Εμπράκτως, δηλαδή διά της αδρανείας των, αυτοί που παρακολούθησαν τον θανατηφόρο ξυλοδαρμό του νεαρού στην Ομόνοια, εκδήλωσαν την επίνευσή τους σε πράξεις αυτοδικίας.
Λέμε ότι αυτοί οι μερικοί [θανατολάγνοι] δεν είναι όλη η κοινωνία. Ασφαλώς. Είναι η πλειονότητα, όμως· όχι;
Γιώργος Σταματόπουλος
Μην προσποιούμαστε ότι ήταν μεμονωμένη η ομήγυρις και ότι κάποια άλλη, σε άλλο σημείο της χώρας θα αντιδρούσε διαφορετικά, θεσμικά ή ανθρώπινα, ότι θα προστάτευε τη ζωή ενός έκδηλα συγχυσμένου και ίσως τρομοκρατημένου νέου άντρα -ανήμπορου πάντως σίγουρα.
Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, χρειαζόμαστε να φάμε πολλά καρβέλια ακόμη για κάποιον [εξ]ανθρωπισμό -εάν είναι εφικτός και εάν ποτέ επέλθει.
Γράφει ο καθείς το μακρύ του και το κοντό του και απλώς δείχνει το επίπεδο της παιδείας του. Μα είναι θέμα παιδείας να σέβεσαι τον ανήμπορο κι ας είναι ο μεγαλύτερος εγκληματίας του κόσμου;
Η απάντηση θέλει προσοχή. Εξαρτάται από το πόσο ο καθείς έχει «κατακτήσει» την έννοια ανθρωπιά, γιατί και οι έννοιες πρέπει να προσεγγιστούν, να γίνουν κατανοητές και μετά να καταστούν, υποθέτουμε, κτήμα του καθενός και με τη σειρά τους να κατακτήσουν τον άνθρωπο.
Λίγο είναι το καθημερινό μπόι του ανθρώπου -μόνο σε εκστατικές ή επαναστατικές στιγμές υψώνεται ώς εκεί που κανείς δεν περιμένει.
Είναι λίγες τέτοιες στιγμές, σε όλο το διάβα [μας], ημών και προγόνων, ζωντανών και νεκρών. Η ανθρωπότητα δεν είναι καλά, αυτό γίνεται φανερό κάθε μέρα που περνά, εδώ και αλλαχού -παντού.
Η εγκληματικότητα και η σχιζοφρένεια [όπως μας τη δίδαξαν οι κλασικοί ψυχίατροι] δίνουν και παίρνουν, κυρίως υπόγεια, αλλά όσο πάει και φανερά. Μακριά από καμιά έκρηξη σε αυτήν την πυριτιδαποθήκη που όλοι φέρουμε μέσα μας.
Τα άλλα είναι χαζά. Τι θα κάνεις αν σου επιτεθούν σπίτι σου, τι θα έλεγες αν δεν ήταν γνωστός ο ληστής και άλλα νηπιακού βαθμού ερωτήματα [για να δικαιολογηθεί η αυτοδικία, ντε].
Μπορείς να υπερασπιστείς τα ιερά και όσιά σου εάν απειλούνται, ναι, ποτέ όμως δεν βγάζεις το μίσος σου εναντίον ενός ανήμπορου, δεν φονεύεις με άλλα λόγια. Τι υπερασπίζεις τότε; Χάνεται, αυθωρεί και παραχρήμα, η κάθε «ιερότητα».
Πόθεν προκύπτει τέτοιο μίσος ώστε να φτάσει κανείς στη δολοφονία, εάν συμφωνήσουμε ότι δεν είναι έμφυτο αλλά επίκτητο; Και πώς «αποκτάται»
; Από τον άδικο και ψεύτη ντουνιά, λέμε οι περισσότεροι, από τις ταπεινώσεις που δεχόμαστε καθημερινά, αλλά δεν είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε [ή δεν τολμάμε να αντιδράσουμε ή μας έχει αφαιρεθεί κάθε δυνατότητα να αντιδράσουμε;].
Αλλού πρέπει να διοχετευθεί αυτό το μίσος [εάν τελικά είναι μίσος και όχι βαθύρριζη ορμή]. Το πού, είναι ξεχωριστή δουλειά του καθενός [σε δημιουργικά πράγματα θα έλεγα, εάν υπάρχουν ακόμη τέτοια].
Εάν κάποιος ενδιαφέρεται να βρει κάτι εποικοδομητικό, ανάγκη πάσα να αποφύγει τα μέσα μαζικής (;) ενημέρωσης.
Μερικοί απ’ όσους τα «διακονούμε», έχουμε έλλειψη στοιχειωδών αληθειών [γνώσεων της πραγματικότητας].
Μιλάω, βέβαια, περισσότερο για τα ηλεκτρονικά, αλλά και οι εφημερίδες δεν εξαιρούνται, απλώς είναι πιο συμμαζεμένες, πιο συνετές θα έλεγα -αλλά ώς εκεί.
efsyn.gr
