«Όταν οι φτωχοί… δεν ψηφίζουν σωστά»

«Όταν οι φτωχοί… δεν ψηφίζουν σωστά»

  • |

Δημοψήφισμα 2015: Μια ιστορική στιγμή, πολύτιμη εμπειρία για το σήμερα

Το κα­λο­καί­ρι του 2015, όλος ο πλα­νή­της πα­ρα­κο­λου­θεί με αγω­νία τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Ελ­λά­δα. Η με­γά­λη πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού λαού, με πο­σο­στό 61,3% υπέρ του «Όχι» στο δη­μο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιου­λί­ου, στέλ­νει ξε­κά­θα­ρο μή­νυ­μα ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας και δρα­πέ­τευ­σης από τον πνι­γη­ρό «αέρα» της μνη­μο­νια­κής συν­θή­κης. 

Σπύρος Αντωνίου

Για τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις, η επέ­τειος αυτή ση­μα­το­δο­τεί­ται από τους «κιν­δύ­νους» που δη­μιουρ­γού­νται «όταν οι φτω­χοί… δεν ψη­φί­ζουν σωστά», όπως υπο­στή­ρι­ζε τέ­τοιες μέρες, πριν 6 χρό­νια, μια ιε­ρο­κή­ρυ­κας του άγριου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και του «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη». Για το δικό μας στρα­τό­πε­δο, για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τη νε­ο­λαία, το δη­μο­ψή­φι­σμα αυτό ήταν και θα είναι μια με­γα­λειώ­δης τα­ξι­κή νίκη, παρά την επι­λο­γή της ηγε­σί­ας Τσί­πρα να με­τα­τρέ­ψει το «Όχι», σε «Ναι».

Μια επί­και­ρη ιστο­ρι­κή στιγ­μή, στην οποία πάντα θα επι­στρέ­φου­με. Όχι ως με­λαγ­χο­λι­κή ανά­μνη­ση μια ήττας που μπο­ρού­σε να είχε απο­τρα­πεί, αλλά κυ­ρί­ως ως πο­λύ­τι­μη εμπει­ρία, τα συ­μπε­ρά­σμα­τα της οποί­ας είναι απα­ραί­τη­τα στην επί­μο­νη προ­σπά­θεια ανα­σύ­ντα­ξης του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς, στη ση­με­ρι­νή δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο των πολ­λα­πλών κρί­σε­ων.

Κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Παρά τις επι­μέ­ρους εξάρ­σεις (ερ­γα­ζό­με­νοι στο Μετρό τον Ια­νουά­ριο του 2013, κι­νη­το­ποί­η­ση ενά­ντια στο κλεί­σι­μο της ΕΡΤ τον Ιού­νιο του 2013, απερ­γία των κα­θη­γη­τών το Μάϊο και Σε­πτέμ­βριο του 2013), οι κοι­νω­νι­κοί αγώ­νες, μετά την έκρη­ξη του 2010-12, βρί­σκο­νται σε ύφεση. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι και τα λαϊκά στρώ­μα­τα, που υπο­φέ­ρουν από τα συ­νε­χή πλήγ­μα­τα στο ει­σό­δη­μα και τα δι­καιώ­μα­τά τους, ανα­ζη­τούν πο­λι­τι­κή εν­να­λα­κτι­κή. Απα­ξιώ­νουν τα παλιά αστι­κά κόμ­μα­τα και εμπι­στεύ­ο­νται με την ψήφο τους και την πα­ρου­σία τους στο δρόμο την Αρι­στε­ρά και ει­δι­κό­τε­ρα τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που ανα­δει­κνύ­ε­ται σε πρώτο κόμμα τον Γε­νά­ρη του 2015.

Από την πρώτη στιγ­μή της νέας κυ­βερ­νη­τι­κής θη­τεί­ας, ξε­κι­νούν οι κι­νή­σεις κα­τευ­να­σμού προς την άρ­χου­σα τάξη (συ­γκυ­βέρ­νη­ση με ΑΝΕΛ, επι­λο­γή Π. Παυ­λό­που­λου για ΠτΔ, στε­λέ­χω­ση του κρα­τι­κού μη­χα­νι­σμού με «δο­κι­μα­σμέ­νους» αν­θρώ­πους του συ­στή­μα­τος). Η ομάδα Τσί­πρα επι­λέ­γει μια ητ­το­πα­θή και αδιέ­ξο­δη τα­κτι­κή, πα­ρα­βιά­ζο­ντας τόσο τη λαϊκή βού­λη­ση, όσο και τις συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις του κόμ­μα­τος ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Έτσι, απο­φεύ­γει κάθε «μο­νο­με­ρή ενέρ­γεια» όπως όριζε η συμ­φω­νία της 20ης Φλε­βά­ρη (με «πα­τέ­ρα» της τον Γιάνη Βα­ρου­φά­κη για να μην ξε­χνιό­μα­στε…), δεν ορ­γα­νώ­νει καμία σύ­γκρου­ση, προ­σπα­θώ­ντας να μην προ­κα­λέ­σει το ιε­ρα­τείο των Βρυ­ξελ­λών, θέ­το­ντας ως στόχο έναν «έντι­μο συμ­βι­βα­σμό».

Οι ευ­ρω­η­γε­σί­ες όμως απα­ντούν με μια τε­ρά­στια επι­θε­τι­κό­τη­τα. ΕΚΤ και Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή, δη­μιουρ­γούν συν­θή­κες ασφυ­ξί­ας στην οι­κο­νο­μία, επι­διώ­κο­ντας να δεί­ξουν ότι κάθε απει­θαρ­χία εντός ΕΕ, τι­μω­ρεί­ται πα­ρα­δειγ­μα­τι­κά. Ακόμα και τότε, το πε­ρι­βάλ­λον Τσί­πρα παίρ­νει την από­φα­ση να μην υπε­ρα­σπι­στεί το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, με το οποίο κέρ­δι­σε τις εκλο­γές, συ­νε­χί­ζο­ντας τη μυ­στι­κή δι­πλω­μα­τία και τις αέ­να­ες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Αντί για έκ­κλη­ση προς τον ελ­λη­νι­κό και τους ευ­ρω­παϊ­κούς λαούς να κι­νη­το­ποι­η­θούν, αντί για μέτρα τα­ξι­κής με­ρο­λη­ψί­ας που θα ανα­πτέ­ρω­ναν το ηθικό του κό­σμου μας, κάθε πο­λι­τι­κή από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης κα­θο­δη­γεί­ται από τις ψευ­δαι­σθή­σεις για κά­ποια «με­τα­φυ­σι­κή» στρο­φή στη στάση της Μέρ­κελ και του διευ­θυ­ντη­ρί­ου της ΕΕ.

Πα­ρό­λο που ο Τσί­πρας και το επι­τε­λείο του, προ­χω­ρού­σαν σε μία σειρά πα­ρα­χω­ρή­σεις, οι ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί και το ΔΝΤ ήθε­λαν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρες. Γιατί όπως λέει και ο ποι­η­τής, «απ’ τα τσα­κά­λια δεν γλι­τώ­νεις με ευχές και πα­ρα­κά­λια». Η τα­κτι­κή αυτή έκανε ανα­γκαία την αιφ­νί­δια στρο­φή προς το δη­μο­ψή­φι­σμα.

Ξε­κά­θα­ρο «Όχι»

Από την επο­μέ­νη της ανα­κοί­νω­σης του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, σε αρ­κε­τές πε­ριο­χές πα­νελ­λα­δι­κά (αλλά και σε ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους) στή­θη­καν ενω­τι­κές επι­τρο­πές για τη νίκη του «Όχι». Κοι­νω­νι­κοί φο­ρείς, δη­μο­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις, δί­κτυα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, πο­λι­τι­στι­κοί και φοι­τη­τι­κοί σύλ­λο­γοι, μαζί με τις δυ­νά­μεις του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (με εξαί­ρε­ση φυ­σι­κά ένα σο­βα­ρό τμήμα της ηγε­τι­κής-κυ­βερ­νη­τι­κής ομά­δας που πά­λευε για την ακύ­ρω­ση του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος) και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, συ­νέ­βα­λαν ση­μα­ντι­κά με τις πο­λύ­μορ­φες δρά­σεις τους στη νίκη της 5ης Ιου­λί­ου.

Ο «λαός του Όχι», με μπρο­στά­ρισ­σα τη νε­ο­λαία, βγήκε στο προ­σκή­νιο και κα­θό­ρι­σε με την κί­νη­σή του το απο­τέ­λε­σμα, απο­κα­λύ­πτο­ντας το τα­ξι­κό ρήγμα, την κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση ανά­με­σα σε δύο δια­φο­ρε­τι­κούς κό­σμους, που έφερε στην επι­φά­νεια η κρίση του κα­πι­τα­λι­σμού. Το 85% των νέων, το 73% των ανέρ­γων, το 71% των μι­σθω­τών, το 85% των φοι­τη­τών επέ­λε­ξε «Όχι». Είναι το λι­γό­τε­ρο προ­κλη­τι­κό, ακόμα και σή­με­ρα, στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να ερ­μη­νεύ­ουν την ψήφο αυτή ως εντο­λή για «κα­λύ­τε­ρη δια­πραγ­μά­τευ­ση εντός ευρώ». Είναι προ­σβο­λή για τα εκα­τομ­μύ­ρια κό­σμου που αγνό­η­σε την πρω­το­φα­νή ιδε­ο­λο­γι­κή και υλική τρο­μο­κρα­τία εκεί­νων των ημε­ρών, με τις κλει­στές τρά­πε­ζες, τις απει­λές των ερ­γο­δο­τών για απο­λύ­σεις, τις υστε­ρι­κές φωνές των ΜΜΕ.

Είναι ταυ­τό­χρο­να μια εκ των υστέ­ρων «νο­μι­μο­ποί­η­ση» της πα­νι­κό­βλη­της ηγε­σί­ας Τσί­πρα, που την επο­μέ­νη του βρο­ντε­ρού μη­νύ­μα­τος επέ­λε­ξε να συ­νερ­γα­στεί με τους ντό­πιους εκ­προ­σώ­πους του «Ναι», στο όνομα της «εθνι­κής ενό­τη­τας». Να επι­στρέ­ψει πα­ρα­κα­λώ­ντας στην ΕΕ, για να πάρει μια «συμ­φω­νία» χει­ρό­τε­ρη από αυτήν που απέρ­ρι­ψε ο κό­σμος στο δη­μο­ψή­φι­σμα. Η κυ­βέρ­νη­ση που είχε ανα­λά­βει να δια­χει­ρι­στεί τη σαφή λαϊκή εντο­λή επέ­λε­ξε να την αγνο­ή­σει και να ακο­λου­θή­σει το δρόμο όλων των προη­γού­με­νων μνη­μο­νια­κών κυ­βερ­νή­σε­ων, ψη­φί­ζο­ντας το 3ο μνη­μό­νιο και βυ­θί­ζο­ντας στην απο­γο­ή­τευ­ση τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού λαού που είχε πι­στέ­ψει στη δυ­να­τό­τη­τα της ανα­τρο­πής.

Το «πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα» και τα πε­ρί­φη­μα «ισο­δύ­να­μα» με τα οποία ο Τσί­πρας υφάρ­πα­ξε την ψήφο στις 20 Σε­πτέμ­βρη του 2015, έγι­ναν τε­λι­κά εμ­βά­θυν­ση του κα­θε­στώ­τος ερ­γα­σια­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης, κα­τε­δά­φι­ση της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και πλή­ρης ευ­θυ­γράμ­μι­ση με τη ρα­τσι­στι­κή πο­λι­τι­κή της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο. Μια πο­λι­τι­κή του άνοι­ξε το δρόμο στην κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη, η οποία μα­νια­σμέ­να προ­σπα­θεί να πάρει ρε­βάνς για την «πε­ρι­πέ­τεια» του 2015 και το φόβο που ενέ­πνευ­σε στο αστι­κό στρα­τό­πε­δο.

Ανα­πό­φευ­κτη κα­τά­λη­ξη;

Οι συ­νέ­πειες της συν­θη­κο­λό­γη­σης της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της ήττας στην Ελ­λά­δα, ήταν κα­θο­ρι­στι­κές για τις εξε­λί­ξεις σε Ισπα­νία και Πορ­το­γα­λία, αλλά και  γε­νι­κό­τε­ρα στην Ευ­ρώ­πη. Στη θέση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, του ενω­τι­κού πο­λι­τι­κού φορέα της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, στέ­κε­ται σή­με­ρα ένα απο­λύ­τως σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρο-αρ­χη­γι­κό κόμμα, με προ­νο­μια­κή απεύ­θυν­ση στη «με­σαία τάξη», πλή­ρως προ­σαρ­μο­σμέ­νο στο δι­κομ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό παι­χνί­δι.

Αυτή η κα­τα­στρο­φι­κή κα­τά­λη­ξη δε ήταν «κι­σμέτ». Προ­έ­κυ­ψε μετά την απόρ­ρι­ψη της μόνης υπαρ­κτής εναλ­λα­κτι­κής λύσης προς όφε­λος των «από κάτω»: σύ­γκρου­ση με την ΕΕ και τους ντό­πιους κα­πι­τα­λι­στές, ακόμα και αν αυτό μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε έξοδο από την ευ­ρω­ζώ­νη, (βε­βαί­ως υπό την ηγε­μο­νία του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς). Η εφαρ­μο­γή ενός ρι­ζο­σπα­στι­κού προ­γράμ­μα­τος αντι­λι­τό­τη­τας που θα έπλητ­τε το κε­φά­λαιο (στάση πλη­ρω­μών δό­σε­ων χρέ­ους, εθνι­κο­ποί­η­ση τρα­πε­ζών, βαριά φο­ρο­λό­γη­ση των κερ­δών, ανά­κτη­ση ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων ΔΕΚΟ, θε­σμοί ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου στην πα­ρα­γω­γή κ.ο.κ.) και θα άνοι­γε το δρόμο για την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ανα­τρο­πή, δεν μπήκε ποτέ στο τρα­πέ­ζι. Κάτι τέ­τοιο βέ­βαια προ­ϋ­πέ­θε­τε σο­βα­ρή προ­ε­τοι­μα­σία, ευ­ρεί­ας κλί­μα­κας λαϊκή κι­νη­το­ποί­η­ση στην Ελ­λά­δα, ισχυ­ρή αλ­λη­λεγ­γύη των ευ­ρω­παϊ­κών λαών και ένα κόμμα σε διά­τα­ξη μάχης. Κόμμα δε­σμευ­μέ­νο στις συ­νε­δρια­κές απο­φά­σεις, με πιο έγκαι­ρη και συ­ντο­νι­σμέ­νη αντί­δρα­ση των εσω­κομ­μα­τι­κών δυ­νά­με­ων, που δια­φω­νού­σαν με τις επι­λο­γές Τσί­πρα.

Η εμπει­ρία αυτή έχει με­γά­λη ση­μα­σία στις τω­ρι­νές συν­θή­κες τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης. Απο­τε­λεί πο­λύ­τι­μο εφό­διο στις από­πει­ρες δια­λό­γου και κοι­νής δρά­σης της πραγ­μα­τι­κής Αρι­στε­ράς, που χρειά­ζε­ται να επι­χει­ρή­σει -δεν γί­νε­ται αλ­λιώς- να συμ­βά­λει με κάθε τρόπο στην αντι­στρο­φή των απο­τε­λε­σμά­των του 2015 και στη δι­καί­ω­ση της ιστο­ρι­κής νίκης της 5ης Ιου­λί­ου.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.