Στην Ελλάδα σήμερα ο πολιτισμός, το θέατρο, το σινεμά, ένα βιβλίο, ακόμα και ένας απλός καφές εκτός σπιτιού δεν είναι αυτονόητα δικαιώματα. Αντιμετωπίζονται ως εξωφρενικές πολυτέλειες προορισμένες αποκλειστικά για τους λίγους. Τα νεότερα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι το φτωχότερο 20% των συμπολιτών μας διαθέτει μόλις 4,28 ευρώ τον μήνα για αναψυχή και πολιτισμό, δηλαδή το εξευτελιστικό 1% ενός πενιχρού εισοδήματος των 416 ευρώ. Τότε η κουβέντα για «ανάπτυξη», «ευημερία» και «ποιότητα ζωής» μετατρέπεται σε κακόγουστο αστείο.
Ιωάννα Λιούτα*
Βρισκόμαστε μπροστά στη σκληρότερη επιβεβαίωση της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Η εργασία έχει παύσει προ πολλού να αποτελεί μέσο δημιουργίας, προόδου ή αυτοπραγμάτωσης. Εχει υποβιβαστεί σε έναν καθημερινό, εξαντλητικό αγώνα δρόμου με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της φυσικής επιβίωσης.
Το 54,4% του προϋπολογισμού των φτωχότερων νοικοκυριών καταναλώνεται αποκλειστικά στο φαγητό και στη στέγαση. Οταν πάνω από το μισό του εισοδήματος εξανεμίζεται πριν καν ξεκινήσει ο μήνας για ένα πιάτο φαγητό κι έναν φουσκωμένο λογαριασμό, η έννοια του ελεύθερου χρόνου απλώς πεθαίνει. Τα νοικοκυριά με παιδιά άνω των 16 ετών καταγράφουν τη μικρότερη δαπάνη για αναψυχή. Οι γονείς πνίγονται από τα εξοντωτικά έξοδα των φροντιστηρίων και της εκπαίδευσης, κόβοντας ακόμα και την τελευταία ανάσα ψυχαγωγίας για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. 2,8 εκατ. πολίτες (27,5% του πληθυσμού) βρίσκονται πλέον επίσημα στο φάσμα του κινδύνου φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, με τους δείκτες να επιδεινώνονται σταθερά.
Η εικόνα αυτή είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αφήνει ανεξέλεγκτη την αισχροκέρδεια στα ράφια των σουπερμάρκετ, επιτρέπει το ράλι στα ενοίκια, διατηρεί στα ύψη τους έμμεσους φόρους και απαντά στην πρωτοφανή ακρίβεια με επικοινωνιακά «καλάθια» και επιδόματα-ψίχουλα. Οταν το κράτος εισπράττει δισεκατομμύρια από τον ΦΠΑ της ακρίβειας, αλλά η κοινωνική πλειονότητα αδυνατεί να καλύψει ακόμα και τις στοιχειώδεις πνευματικές ή συναισθηματικές της ανάγκες, δεν μιλάμε για σύγκλιση με την Ευρώπη. Μιλάμε για μια βίαιη αναδιανομή πλούτου που μετατρέπει τους πολίτες σε σύγχρονους κολίγους.
Οταν μια κοινωνία στερείται τον πολιτισμό και την αναψυχή, δεν στερείται απλώς διασκέδαση. Στερείται την ίδια της την αξιοπρέπεια, την κριτική σκέψη και την ελπίδα. Στερείται τη ζωή. Ως πότε θα το επιτρέπουμε;
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
https://www.efsyn.gr/stiles/1477767/pos-i-akriveia-metetrepse-tin-anapsyhi-se-exofreniki-polyteleia/
Σχόλια (0)