Λακτίσματα…

Λακτίσματα…

Στην κρατική τηλεόραση, ένας καλεσμένος, συγγραφέας, λέει, έλεγε τα εξής σχετικά με τον φριχτό θάνατο του 33χρονου στην Ομόνοια [περίπου]: «Εμαθα ότι ο ένας εκ των λακτιζόντων ήταν μέλος ή είχε σχέση με τη Χρυσή Αυγή». Ηθελε ίσως με αυτό να δικαιολογήσει τη βαρβαρότητα, ότι μόνο ακραία φασιστικά στοιχεία προβαίνουν σε τέτοιες ειδεχθείς πράξεις.

Γιώργος Σταματόπουλος

Το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα. «Δεν μπορώ να διανοηθώ», είπε, «ότι ένας αριστερός πολίτης ή ένας αριστερός αστυνομικός θα προέβαινε σε τέτοια λακτίσματα, ενώ οι δεξιοί [που είναι συστημικοί και επικροτούν την κρατική καταστολή και υπερασπίζουν την ατομική ιδιοκτησία] θα το έπρατταν με άνεση».

Δεν έχω διαβάσει [μάλλον ευτυχώς] κανένα βιβλίο αυτού του συγγραφέα. Με εντυπωσίασε η μαρξιστικίζουσα [όχι μαρξιστική και όχι βέβαια μαρξική] άποψή του, καθαρή και απόλυτη μέσα σε ένα κλίμα φιλαρέσκειας -και οίησης, εννοείται.

Εννοείται επίσης ότι μια ανθρωπιστική παιδεία υπονομεύει την εκδήλωση κτηνωδών δυνάμεων που εγκατοικούν στα μύχια, μόνο που ιστορικά παραδείγματα υποδεικνύουν ότι δεν αρκεί αυτή η παιδεία. Στον τομέα αυτόν δεν κατάφεραν πολλά πράγματα ούτε ο Πλάτων ούτε ο Γκέτε, ούτε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ούτε ο Μπαχ ούτε ο Καρτέσιος κ.ά. πολλοί που τεχνούργησαν πολλαπλώς υπέρ του ανθρώπου.

Υποτίθεται ένας συγγραφέας προσπαθεί να ρίξει φως στα σκοτάδια που πλημμυρίζουν τα βάθη του ανθρώπου, να βρει τη βία και να τη λειάνει, να τη στομώσει κάπως, λέγοντάς μας τι να προσέξουμε, τι να αποφύγουμε και τι να αναζητήσουμε. Να αναδείξει την ομορφιά της συνύπαρξης και της ανθρώπινης ζωής. Εκτός εάν άλλος είναι ο ρόλος της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, οπότε οφείλουμε να παύσουμε. Σημασία έχει ότι ο καθένας ξεστομίζει ό,τι γουστάρει, με πόζα δε, όχι όπως να ’ναι -δεν παίζουν ένιοι συγγραφείς.

Στη συνέχεια, πήγε να τα μαζέψει, αφού αντέδρασε συνομιλήτριά του. Εννοούσε λέει τους νοικοκυραίους, την αστική τάξη καλέ, και παραδόξως γι’ αυτόν η αστική τάξη αποφεύγει να κλοτσάει και γενικά αποστρέφεται τη βία. Αρα; Αρα: άρες μάρες κουκουνάρες.

Δεν περιμένεις τέτοιες απολυτότητες και διαχωρισμούς βάσει ιδεολογίας από ανασκαφείς της ανθρώπινης ψυχής, έστω συνείδησης, οπότε τι να περιμένεις από άλλους που επηρεάζονται εύκολα από τις τρέχουσες κοινωνικές συνθήκες, που δημιουργούνται από προπαγανδιστές κάθε είδους; Οταν γύρω επικρατεί ανασφάλεια και φόβος, συναισθήματα δηλαδή που απορρέουν από εχθρούς που κατασκευάζουν οι εκάστοτε εξουσίες;

Τι να πεις;

Τέτοια συμβαίνουν και σε κοινωνίες με υψηλό δείκτη πολιτισμού και ανθρωπιστικής παιδείας, αφού η φύση του ανθρώπου παραμένει η ίδια. Ασφαλώς και σε τέτοιες κοινωνίες τα κρούσματα είναι εμφανώς λιγότερα, αλλά η ελληνική κοινωνία δεν διακρίθηκε ποτέ, με ελάχιστες εξαιρέσεις στον χρόνο, για τέτοιες επιδόσεις [αλληλεγγύη, συμπόνοια, σεβασμό στους θεσμούς και λοιπά, που ομορφαίνουν τον άνθρωπο].

Τα λακτίσματα είναι και αριστερά και δεξιά, τέλος πάντων δεν εξαρτώνται από ιδεολογίες όσο κι αν μερικές απ’ αυτές τις ιδεολογίες έχουν πυρήνα τους τη βία. Ολοι, οι πολλοί, τασσόμαστε εναντίον της Χρυσής Αυγής, αλλά και εναντίον της βαρβαρότητας που ο καθείς φέρει μέσα του -αλλιώς δεν συνεννοούμαστε.