Ανασχηματισμός, θεσιθηρική εκδήλωση του οπορτουνισμού.

Ανασχηματισμός, θεσιθηρική εκδήλωση του οπορτουνισμού.

Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και κενές μωροφιλοδοξίες πρέπει να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες

Άρ­χι­σαν οι ρηχές και αστό­χα­στες (το αντί­θε­το των βα­θυ­στό­χα­στων) ανα­λύ­σεις για τον ανα­σχη­μα­τι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ. Γιατί ως γνω­στόν, κάλ­πες πάνω στα απο­κα­ΐ­δια και τα πτώ­μα­τα δεν πρέ­πει να στή­νο­νται, είναι προ­σβο­λή προς τα θύ­μα­τα, αλλά ανεκ­πλή­ρω­τες υπο­σχέ­σεις και κενές μω­ρο­φι­λο­δο­ξί­ες που επι­ζη­τούν να κα­λύ­ψουν υπουρ­γι­κές κα­ρέ­κλες, είναι θε­μι­τό να εκ­πλη­ρώ­νο­νται και να τα­κτο­ποιού­νται – τέ­τοιες κι­νή­σεις δεν προ­σβάλ­λουν θύ­μα­τα και νε­κρούς, είναι εντός του κα­νο­νι­στι­κού πλαι­σί­ου προ­σω­πι­κής ηθι­κής και δη­μό­σιου μέ­τρου κά­ποιας κυ­βερ­νώ­σας της ανεύ­θυ­νης ευ­θύ­νης.

Γιάννης Νικολόπουλος

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ο ανα­σχη­μα­τι­σμός ή οι ανα­σχη­μα­τι­σμοί της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ ελά­χι­στη σχέση έχουν με τη συ­γκυ­ρία του πύ­ρι­νου ολέ­θρου και της εκα­τόμ­βης αν­θρώ­πων στο Μάτι. Γιατί, στην απί­θα­νη πε­ρί­πτω­ση που φθά­σει η κυ­βέρ­νη­ση «σώα και αβλα­βής» στο φθι­νό­πω­ρο του 2019, όταν θέ­λο­ντας και μή, θα πρέ­πει να στή­σει κάλ­πες, καθώς θα συ­μπλη­ρώ­νε­ται η τε­τρα­ε­τία της, ούτε τρία δια­φο­ρε­τι­κά υπουρ­γι­κά συμ­βού­λια δεν την φτά­νουν ώστε ο ένοι­κος του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου να κλεί­σει όλες τις εκ­κρε­μό­τη­τες και τα κο­ντρά­τα που υπο­γρά­φτη­καν από το δεύ­τε­ρο δε­κα­ή­με­ρο του Ιου­λί­ου του 2015 και με­τέ­πει­τα.

Όταν στις 13 Ιου­λί­ου 2015 αφί­χθη ο ένοι­κος του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου με την γνω­στή συμ­φω­νία – προ­άγ­γε­λο του τρί­του μνη­μο­νί­ου, η εσω­τε­ρι­κή ανα­τα­ρα­χή ει­δι­κά στην ΚΟ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υπήρ­ξε τέ­τοια, που ανά­γκα­σε τον πρω­θυ­πουρ­γό να προ­χω­ρή­σει σε έκτα­κτη σύ­γκλη­ση της ΚΟ, η οποία αρ­χι­κά ανα­βλή­θη­κε δυο φορές έως ότου να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το με­ση­μέ­ρι της 15ης Ιου­λί­ου, λίγες μόνο ώρες προ­τού αρ­χί­σει η πρώτη ψη­φο­φο­ρία προ­α­παι­του­μέ­νων μέ­τρων και μνη­μο­νια­κής συμ­μόρ­φω­σης. Σε αυτή τη συ­νε­δρί­α­ση και μπρο­στά στις γε­νι­κευ­μέ­νες αντι­δρά­σεις ση­μα­ντι­κής με­ρί­δας βου­λευ­τών (του­λά­χι­στον 47), ο ένοι­κος έκανε ρε­λάνς κα­τα­θέ­το­ντας ου­σια­στι­κά την πα­ραί­τη­σή του από την πρω­θυ­πουρ­γία, εφό­σον υπήρ­χε κά­ποιος που θα μπο­ρού­σε να φέρει κα­λύ­τε­ρη συμ­φω­νία και σε αυτήν την προ­ο­πτι­κή συμ­φω­νού­σε η πλειο­ψη­φία της ΚΟ.

Κατά τον βαρ­να­λι­κό στίχο, είτε άβου­λοι, είτε δει­λοί, είτε μοι­ραί­οι, οι αντιρ­ρη­σί­ες βου­λευ­τές δεν άδρα­ξαν την ευ­και­ρία να εξω­θή­σουν τον πρω­θυ­πουρ­γό σε πα­ραί­τη­ση και να οδεύ­σουν με άλλον επι­κε­φα­λής σε νέο κύκλο ανα­μέ­τρη­σης και σύ­γκρου­σης με την ΕΕ και την Ευ­ρω­ζώ­νη της λι­το­τη­ταρ­χί­ας-ίσως και επει­δή δεν ήταν η πρό­δη­λη πλειο­ψη­φία, καθώς αρ­κε­τοί όπως απο­δεί­χθη­κε είχαν δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις. Όμως στην πρώτη ψη­φο­φο­ρία, και τις επό­με­νες, είτε με κά­μπο­σα «όχι», είτε με πολλά «παρών», το ρήγμα στην ΚΟ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έγινε δη­μό­σια ολο­φά­νε­ρο και έτσι χρειά­στη­κε μια φαι­νο­με­νι­κά ετε­ρό­κλη­τη συμ­μα­χία των προ­θύ­μων από τα υπό­λοι­πα, δήθεν αντι­πο­λι­τευό­με­να κόμ­μα­τα του πα­λιού κα­τε­στη­μέ­νου, προ­κει­μέ­νου τα μέτρα να πε­ρά­σουν.

Και τότε, ήλθε η ώρα των εσω­τε­ρι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων και του μασάζ. Δύο πραι­τω­ρια­νοί του πρω­θυ­πουρ­γού που εν συ­νε­χεία αντα­μεί­φθη­καν με υπουρ­γι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια ζε­στού, ευ­ρω­παϊ­κού χρή­μα­τος, από αυτό για το οποίο φο­ρο­λο­γεί­ται αγρί­ως η ερ­γα­τι­κή τάξη σε ευ­ρω­ε­νω­σια­κή κλί­μα­κα, ανέ­λα­βαν να κα­λο­πιά­σουν και να με­τα­πεί­σουν όσους βου­λευ­τές θα μπο­ρού­σαν να αλ­λά­ξουν γνώμη, τά­ζο­ντας και υπουρ­γι­κά ή υφυ­πουρ­γι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια, τόσα, όσα δέκα ανα­σχη­μα­τι­σμοί δεν θα κά­λυ­πταν.

Και πέ­τυ­χαν διάνα, καθώς βρέ­θη­καν αρ­κε­τοί πρό­θυ­μοι να εγκα­τα­λεί­ψουν τις αντιρ­ρή­σεις τους και τον αντι­μνη­μο­νια­κό και ουχί αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό τους (οι έν­νοιες δεν ταυ­τί­ζο­νταν απα­ραί­τη­τα και τις «καλές» συ­ρι­ζέι­κες επο­χές) και τον αρι­στε­ρό, πρό­τε­ρο πο­λι­τι­κό τους βίο, προ­κει­μέ­νου να γί­νουν υπουρ­γοί και υφυ­πουρ­γοί. Όπως χον­δρι­κά είχε συμ­βεί και το κα­λο­καί­ρι του 1965, αν και ενορ­χη­στρω­τής της πο­λι­τι­κής και προ­γραμ­μα­τι­κής απο­στα­σί­ας του 2015, ήταν ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός και όχι κά­ποιος δελ­φί­νος του.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι το πα­ρά­δειγ­μα προς μελ­λο­ντι­κή απο­φυ­γή, βου­λευ­τά­κου εκ Δυ­τι­κής Λι­βύ­ης, ο οποί­ος ενώ αρ­χι­κά έδει­ξε δείγ­μα­τα σθε­να­ρής αντί­στα­σης στα πραι­τω­ρια­νά κα­λο­πιά­σμα­τα και αφού διέ­τρε­ξε όλο το φάσμα ψήφων (όχι, παρών, ναι), στις προ­α­παι­τού­με­νες ψη­φο­φο­ρί­ες και το τρίτο μνη­μό­νιο, αντα­μεί­φθη­κε για τη να­ζιά­ρι­κη συ­στρά­τευ­σή του, με ένα υφυ­πουρ­γείο ται­ρια­στό στα το­πι­κι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα επι­χει­ρη­μα­τιών και μι­ντιαρ­χών, που επι­διώ­κουν στα­νι­κά και παντί τρόπω την δια­τή­ρη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων ΤΕΙ στην εκλο­γι­κή του πε­ρι­φέ­ρεια, καθώς αυτά τρο­φο­δο­τούν με φθηνό, ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό από σπου­δα­στές και σπου­δά­στριες τις επι­χει­ρή­σεις τους – η πε­ρι­βό­η­τη σύν­δε­ση της ανώ­τα­της και ανώ­τε­ρης εκ­παί­δευ­σης με την αγορά ερ­γα­σί­ας…

Στο ίδιο μο­τί­βο, γνω­στός απο­λο­γη­τής της πρω­θυ­πουρ­γι­κής κα­μα­ρί­λας με ύφος κοι­νού τρα­μπού­κου ανήλ­θε και κα­τήλ­θε σχε­τι­κά σύ­ντο­μα σε υπουρ­γι­κό θώκο, ας όψο­νται οι εσω­τε­ρι­κές ισορ­ρο­πί­ες με τον κυ­βερ­νη­τι­κό συ­νε­ταί­ρο και η ανά­γκη να ολο­κλη­ρω­θεί το ρο­τέ­η­σιον υπουρ­γή­σι­μων όσο το δυ­να­τό νω­ρί­τε­ρα. Άλλος καπ­πα­δό­κης της αγο­ραί­ας φρα­σε­ο­λο­γί­ας και της ψευ­δο­βα­ρυ­μα­γκί­α­σης απο­ζη­μιώ­θη­κε με δυο δια­φο­ρε­τι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια σε δυο, δια­φο­ρε­τι­κές συν­θέ­σεις – γί­νο­νται ενί­ο­τε και δια­κρί­σεις.

Φυ­σι­κά, οι εκ με­τα­γρα­φών προ­ερ­χό­με­νοι θρο­νιά­στη­καν και αυτοί, άλλοι προ­σω­ρι­νά, άλλοι πιο μό­νι­μα και δια­δο­χι­κά, σε τρεις-τέσ­σε­ρις δια­φο­ρε­τι­κές υπουρ­γι­κές κα­ρέ­κλες. Σε αυτήν την τάση να πα­ρα­ση­μο­φο­ρού­νται οι με­τα­γρα­φές που πλα­σά­ρο­νται ως πο­λι­τι­κοί «παι­κτα­ρά­δες» για να απο­δει­χθούν πο­λι­τι­κά «παλτά» φαί­νε­ται ότι πο­ντά­ρει και πρώην δή­μαρ­χος, υπουρ­γός και υπο­ψή­φιος αρ­χη­γός κε­ντρώ­ου σχη­μα­τι­σμού, που μάλ­λον δεν έχει την υπο­μο­νή ή το μο­μέ­ντουμ για να πλα­σα­ρι­στεί στο ψη­φο­δέλ­τιο των επό­με­νων ευ­ρω­ε­κλο­γών, όσες φι­λό­τι­μες προ­σπά­θειες και αν κα­τα­βά­λει,με­τα­ξύ άλλων, φι­λι­κά προ­σκεί­με­νος δη­μο­σιο­γρά­φος και εκ­δό­της που αφού πέ­ρα­σε ένα διά­στη­μα κάτω από τις προ­στα­τευ­τι­κές φτε­ρού­γες του εν λόγω πο­λι­τι­κού, υιο­θε­τή­θη­κε από την πρω­θυ­πουρ­γι­κή κα­μα­ρί­λα και ετοι­μά­ζε­ται να αντα­πο­δώ­σει τις χάρες στον κομ­μα­τι­κά άστε­γο πάλαι ποτέ προ­στά­τη του. Άλλον έναν υπο­ψή­φιο σω­τή­ρα της χώρας και επί­δο­ξο κα­μη­λιέ­ρη στο κα­ρα­βά­νι που πο­ρεύ­ε­ται εξα­ντλη­μέ­νο στην με­τα­μνη­μο­νια­κή έρημο, ανα­ζη­τώ­ντας εφε­δρεί­ες για να το στε­λε­χώ­σουν, προ­τού αφή­σουν όλοι μαζί τα κο­κα­λά­κια τους στην άμμο.

Με άλλα λόγια, ο επι­κεί­με­νος ανα­σχη­μα­τι­σμός θα ολο­κλη­ρώ­σει (;) τον κύκλο κυ­βερ­νη­τι­κών αντα­μοι­βών και υπουρ­γι­κών χρι­σμά­των, κύ­κλος ο οποί­ος άνοι­ξε τον Ιού­λιο του 2015. Τρία χρό­νια μετά, υπάρ­χουν ακόμη πα­ρα­πο­νιά­ρη­δες «πο­λύ­τι­μοι» και πα­ρα­πο­νε­μέ­νοι πα­γκί­τες. Όχι τί­πο­τα άλλο,«βαί­νο­μεν προς εκλο­γάς» ανα­πό­φευ­κτα και όσο να ΄ναι, ένα υπουρ­γείο στον δρόμο προς τις εκλο­γές ανα­βαθ­μί­ζει ποι­κι­λο­τρό­πως τον κά­το­χό του σε σχέση με τους αν­θυ­πο­ψη­φί­ους στην «μάχη του σταυ­ρού», όταν, ως γνω­στόν, οι αντί­πα­λοι είναι στα άλλα κόμ­μα­τα και οι εχθροί στο ίδιο ψη­φο­δέλ­τιο.

Πάνω σε αυ­τούς τους άξο­νες θα γίνει ο ανα­σχη­μα­τι­σμός, ο οποί­ος σε μια ακόμη πρω­το­τυ­πία της συ­γκυ­ρί­ας έχει ου­σια­στι­κά προ­α­ναγ­γελ­θεί και επο­μέ­νως πρέ­πει να γίνει για να ικα­νο­ποι­η­θούν πα­ρά­πο­να και να εξο­στρα­κι­στούν ανε­πι­θύ­μη­τοι. Για να τη­ρη­θούν ή να σκι­στούν τα κο­ντρά­τα του 2015, να πρι­μο­δο­τη­θούν υπο­ψή­φιοι, για να τι­μη­θούν οπορ­του­νι­στές και αλε­ξη-πτω­τι­στές και να στρα­το­λο­γη­θούν πα­λιές κα­ρα­βά­νες σε νέες πο­λι­τι­κές στο­λές.

rproject.gr