά­λυ­ση των μπλοκ και οι ηρω­ι­κές από­πει­ρες επα­να­προ­σέγ­γι­σης της πλα­τεί­ας, έχουν μεί­νει βαθιά χα­ραγ­μέ­νες στη συλ­λο­γι­κή-κι­νη­μα­τι­κή μνήμη.

Η ψή­φι­ση του με­σο­πρό­θε­σμου ήταν απλώς μια προ­σω­ρι­νή ανάσα για τον ΓΑΠ και όχι νίκη. Λίγο καιρό αρ­γό­τε­ρα η κυ­βέρ­νη­ση του κα­τέρ­ρευ­σε, μέσα από το απερ­για­κό κύμα του φθι­νο­πώ­ρου. Δια­δη­λώ­σεις και κα­τα­λή­ψεις από δια­φο­ρε­τι­κούς κλά­δους με­τα­φέ­ρουν το μή­νυ­μα του Συ­ντάγ­μα­τος, στους χώ­ρους δου­λειάς. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πως, στο διά­στη­μα από 1 Σε­πτεμ­βρί­ου έως 20 Οκτω­βρί­ου (με τη με­γα­λειώ­δη απερ­για­κή συ­γκέ­ντρω­ση στο Σύ­νταγ­μα, που ση­μα­δεύ­τη­κε από τον θά­να­το ενός 53χρο­νου δια­δη­λω­τή Δ. Κο­τζα­ρί­δη, μέ­λους του ΠΑΜΕ), μόνο τρεις μέρες δεν ση­μειώ­θη­κε κά­ποια απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση. Με­γά­λης έκτα­σης δια­μαρ­τυ­ρί­ες ση­μειώ­θη­καν και κατά την διάρ­κεια των πα­ρε­λά­σε­ων για την 28η Οκτω­βρί­ου.

Αντί επι­λό­γου

Το κί­νη­μα των πλα­τειών δεν κα­τά­φε­ρε τε­λι­κά να μπλο­κά­ρει την ψή­φι­ση του Με­σο­πρό­θε­σμου. Θα χρεια­στεί η συ­γκυ­βέρ­νη­ση του τρα­πε­ζί­τη Πα­πα­δή­μου με το μνη­μό­νιο 2 και η συν­θη­κο­λό­γη­ση Τσί­πρα το κα­λο­καί­ρι του 2015, με την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου 3, για να υλο­ποι­η­θούν πολλά από τα μέτρα που υπήρ­χαν στο νο­μο­θε­τι­κό τε­ρα­τούρ­γη­μα. Για το δικό μας στρα­τό­πε­δο, για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τη νε­ο­λαία, ήταν και είναι μια πε­ρή­φα­νη ιστο­ρι­κή στιγ­μή.

Είναι σί­γου­ρο ότι η βίαιη φτω­χο­ποί­η­ση εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων, αφύ­πνι­σε και έβγα­λε στο δρόμο πολ­λούς/ες από αυ­τούς. Η πο­λύ­τι­μη αυτή εμπει­ρία άνοι­ξε τη στρα­τη­γι­κή συ­ζή­τη­ση για το «πώς μπο­ρού­με να ζή­σου­με αλ­λιώς», για τη σχέση αυ­θόρ­μη­του και συ­νει­δη­τού, εθνι­κού και τα­ξι­κού, το ρόλο των συν­δι­κά­των, τις συλ­λο­γι­κές μορ­φές ορ­γά­νω­σης σε κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό επί­πε­δο, τη με­τω­πι­κή πο­λι­τι­κή. Το αί­τη­μα της δη­μο­κρα­τί­ας τέ­θη­κε είτε με τη μορφή της πλή­ρους απόρ­ρι­ψης πλευ­ρών του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, είτε ως πρό­ταγ­μα μιας «Άμε­σης Δη­μο­κρα­τί­ας» το πε­ριε­χό­με­νο της οποί­ας πα­ρέ­μει­νε γε­νι­κό­λο­γο και αδιευ­κρί­νι­στο.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, δε­κά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι εκ­παι­δεύ­τη­καν πο­λι­τι­κά, βρή­καν χώρο δρά­σης και λόγο και απέ­κτη­σαν μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες που τα επό­με­να χρό­νια, με­τα­λα­μπα­δεύ­τη­καν σε δε­κά­δες εγ­χει­ρή­μα­τα αντί­στα­σης και αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Σε νέες από­πει­ρες συ­γκρό­τη­σης σω­μα­τεί­ων και ρι­ζο­σπα­στι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων σε ερ­γα­σια­κούς χώ­ρους, σχο­λές και γει­το­νιές. Το ανοι­χτό τα­ξι­κό ρήγμα, η διαρ­κής κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση ανά­με­σα σε δύο δια­φο­ρε­τι­κούς κό­σμους, τρο­φο­δό­τη­σε κάθε μικρό και με­γά­λο αγώνα στα χρό­νια της μνη­μο­νια­κής λε­η­λα­σί­ας, όπως και την ανά­δει­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε κυ­βέρ­νη­ση, ως πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση αυτής της πο­λύ­μορ­φης κοι­νω­νι­κής κί­νη­σης, παρά την άδοξη κα­τά­λη­ξη. Ακόμα και το πε­ρή­φα­νο «Όχι» στο δη­μο­ψή­φι­σμα του 2015, ήταν καρ­πός (και) του κα­λο­και­ριού του 2011.

Για αυτό ακόμα και σή­με­ρα, ο Μη­τσο­τά­κης και τα «πα­πα­γα­λά­κια» του στα ΜΜΕ, πα­ρου­σιά­ζουν τις πλα­τεί­ες ως «θερ­μο­κή­πιο του λαϊ­κι­σμού», μη μπο­ρώ­ντας να κρύ­ψουν το μίσος τους για τη μα­ζι­κή ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή αντί­στα­ση απέ­να­ντι στο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο μο­νό­δρο­μο. Το σύ­στη­μα γνω­ρί­ζει καλά, ει­δι­κά μπρο­στά στις ανα­με­τρή­σεις που έρ­χο­νται, ότι το πραγ­μα­τι­κό αντί­πα­λο δέος της κυ­βέρ­νη­σης, της ερ­γο­δο­σί­ας και των ιμπε­ρια­λι­στών, δεν είναι καμία «υπεύ­θυ­νη» αντι­πο­λί­τευ­ση, με «ρε­α­λι­στι­κές» προ­τά­σεις. Αντί­πα­λος είναι ο κό­σμος που ζει από τη δου­λειά του, η νε­ο­λαία που δε βλέ­πει καμία προ­ο­πτι­κή στην κα­πι­τα­λι­στι­κή «ανά­πτυ­ξη» και τις ψευ­δαι­σθή­σεις ευ­η­με­ρί­ας που τη συ­νο­δεύ­ουν, συν­θή­κη που εγκυ­μο­νεί κοι­νω­νι­κές εκρή­ξεις. Αντί­πα­λος είναι οι κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς, που μπο­ρούν να συ­γκρο­τή­σουν ένα πραγ­μα­τι­κά απει­λη­τι­κό ρεύμα αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής ανα­τρο­πής.

/rproject.gr/