Το σύνδρομο του Ξέρξη//του Ηρακλή Λογοθέτη

Το σύνδρομο του Ξέρξη//του Ηρακλή Λογοθέτη

  • |

Πλημμυροπαθείς και καταποντισμένοι στο Βέλγιο και στη Γερμανία, στοιβάζονται με αγωνία σε πρόχειρους καταυλισμούς, δίπλα στα πτώματα. Κι εμείς οι υπόλοιποι παρακολουθούμε σε πολλοστή επανάληψη, από την τηλοψία, την ίδια ηλίθια σκιαμαχία. Την ίδια κοροϊδία τοπικών αρχόντων, πολιτικών και διοικητικών αρχών για την αμοιβαία μετάθεση των ευθυνών μιάς ακόμα καταστροφής. Οι συνήθεις ειδικοί αναμασούν τα τετριμμένα: περί αποτυχίας του συστήματος διαχείρισης κρίσεων, ανεπάρκειας των σωστικών συνεργείων και συντονιστικής ολιγωρίας

. Καινούργιοι τεχνοβλάκες (συγνώμη, τεχνοκράτες), όμοια γυαλιά, ίδια μυαλά με τους παλιούς, θ’ αναλάβουν να στρώσουν το σύστημα, να περιορίσουν τις ζημιές, να διαχειριστούν την παρούσα κρίση, μέχρι την επόμενη.

Ευνοήτως τρισχειρότερη, αφού όλοι γνωρίζουμε πως οι βουλιμικές υπερβολές έχουν εμετικά επακόλουθα. Ξέρουμε ότι το πνεύμα του δυτικού πολιτισμού ξεθέωσε τον κόσμο στην τρεχάλα και η αδηφαγία του ύστερου καπιταλισμού για φυσικούς πόρους, ενέργεια και πρώτες ύλες, συνιστά ασθένεια προς θάνατον — μη διαχειρίσιμη.

Και όμως, από τη λύσσα μας να δαμάσουμε τη φύση (αντί να συνεργαστούμε μαζί της με όριο τις αντοχές της), συνεχίζουμε το ίδιο βιολί. Ενώ χαζογελάμε με τον Ξέρξη, που διέταξε να μαστιγώσουν τον Ελλήσποντο συνοδεία ύβρεων, έριξε αλυσίδες να τον δέσει και φώναξε στιγματιστές να τον κάψουν με πυρωμένο σίδερο — αντιγράφουμε τη βασιλική προστακτική σε πλανητική έκταση.

Πάσχοντας από το σύνδρομο του Ξέρξη, με τον ίδιο πάντα αξιοδάκρυτο συνδυασμό γελοιότητας και αλαζονείας, προελαύνουμε σαρώνοντας τα πάντα, από τον Αμαζόνιο και την Παταγωνία ως την Αλάσκα και τη Σιβηρία.

Φυσικά είμαστε τέκνα της προόδου εμείς. Ξαναγράψαμε το βιβλίο της φύσης ως εγχειρίδιο τεχνικών εφαρμογών πάνω στο σώμα της κι ενάντια στην ψυχή της – μικρή θυσία στην ανωτερότητά μας. Διότι αυτό που μετράει είναι πως οι μέθοδοί μας είναι εντυπωσιακά εξελιγμένες και οι πρακτικές μας άκρως επιστημονικές. Οι στιγματιστές μας είναι δοκτορούχοι και οι δερνάτορες των θαλασσών διπλωματούχοι. Γι αυτό επαίρονται (τρομάρα τους!) και γαυριούν και κομπορρημονούν πως αφού η ομορφιά απέτυχε να σώσει τον κόσμο, θα τον σώσουν αυτοί. Με την ασχήμια. Κι αν τους αφήσουμε όντως θα το κάνουν. Θα σώσουν τον κακό τους τον καιρό!

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.